De indeling van de Bijbel in hoofdstukken en genummerde verzen werd pas eeuwen na het schrijven van de teksten toegevoegd door Stephen Langton en Robert Estienne (Robert Stephanus) om het opzoeken van teksten makkelijker te maken.
Hoofdstuknummers werden in het begin van de 13e eeuw geïntroduceerd door Stephen Langton, hoogleraar aan de Universiteit van Parijs en aartsbisschop van Canterbury. Arabische versnummers (bijv. 1, 2, 3) en versindelingen werden in 1551 aan gedrukte bijbels toegevoegd. Deze indelingen waren bedoeld om lezers te helpen bij het vinden van de juiste tekst.
De Bijbel heeft in totaal 1.189 hoofdstukken, verdeeld over 66 boeken in twee delen: het Oude Testament en het Nieuwe Testament.
De enige grote passages die aan de Bijbeltekst zijn toegevoegd, zijn het verhaal van de "vrouw die op overspel betrapt werd" (Johannes 7:53-8:11) en het langere slot van Marcus (16:9-20). Tenzij je slangen wilt hanteren en gif wilt drinken, voegen deze passages niets toe aan onze kennis van de Bijbel.
Kardinaal Hugo de Sancto Caro wordt vaak gecrediteerd voor het als eerste indelen van de Latijnse Vulgaat in de ware zin van het woord in hoofdstukken, maar het is de indeling van zijn tijdgenoot en medekardinaal Stephen Langton die in 1205 de hoofdstukindeling creëerde die we vandaag de dag nog steeds gebruiken.
Gestandaardiseerde hoofdstukindelingen en -nummers
De Parijse Bijbels standaardiseerden ook de hoofdstukindeling en -nummering, wat later het moderne hoofdstuksysteem zou worden. Veel geleerden denken dat de geleerde en geestelijke Stephen Langton (ca. 1150-1228 n.Chr.) verantwoordelijk was voor het creëren van deze hoofdstukindeling.
De Naam in de Bijbel: De persoonlijke naam van God in de Hebreeuwse Bijbel wordt weergegeven door vier Hebreeuwse medeklinkers יהוה, bekend als het Tetragrammaton. Deze naam komt bijna 7000 keer voor in de Hebreeuwse Geschriften – veel vaker dan welke andere naam of titel dan ook.
Antwoord: Handelingen 8:37 is in veel Bijbelvertalingen niet opgenomen omdat het niet voorkomt in de oudste en beste vertalingen van Handelingen. Er is geen poging gedaan om het te verbergen, aangezien het (met een uitleg) in de voetnoten van de meeste Bijbels te vinden is.
Deze apocriefe boeken vormden het einde van het Oude Testament en omvatten de volgende boeken: • 1 Esdras • 2 Esdras • Tobit • Judith • De rest van Esther • De Wijsheid van Salomo • Ecclesiasticus • Baruch met de brief Jeremia • De liederen van de drie heilige kinderen • De geschiedenis van Susanna • Bel en de draak • De ...
De protestantse Bijbel telt in totaal 31.173 verzen, verdeeld over 1.189 hoofdstukken en 66 boeken. Het exacte aantal kan licht per vertaling of geloofsrichting verschillen omdat sommige stromingen (zoals de katholieke kerk) extra boeken (de apocriefen) erkennen. GotQuestions.org
De bekende volkswijsheid is dat de zin "Wees niet bang" (of varianten zoals "Vrees niet") 365 keer in de Bijbel staat – één keer voor elke dag van het jaar.
Exacte passages worden aangegeven in een formaat als dit: "Boekhoofdstuk #: vers #." Bijvoorbeeld, Johannes 3:16 betekent het boek Johannes, hoofdstuk 3, vers 16. Als uw Bijbel bovenaan een pagina nummers heeft zoals "13:18-27", betekent dit dat die pagina hoofdstuk 13, verzen 18 tot en met 37, van het betreffende boek bevat.
Psalm 117 is de kortste psalm en meteen ook het kortste hoofdstuk uit de hele Bijbel.
