Er zijn geen 19 boeken uit de Bijbel verwijderd; dit is een fabeltje. Er is sprake van een misverstand over de zogenaamde apocriefe of deuterocanonieke boeken (7 tot 14 extra boeken) die door protestanten niet als volwaardig gezaghebbend werden gezien, maar deze zijn nooit plotseling 'verwijderd' uit een reeds vaste Bijbel.
Het is echter waar dat protestanten in de 19e eeuw een aantal apocriefe boeken uit de Bijbel hebben verwijderd. Hun argument was dat de boeken niet in de juiste taal door Joden uit de juiste Joodse cultuur waren geschreven – in plaats van in het Hebreeuws, waren deze boeken in het Grieks geschreven door hellenistische Joden.
Boeken die de Bijbel niet hebben gehaald zijn de apocriefe boeken en vroege christelijke geschriften, zoals het Evangelie van Thomas, het Boek van Henoch en het Evangelie van Petrus. Deze teksten werden om verschillende redenen niet opgenomen toen de officiële lijst van bijbelboeken (de canon) in de vroege kerk werd vastgesteld.
De zeven boeken zijn 1 en 2 Makkabeeën, Tobit, Judith, Sirach, Wijsheid en Baruch. Daarnaast zijn de boeken Daniël en Esther iets langer in bijbels die gebruikt worden door leden van de Rooms-Katholieke, Oosters-Katholieke en Orthodoxe Kerk. Waarom?
Hij groepeerde de zeven deuterocanonieke boeken ( Tobit, Judith, Wijsheid, Sirach, Baruch en 1 & 2 Makkabeeën) van het Oude Testament onder de titel 'Apocrypha', en verklaarde: 'Dit zijn boeken die niet gelijkgesteld worden aan de Heilige Schrift, maar toch nuttig en goed om te lezen zijn.' Luther categoriseerde ook het Nieuwe Testament...
Tegenwoordig accepteren de meeste protestanten (in tegenstelling tot katholieken) de canonieke status van de deuterocanonieke boeken niet. Deze geschriften, waarvan vele in het Grieks zijn geschreven in een latere periode dan de rest van de Hebreeuwse Bijbel, werden uitgesloten vanwege bezwaren over hun taal, auteurschap en de tijd waarin ze werden geschreven.
(1) Hoewel de Septuagint bestond in de tijd van het Nieuwe Testament en beschikbaar was voor de schrijvers van het Nieuwe Testament (het boek Hebreeën citeert uit de Septuagint), zijn er geen directe citaten uit de Apocryphen in het Nieuwe Testament, noch verwijst het Nieuwe Testament naar apocriefe boeken als onderdeel van de Schrift.
De protestanten verwierpen de boeken om verschillende redenen, waarvan we er hier twee nader zullen toelichten. De eerste was een "problematische" passage in 2 Makkabeeën, en de tweede was hun verlangen om "terug te keren naar de bronnen"—ad fontes—wat voor hen betekende dat ze dezelfde boeken wilden gebruiken die de Joden hadden gekozen.
De Naam in de Bijbel: De persoonlijke naam van God in de Hebreeuwse Bijbel wordt weergegeven door vier Hebreeuwse medeklinkers יהוה, bekend als het Tetragrammaton. Deze naam komt bijna 7000 keer voor in de Hebreeuwse Geschriften – veel vaker dan welke andere naam of titel dan ook.
Dan is er nog de Brief van Jeremia, die in de katholieke traditie als zesde hoofdstuk van het eveneens deuterocanonieke Baruch wordt gezien. Op deze manier telt de Bijbel volgens de rooms-katholieke canon 73 Bijbelboeken. Al deze deuterocanonieke geschriften heten in de rest van het christendom apocrief, verborgen.
Volgens een bekende volkswijsheid staat de zin "wees niet bang" (of "vrees niet") precies 365 keer in de Bijbel: één keer voor elke dag van het jaar. Instagram
Het woord apocrief komt van het Griekse woord apokrufos, wat 'verborgen' betekent. De gedachte was dat de meeste Bijbelse boeken voor iedereen bedoeld waren. Maar de inhoud van sommige boeken was 'verborgen', alleen bestemd voor ingewijden. Die boeken werden 'apocriefe boeken' genoemd.
