"Het kind bij de naam noemen" is een bekend Nederlands spreekwoord. Het betekent dat je direct en eerlijk zegt waar het op staat, zonder ergens omheen te praten of moeilijke woorden te gebruiken.
Volgens een oud volksgeloof krijg je macht over iemand door diens naam uit te spreken (zoals in het verhaal van Repelsteeltje). Daar zit 'm de kneep: het líjkt vriendelijk, maar vaak is het gewoon een manier om het gesprek naar je hand te zetten of te intimideren.
Zeg nooit dingen die het zelfvertrouwen van je kind breken, zoals "je doet ook nooit wat goed", "je bent stout" of "waarom ben je niet zoals je broer/zus?". Dergelijke uitspraken geven een kind het gevoel dat het niet goed genoeg is.
Kinderen hebben ieder hun eigen unieke reden om een ouder of beide ouders bij hun voornaam te noemen. Er zijn heel veel kinderen, die het gevoel hebben dat de rol van hun vader of moeder niet erg interessant is. Ze willen leren van de persoon en niet van de opvoeder.
Ik ben ik, je kind wordt zich bewust van zijn eigen persoon. Communicatie (actieve taalontwikkeling) en persoonlijkheid. Meestal beginnen kinderen zichzelf bij hun voornaam of een verbastering daarvan te benoemen. Daarna beginnen ze zichzelf ook aan te duiden door middel van 'mij' of 'ik'.
"Kinderen horen hun ouders en andere volwassenen elkaar bij hun voornaam noemen en willen dat nadoen," zegt Darshak Sanghavi, assistent-professor aan de medische faculteit van de Universiteit van Massachusetts en auteur van A Map of the Child: A Pediatrician's Tour of the Body.
De 333-regel is een eenvoudige techniek die veel mensen met angststoornissen nuttig vinden om met momenten van hevige angst om te gaan en hun kalmte terug te vinden. De regel houdt in dat je om je heen kijkt, drie objecten ziet, naar drie geluiden luistert en tot slot drie lichaamsdelen beweegt.
Er zijn eigenlijk geen voordelen aan het geven van de achternaam van de vader aan het kind als jullie niet getrouwd zijn. Het nadeel is dat je waarschijnlijk voortdurend moet bewijzen dat het jouw kind is met documenten of dat de vader meer dingen moet ondertekenen.
Inzicht in de psychologie van namen kan je helpen bij het opbouwen van duurzame en oprechte relaties. Iemands naam gebruiken wanneer je hem of haar direct aanspreekt, is een krachtige strategie om relaties te ontwikkelen. Het straalt aandacht uit en de wens om persoonlijk contact te leggen. In formele situaties duidt het op acceptatie en bewondering.
Over het algemeen noemen kinderen hun ouders niet bij hun echte naam; ze noemen hen 'mama' (vrouwelijk) en 'papa' (mannelijk), of een variant daarop. Het is niet per se respectloos om een ouder bij zijn of haar echte naam te noemen, maar het is wel een beetje vreemd.
Schreeuwen zorgt ervoor dat een kind door angst en onveiligheid in een 'overlevingsmodus' schiet. Het leert niet waarom iets niet mag, maar stopt enkel uit schrik. Op termijn kan dit leiden tot stress, een laag zelfbeeld, angstklachten en gedragsproblemen.
De moeilijkste jaren van een kind verschillen per gezin, maar onderzoeken en ouders wijzen vaak op drie leeftijdsfasen als de meest uitdagende: de peutertijd (2 jaar), de jonge schoolleeftijd (8 jaar) en de vroege puberteit (12 tot 14 jaar). Elke fase brengt unieke mentale en fysieke uitdagingen met zich mee.
Laat weten dat het je spijt en zeg dat je je best zal doen om dat in het vervolg minder te doen. Vermijd het woord 'maar' – geef toe, je wordt ook gek van die constante 'maar' als je iets vraagt aan je kind(eren);-). Je wekt er de indruk mee dat je excuses niet echt gemeend zijn. Erken ook het gevoel van je kind.
Het zou zomaar zijn manier kunnen zijn om te laten zien dat hij zich op zijn gemak voelt bij je en je waardeert zoals je bent. Een vriendin opperde dat hij misschien gewoon de klank van mijn naam mooi vindt. Hoewel ze het er wel mee eens is dat mijn bijnaam beter bij me past.
Wat zegt je naam over je persoonlijkheid? Ook je voornaam heeft invloed op hoe mensen je zien, blijkt uit onderzoek van de University of Calgary. Een zachte en vloeiende naam met veel klinkers, zoals Emma of Noël, wordt vaak in verband gebracht met een vriendelijk en gevoelig persoon.
Iemands naam gebruiken is geen loze beleefdheid, het is een neurologische trigger voor betrokkenheid. ⚡ Onderzoek toont aan dat het horen van onze eigen naam aandacht, identiteit en geheugencentra in de hersenen activeert. In de praktijk betekent dit dat mensen zich direct meer gezien, meer betrokken en waarschijnlijker de interactie zullen onthouden!
Het allerbelangrijkste is om met je kind te praten over zijn of haar angsten of zorgen. Luister aandachtig om de gevoelens te begrijpen. Probeer geen aannames te doen of de zorgen te bagatelliseren. Stel je kind gerust door te zeggen dat het goed is om problemen te herkennen en erover te praten, en laat zien dat je begrijpt hoe hij of zij zich voelt.
De 3-3-3-regel is een eenvoudige maar effectieve techniek die is ontworpen om je te helpen angst op het moment zelf te beheersen. Het werkt door je te aarden in het heden, waardoor angstige gedachten worden onderbroken en je de controle terugkrijgt.
Scheerschuim en een lege tafel kunnen een peuter minstens 5 minuten bezig houden 🙂 Een andere favoriet is vingerverven met eetbare verf. Ik gebruik graag pudding of yoghurt. Regenboogspaghetti is ook een erg leuke, 'kliederboel'-activiteit voor peuters.
Er is een groeiende trend waarbij kinderen hun ouders bij hun voornaam noemen. Ik hoor het steeds vaker. Sommigen beweren dat het gebruik van voornamen een gevoel van gelijkheid en wederzijds respect tussen ouders en kinderen bevordert, terwijl anderen vinden dat het de traditionele familiedynamiek ondermijnt en een gebrek aan respect toont.
Over het algemeen straalt het gebruik van iemands achternaam meer formaliteit en mogelijk respect uit. Het gebruik van de voornaam is informeler. Maar je pikt misschien wel bepaalde signalen op. Het is misschien niet zo belangrijk wát ze zeggen, maar hóé ze het zeggen.
Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: "Het is helemaal oké om je boos te voelen – ik word zelf ook wel eens boos. Maar me uitschelden of bedreigen is niet hoe we dat in ons gezin doen. Laten we samen kijken naar andere manieren waarop je die sterke gevoelens kunt uiten."
Zeg nooit dingen die het zelfvertrouwen van je kind breken, zoals "je doet ook nooit wat goed", "je bent stout" of "waarom ben je niet zoals je broer/zus?". Dergelijke uitspraken geven een kind het gevoel dat het niet goed genoeg is.
Je herkent een toxische moeder aan gedrag dat je emotionele veiligheid schaadt, zoals constante manipulatie, het negeren van jouw grenzen en het geven van onterechte kritiek. Ze draait de rollen vaak om zodat jij je schuldig voelt.
De zwaarste periode van het ouderschap verschilt per ouder, maar de babytijd (0-1 jaar) en de puberteit (12-14 jaar) worden door de meeste ouders en onderzoeken als het meest uitdagend ervaren. HLN