Door WereldData · Gepubliceerd op
Nicea heet tegenwoordig İznik. Deze stad ligt in het noordwesten van Turkije.
De oude stad ligt binnen de moderne Turkse stad İznik (waarvan de moderne naam is afgeleid van Nicaea) en bevindt zich in een vruchtbaar bekken aan de oostkant van het Ascaniusmeer, begrensd door heuvelruggen in het noorden en zuiden.
De Hebreeuwse naam van Jezus is Jesjoea (ישוע) of de langere vorm Jehoshua (יְהוֹשׁוּעַ), wat 'de Heer is redding' betekent.
Het Concilie van Nicea bestaat dit jaar 1700 jaar. Hier ontstond de eerste én laatste geloofsbelijdenis die vrijwel alle kerken ter wereld onderschrijven. In 325, 1700 jaar geleden, kwamen christenen uit alle uithoeken van de aarde bijeen op de eerste wereldwijde kerkvergadering.
In de traditioneel-christelijke benadering wordt Jezus daarom aangeduid als Jezus Christus; soms ook als Jezus de Messias ('messias' betekent eveneens 'gezalfde' en is de Nederlandse weergave van het Hebreeuwse woord 'masjiach').
Zijn oorspronkelijke Hebreeuwse naam was Jesjoea (of Yeshua). Dit is de Aramese en Hebreeuwse vorm van de naam Jozua, wat "Redder" of "God redt" betekent. In die tijd hadden Joden geen achternamen. Men werd aangeduid met de naam van de vader, zoals Jesjoea ben Josef (Jezus, zoon van Jozef).
De Bijbel noemt Jezus heel veel verschillende namen en titels, waaronder Jezus, Christus, Immanuël, Verlosser en Vredevorst. Er is geen vaste lijst van precies vijf namen, maar deze vijf behoren tot de bekendste.
Christenen en moslims delen dezelfde historische wortels, aangezien beide geloven in de ene Schepper van de Abrahamitische traditie. Of ze exact dezelfde God aanbidden, is echter een theologische discussie.
Bovendien verwerpen bepaalde niet-trinitarische groepen expliciet de trinitarische leerstellingen van de Geloofsbelijdenis van Nicea: voorbeelden hiervan zijn de Kerk van het Nieuwe Jeruzalem, de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen en de Jehovah's Getuigen, wier theologieën onverenigbaar zijn met de leerstellingen van de Geloofsbelijdenis over de Drie-eenheid en Christus...
Het Concilie van Nicea II wordt gerekend als het zevende oecumenisch concilie en werd in 787 bijeengeroepen door keizerin Irene, tijdens het pontificaat van paus Adrianus I en was bijeengeroepen om een oordeel te vellen over het iconoclasme. Op het concilie waren 390 bisschoppen en paus Adrianus I aanwezig.
Degenen die beïnvloed zijn door de Joods gewortelde-filosofie leren nadrukkelijk dat we Jezus bij Zijn Hebreeuwse naam moeten noemen – “Yeshua” of “Yehoshua mashiach” (“masjiach” betekent “de gezalfde” en wordt vertaald als “Christos” in de Griekse Septuaginta).
Je mag de naam JHWH (Jahweh) niet uitspreken uit diep respect voor de heiligheid van God en uit angst om het derde gebod te overtreden. In de joodse en christelijke traditie wordt de naam daarom vermeden en vervangen door een andere term.
In de religieuze geschiedenis is er niet één "echte" naam. De benaming verschilt per geloof: in het jodendom en christendom is de eigennaam JHWH (vaak uitgesproken als Jahweh of Jehovah). In de islam is Allah de specifieke naam voor God.
Het eerste concilie van Nicea had niets te maken met de canon van de Schrift. Het concilie van Nicea voegde geen boeken toe aan de Bijbel en verwijderde er ook geen. Hoewel bepaalde groepen die boeken in de loop der tijd minder belangrijk achtten dan anderen, verscheen de eerste "Bijbel" zonder die boeken pas in 1885.
Nicea, genoemd naar de overwinningsgodin Nikè, lag vlakbij Nicomedia (het huidige İzmit), de oostelijke hofstad. Volgens bisschop en geschiedschrijver Eusebius van Caesarea stelde de keizer postkoetsen ter beschikking om de bisschoppen vanuit uit alle gewesten van het rijk snel naar Nicea te vervoeren.
Arius weigerde zich te schikken naar het besluit van de raad, en hij en enkele van zijn volgelingen werden door Alexander geëxcommuniceerd en uit Alexandrië verbannen.
De meeste leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen aanvaarden echter niet de leer van de Drie-eenheid zoals die is vastgelegd in de Geloofsbelijdenis van Nicea (325) en de Geloofsbelijdenis van Nicea-Constantinopel (381). Hoewel de Heiligen der Laatste Dagen de protestantse Bijbel als heilige schrift beschouwen, geloven ze niet in de onfeilbaarheid ervan.
En in de Heilige Geest, die Heere is en levend maakt, die van de Vader en de Zoon uitgaat, die samen met de Vader en de Zoon aanbeden en verheerlijkt wordt, die gesproken heeft door de profeten.
De protestantse theologie ontleent haar uiteindelijke gezag doorgaans uitsluitend aan de Schrift, en niet aan kerkconcilies, zelfs niet aan orthodoxe concilies. Hoewel de leer van het 5e en 6e concilie dus niet per se in strijd is met het protestantse geloof, worden ze niet als bindend beschouwd of gelijkwaardig aan de Bijbelse openbaring.
De Koran noemt christenen 'Mensen van het Boek', erkent Jezus (Isa) als een belangrijke profeet, maar wijst de goddelijkheid van Jezus en de drie-eenheid af. De teksten zijn zowel respectvol als kritisch.
Moslims zijn verplicht om vroeg op te staan om bij zonsopgang (ongeveer anderhalf uur voor zonsopgang) het Fajr-gebed te verrichten. Sommige moslims staan op om Fajr te bidden en slapen vervolgens door tot het tijd is om te werken (gesplitste slaap), terwijl anderen onafgebroken slapen (aaneengesloten slaap) tot het tijd is om te werken en Fajr bidden bij het wakker worden.
Het belangrijkste verschil is hun status: christenen beschouwen Jezus als de zondeloze Zoon van God en de incarnatie van God zelf. Moslims zien Mohammed (c. 570–632 n.Chr.) juist als een sterfelijke, maar de ultieme profeet en boodschapper van God, niet als goddelijk.
Jezus Christus noemde de Heilige Geest 'Geest van de Waarheid' (Johannes 14:17; 15:26; Johannes 16:13) en waarschuwde ons: 'Alle soorten zonden en godslasteringen zullen de mensen vergeven worden, maar de godslastering tegen de Heilige Geest zal de mensen niet vergeven worden' (Matteüs 12:31).
Mooie christelijke en Bijbelse namen zijn vaak te vinden in populaire en tijdloze keuzes zoals Levi, Sara en Lucas. Deze namen hebben een diepe betekenis die vaak te maken heeft met het geloof of de natuur.
De Naam in de Bijbel: De persoonlijke naam van God in de Hebreeuwse Bijbel wordt weergegeven door vier Hebreeuwse medeklinkers יהוה, bekend als het Tetragrammaton. Deze naam komt bijna 7000 keer voor in de Hebreeuwse Geschriften – veel vaker dan welke andere naam of titel dan ook.