Door WereldData · Gepubliceerd op
Ja, Palestina wordt door een grote meerderheid van de landen wereldwijd erkend als een onafhankelijke staat, maar de internationale status is omstreden. Het bestaat uit de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, en heeft de status van waarnemersstaat bij de Verenigde Naties.
Ja, de naam Palestina bestaat al heel lang, maar er is historisch gezien nooit een onafhankelijke, zelfstandige staat Palestina geweest met een eigen regering die door de hele wereld werd erkend voordat de huidige status in de moderne tijd opkwam.
Palestina is een permanente waarnemersstaat zonder lidmaatschap bij de Verenigde Naties (VN) en wordt door 157 van de 193 lidstaten van de VN erkend als soevereine staat. De kwesties rond de grenzen van Palestina, de juridische en diplomatieke status van Jeruzalem en het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen blijven onopgelost.
Ja, Palestina is officieel een land voor een groot deel van de wereld, maar niet voor iedereen. Het heeft een status als waarnemerstaat bij de Verenigde Naties en wordt door ruim 140 landen erkend, maar westerse landen zoals Nederland en de Verenigde Staten doen dat niet.
Omdat Palestina bezet gebied is, hebben de Palestijnen slechts beperkt zelfbestuur over hun grondgebied. Op grond van de Oslo-akkoorden van 1993-95 hebben de Palestijnen in theorie zeggenschap over een deel van de Westoever en over de gehele Gazastrook.
Het Joodse volk heeft door de eeuwen heen geen eigen thuisland gehad. In 1917 krijgen zij een plek in Palestina, op dat moment een mandaatgebied van Groot-Brittannië. De spanningen tussen de Joodse immigranten en de lokale Arabische bevolking nemen gedurende de jaren hierna steeds verder toe.
Israël weigert de grenzen van 1967 te accepteren, die volgens Israëlische militaire experts strategisch onverdedigbaar zijn.
Het gebied dat we nu Palestina noemen, heette in de oudheid achtereenvolgens Kanaän, Judea/Israël en officieel Syria Palaestina. Vlak voor de stichting van de staat Israël in 1948 viel het onder het Britse Mandaatgebied Palestina en daarvoor eeuwenlang onder het Ottomaanse Rijk.
Vóór 1948 was Palestina een land van bruisende steden zoals Jaffa en Haifa, serene dorpjes, eeuwenoude olijfgaarden en een rijk cultureel en artistiek erfgoed. Beelden uit deze periode bieden een inkijkje in Palestina dat vaak ontbreekt in geschiedenisboeken.
Vóór 1948 was het gebied waar nu Israël ligt geen eigen zelfstandige land, maar stond het onder bestuur vaneen grootmacht en woonde er een gemengde lokale bevolking. Het stond bekend als Brits-Palestina, daarvoor als het Ottomaanse Rijk, en de bewoners waren zowel Arabische moslims en christenen als Joden.
Een woordvoerster van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken benadrukte destijds: "De Verenigde Staten erkennen de staat Palestina niet als soeverein; daarom heeft het geen recht om zich aan te sluiten bij het Internationaal Strafhof." Washington probeerde daarmee de jurisdictie van het ICC over Israël politiek aan te vechten.
Nederland erkent de staat Palestina niet omdat de regering vindt dat diplomatieke erkenning pas het eindresultaat kan zijn van een succesvolle vredesovereenkomst via een tweestatenoplossing, en niet het begin daarvan. Volgens het Ministerie van Buitenlandse Zaken moet er eerst rechtstreeks worden onderhandeld tussen Israël en de Palestijnen.
De Britse regering bleef echter vasthouden aan haar beleid om Palestina bilateraal te erkennen op een moment dat gunstiger zou zijn voor de vredesinspanningen, totdat zij Palestina uiteindelijk op 21 september 2025 erkende. Palestina opende zijn ambassade in Londen op 5 januari 2026.
De Joden zijn in de oudheid uit het gebied vertrokken door grootschalig geweld, de vernietiging van Jeruzalem en de verbanning door de Romeinen. Dit gebeurde na mislukte opstanden tegen de Romeinse overheersing.
Na de invasie van het Mongoolse Rijk aan het einde van de jaren 1250 herenigden de Egyptische Mamlukken Palestina onder hun controle, voordat de regio in 1516 werd veroverd door het Ottomaanse Rijk en tot in de 20e eeuw grotendeels ongestoord als Ottomaans Syrië werd geregeerd.
In de Bijbel zijn de Filistijnen de bewoners van de westkust van het gebied dat Kanaän genoemd wordt. Ze bewonen geen land met strak omlijnde grenzen, maar een gebied dat voornamelijk bijeengehouden wordt door vijf steden: Gaza, Gat, Asdod, Askelon en Ekron. Dit vijfstedengebied wordt daarom ook wel pentapolis genoemd.
Uit de bovenstaande tijdlijn blijkt duidelijk dat Joden zowel Arabieren als moslims in Palestina met 2600 jaar voorgingen, gerekend vanaf de tijd van Abraham, of met minstens 1600 jaar, gerekend vanaf de stichting van het Koninkrijk Israël.
Het verwees slechts naar een geografische locatie, maar nooit naar een soevereine staat of een land. De naam Palestina is afkomstig van de Romeinen, die in 135 na Christus de naam van het land veranderden van Judea in Syrië-Palestina. Dit was een bewuste poging om het Joodse volk te straffen en hun band met het land te verbreken.
Het aantal Joodse kolonisten nam dan ook snel toe. In 1918 woonden er zo'n 55.000 Joden in Palestina. In 1948 waren het er meer dan 0,5 miljoen, oftewel 30 procent van de totale bevolking.
Voordat de huidige staat in 1948 werd uitgeroepen, stond het gebied bekend als Palestina (onder Brits en daarvoor Ottomaans bestuur). Verder terug in de geschiedenis, in de oudheid, droeg het gebied namen als het Koninkrijk Israël (en Koninkrijk Juda) en daarvoor stond het bekend als Kanaän.
De officiële en door Palestina geclaimde hoofdstad is Oost-Jeruzalem, terwijl Ramallah in de praktijk dient als de zetel van de regering (de facto).
Het land Israël is door de geschiedenis heen met veel verschillende namen aangeduid: Kanaän, Juda, Judea, Israël en Palestina. Elk van deze namen heeft een diepe historische betekenis, gebaseerd op de bewoners of veroveraars van het land.
De Joodse historische aanspraak op Palestina, een aanspraak die niet afhankelijk is van een goddelijke gave, is gebaseerd op het feit dat het gebied enkele honderden jaren voor Christus door Joden werd geregeerd. De oprichting van de moderne staat Israël werd gezien als een heropleving van die oude natie en werd op basis daarvan gerechtvaardigd ...
Israël en de Palestijnen zijn verwikkeld in een voortdurend militair en politiek conflict over land en zelfbeschikking binnen het voormalige mandaatgebied Palestina.
De resolutie werd aangenomen met 143 stemmen voor, 25 onthoudingen, 16 niet-stemmen en negen tegen. De negen landen die tegen de resolutie stemden waren Argentinië, Tsjechië, Hongarije, Israël, Micronesië, Nauru, Palau, Papoea-Nieuw-Guinea en de Verenigde Staten.