Het “Evangelie van Thomas” was bijvoorbeeld een vervalsing die in de 3e of 4e eeuw na Christus werd geschreven, maar die beweert door de apostel Thomas te zijn geschreven. Het boek werd niet door Thomas geschreven. Het evangelie van Thomas werd bijna universeel door de vroege kerkvaders als ketterij afgewezen.
Het blijkt dat de passage uit Matteüs 17:21 niet voorkomt in de recentere Bijbelvertalingen, noch in de katholieke, noch in de protestantse, omdat de oudere en betere manuscripten van Matteüs deze passage niet bevatten. De twee beste manuscripten, de Codex Sianaiticus en de Codex Vaticanus, bevatten het vers niet.
Deze apocriefe boeken vormden het einde van het Oude Testament en omvatten de volgende boeken: • 1 Esdras • 2 Esdras • Tobit • Judith • De rest van Esther • De Wijsheid van Salomo • Ecclesiasticus • Baruch met de brief Jeremia • De liederen van de drie heilige kinderen • De geschiedenis van Susanna • Bel en de draak • De ...
Er zijn veel geschriften die niet in de huidige Bijbel zijn opgenomen. Deze vallen uiteen in twee hoofdgroepen: deuterocanonieke boeken (wel in de katholieke Bijbel, niet in de protestantse) en apocriefe boeken (door geen enkele hoofdstroming als Bijbels gezien).
In de Bijbel is de persoonlijke en echte naam van God JHWH (het tetragrammaton), meestal uitgesproken als Jahweh of vertaald als Jehova en 'de HEER'. Daarnaast wordt de naam in de islam aangeduid als Allah en in de joodse traditie vaak omwille van de heiligheid vervangen door Adonai (Heer).
De meeste geleerden zijn van mening dat de naam Jehovah (ook getranslitereerd als Yehowah) een hybride vorm is, ontstaan door de Hebreeuwse letters יהוה (YHWH, later in het Latijnse alfabet weergegeven als JHVH) te combineren met de klinkers van Adonai.
Salomo, de derde koning van Israël (regeerde ca. 968-928 v.Chr.), zou een harem hebben gehad met 700 vrouwen en 300 bijvrouwen (1 Koningen 11:3). Tot zijn vrouwen behoorden naar verluidt de dochter van de farao, evenals vrouwen van Moabietische, Edomitische, Sidonische en Hettitische afkomst (1 Koningen 7:8; 11:1).
De meeste protestantse bijbels bevatten deze hoofdstukken niet, omdat de meeste protestantse kerken geloven dat deze hoofdstukken apocrief zijn. De toevoegingen aan Daniël zijn niet te vinden in de Hebreeuwse of Aramese tekst van Daniël. Deze verhalen staan in de Griekse Septuagint en een vertaling van de schrijver Theodotion.
Mogelijke redenen voor de uitsluiting zijn onder meer de late totstandkoming ervan, de mogelijke Griekse oorsprong, de schijnbare steun aan de Hasmoneïsche dynastie (waartegen het vroege rabbinaat zich verzette) en wellicht het brutale en verleidelijke karakter van Judith zelf.
De katholieke versie is niet "de originele". Ook deze heeft in de loop der tijd enkele kleine variaties ondergaan en werd pas in de 16e eeuw in Trente echt geformaliseerd. Protestanten vonden bepaalde boeken niet geschikt en deze werden in de loop der tijd eerst "gedegradeerd" en uiteindelijk uit de tekst zelf verwijderd.
Er zijn tien boeken van het Oude Testament die niet in het Nieuwe Testament worden geciteerd: Rechters, Ruth, Ezra, Esther, Prediker, Hooglied, Klaagliederen, Obadja, Jona en Zefanja.
In de apocriefe geschriften van het Nieuwe Testament wordt Maria Magdalena genoemd. Sommige van deze geschriften werden door vroege christenen als Schrift beschouwd. Ze zijn echter nooit opgenomen in de canon van het Nieuwe Testament. De katholieke, oosters-orthodoxe en protestantse kerken beschouwen deze geschriften over het algemeen niet als onderdeel van de Bijbel.
Wie het Nieuwe Testament kent, ziet dat bij de apocriefe boeken dezelfde genres voorkomen als in het Nieuwe Testament: evangeliën, handelingen van apostelen, brieven en openbaringen. De apocriefe boeken bij het Nieuwe Testament zijn, heel kort gezegd, later geschreven imitaties van nieuwtestamentische boeken.