Door WereldData · Gepubliceerd op
Er zijn strikt genomen geen vier, maar drie goddelijke deugden (geloof, hoop en liefde). Wel kent de klassieke en christelijke traditie vier kardinale deugden (hoofddeugden), die samen met de drie goddelijke deugden de zeven deugden vormen.
Kardinale deugden
Het zijn: voorzichtigheid, rechtvaardigheid, standvastigheid en zelfbeheersing. "Als iemand de rechtvaardigheid liefheeft, dan zijn de inspanningen van de Wijsheid deugden; want zij leert zelfbeheersing en voorzichtigheid, rechtvaardigheid en moed." 64 Deze deugden worden in veel passages van de Schrift onder andere namen geprezen.
De vier kardinale/klassieke deugden volgens Plato en Aristoteles zijn:
In de theologie worden Gods deugden (of eigenschappen) traditioneel onderverdeeld in twee categorieën: de onmededeelbare en de mededeelbare deugden. Deze eigenschappen beschrijven het wezen van God en zijn kenmerkend voor hoe Hij zich openbaart.
In de klassieke opvatting zijn dat allereerst de zogenaamde kardinale deugden. Dat zijn de vier hoofddeugden moed, maat, rechtvaardigheid en verstandigheid. Deze vier deugden vinden we bij de oude Grieken. Ze werden vervolgens ook in het christendom opgenomen en vanuit het christelijke geloof ingevuld.
Goddelijke deugd belichaamt de morele uitmuntendheid en inherente goedheid die voortkomen uit Gods karakter, zoals geopenbaard in de Schrift. In Filippenzen 4:8 moedigt Paulus gelovigen aan zich te richten op alles wat waar, edel, rechtvaardig, puur, lieflijk en bewonderenswaardig is, en dat de deugden weerspiegelt die overeenkomen met Gods wezen.
Natuurlijk zijn er veel deugden die belangrijk zijn, maar de vier kerndeugden van het stoïcisme zijn wijsheid, moed, rechtvaardigheid en zelfbeheersing.
De zeven christelijke deugden bestaan uit vier kardinale deugden en drie goddelijke deugden: voorzichtigheid, rechtvaardigheid, en gematigdheid.
Aristoteles' lijst van deugden omvatte de oorspronkelijke Platonische vier (moed, rechtvaardigheid, gematigdheid en wijsheid), maar hij voegde daar andere aan toe, zoals vrijgevigheid, geestigheid, vriendelijkheid, waarachtigheid, grootsheid en grootmoedigheid van ziel (Aristoteles, 2000, IV).
In de christelijke geschiedenis combineren de zeven hemelse deugden de vier kardinale deugden – voorzichtigheid, rechtvaardigheid, moed en zelfbeheersing – met de drie theologische deugden – geloof, hoop en liefde.
Het gaat om voorzichtigheid, rechtvaardigheid, standvastigheid en gematigdheid. Ze vormen een deugdenleer van de ethiek. De term 'kardinaal' komt van het Latijnse 'cardo' (scharnier); deze vier deugden worden 'kardinaal' genoemd omdat alle andere deugden eronder vallen en ervan afhankelijk zijn.
Rechtvaardigheid is een van de vier kardinale deugden in de klassieke Europese filosofie en het rooms-katholicisme. Het is de gematigdheid of het midden tussen egoïsme en onbaatzuchtigheid – tussen meer en minder hebben dan je rechtmatige deel.
De vier deugden, ook wel de kardinale deugden genoemd, zijn verstandigheid, rechtvaardigheid en moed. Deze klassieke kernwaarden vormen al sinds de oude Griekse filosofie het fundament voor een goed en moraal menselijk leven.
De belangrijkste waarden in het christendom zijn vrede, gerechtigheid, solidariteit en naastenliefde. Vrede: Overal op de wereld proberen Christenen vrede te krijgen.
Een deugdenlijst is een overzicht van positieve karaktereigenschappen die iemands morele waarden bepalen. In de westerse filosofie en religie bestaan verschillende bekende klassieke overzichten, waarvan de vier kardinale deugden en de drie theologische deugden het meest invloedrijk zijn.
Richt je op de klassieke zeven deugden: prudentia (voorzichtigheid), Iustitia (rechtvaardigheid), temperantia (zelfbeheersing) fortitudo (moed), fides (geloof), spes (hoop) en caritas (naastenliefde), dan red je het wel.
1831 De zeven gaven van de Heilige Geest zijn wijsheid, inzicht, raad, kracht, kennis, vroomheid en ontzag voor de Heer. Zij behoren in hun volle omvang toe aan Christus, de Zoon van David. Zij voltooien en vervolmaken de deugden van hen die ze ontvangen. Zij maken de gelovigen volgzaam en bereidwillig om goddelijke ingevingen te gehoorzamen.
Dit zijn:
De vier kardinale deugden volgens Aristoteles zijn wijsheid (of verstandigheid), rechtvaardigheid, moed en gematigdheid. Volgens zijn deugdethiek bereik je het ultieme geluk door in elke situatie het juiste midden te vinden tussen twee uitersten.
De stoïcijnen categoriseerden alcohol niet expliciet als goed of slecht, maar hun filosofie biedt wel inzicht in het gebruik ervan. Ze hechtten waarde aan een leven geleid door deugd, rede en gematigdheid. Het principe van gematigdheid is hier van toepassing: zich overgeven aan een manier die zelfbeheersing of rationeel oordeelsvermogen aantast, zou indruisen tegen de stoïcijnse idealen.
Jezus lijkt niet formeel een stoïcijn te zijn geweest, maar het stoïcisme heeft duidelijk de wereld gevormd waarin het christendom ontstond. Paulus de apostel richtte zich zelfs rechtstreeks tot de stoïcijnen in de Schrift, waarbij hij dezelfde begrippen gebruikte als deugd, uithoudingsvermogen en zelfbeheersing.
Samenvattend zijn de 7 deugden van de vrouw uit Spreuken 31: waardigheid, geduld, ijver, vrijgevigheid, moed, wijsheid en toewijding.
De gaven maken het intellect en de wil volgzaam en ontvankelijk voor de inspiraties van de Heilige Geest. Bij de beoefening van de ingegoten deugden hebben de natuurlijke vermogens van de ziel (intellect en wil) de overhand. Bij elke deugd beraadt het menselijk verstand zich en kiest de wil de weg die men zal bewandelen.
De "Vruchten van de Geest" zijn negen christelijke deugden die in de Bijbel worden beschreven (Galaten 5:22-23) en die de Heilige Geest in het leven van gelovigen voortbrengt: liefde, vreugde, vrede, geduld (of verdraagzaamheid), vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.