De oorsprong van de interpunctie in de King James Version (KJV) uit 1611 is niet goed begrepen. Deze werd grotendeels bepaald door de vertalers, op basis van de Hebreeuwse en Griekse teksten, eerdere Engelse vertalingen en het gangbare taalgebruik van die tijd. Maar waarschijnlijk is er ook veel invloed geweest van de redacteuren in Barkers drukkerij.
Lydia. Veel mensen denken bij de Bijbel niet meteen aan onafhankelijke vrouwen, maar Lydia was een krachtig voorbeeld. De Bijbel vertelt ons niet veel over Lydia's privéleven, maar er wordt nergens vermeld dat ze een echtgenoot had. Zelfs als ze getrouwd was geweest, kunnen we dezelfde lessen uit haar daden trekken.
De Bijbel telt in totaal 1.189 hoofdstukken. Dit is verdeeld over het Oude Testament (929 hoofdstukken) en het Nieuwe Testament (260 hoofdstukken).
Jezus Christus noemde de Heilige Geest 'Geest van de Waarheid' (Johannes 14:17; 15:26; Johannes 16:13) en waarschuwde ons: 'Alle soorten zonden en godslasteringen zullen de mensen vergeven worden, maar de godslastering tegen de Heilige Geest zal de mensen niet vergeven worden' (Matteüs 12:31).
Boeken die de Bijbel niet hebben gehaald zijn de apocriefe boeken en vroege christelijke geschriften, zoals het Evangelie van Thomas, het Boek van Henoch en het Evangelie van Petrus. Deze teksten werden om verschillende redenen niet opgenomen toen de officiële lijst van bijbelboeken (de canon) in de vroege kerk werd vastgesteld.
De protestanten kozen voor de canon van de Hebreeuwse Bijbel, die door de Joden werd gebruikt. Die zeven boeken werden niet als canoniek beschouwd. De Joden accepteerden niets dat na de laatste profeet, Maleachi, was geschreven, omdat ze geloofden dat de geest van de profetie Israël had verlaten. Katholieken noemen die boeken de deuterocanonieke boeken.
Men ontdekte dat sommige verzen in de loop der eeuwen door kopiisten waren toegevoegd, dus nam koning James deze latere toevoegingen op in zijn vertaling. Moderne vertalingen bevatten ze niet als onderdeel van de tekst, omdat ze geen deel uitmaakten van de oorspronkelijke teksten.
Handelingen 8:37 "En Filippus zei: 'Als u met heel uw hart gelooft, mag u gedoopt worden.' En hij antwoordde: 'Ik geloof dat Jezus Christus de Zoon van God is.'" Handelingen 8:38 "En hij gaf opdracht de wagen stil te zetten, en zij daalden beiden af in het water, zowel Filippus als de eunuch, en hij doopte hem."
Sinaiticus, een van de zogenaamde "oudste en beste" vertalingen, laat echter ook vers 35 en 36 volledig weg! Vaticanus bevat vers 35 wel, maar vers 36 niet. Moderne vertalingen zoals de RSV, NRSV, ESV, sommige NASB's, de NIV en de Message laten het vers weg, niet gebaseerd op "de meerderheid" (die ze voortdurend negeren), maar voornamelijk op Vaticanus.
In de Bijbel is de persoonlijke en echte naam van God JHWH (het tetragrammaton), meestal uitgesproken als Jahweh of vertaald als Jehova en 'de HEER'. Daarnaast wordt de naam in de islam aangeduid als Allah en in de joodse traditie vaak omwille van de heiligheid vervangen door Adonai (Heer).
De meeste geleerden zijn van mening dat de naam Jehovah (ook getranslitereerd als Yehowah) een hybride vorm is, ontstaan door de Hebreeuwse letters יהוה (YHWH, later in het Latijnse alfabet weergegeven als JHVH) te combineren met de klinkers van Adonai.
Salomo, de derde koning van Israël (regeerde ca. 968-928 v.Chr.), zou een harem hebben gehad met 700 vrouwen en 300 bijvrouwen (1 Koningen 11:3). Tot zijn vrouwen behoorden naar verluidt de dochter van de farao, evenals vrouwen van Moabietische, Edomitische, Sidonische en Hettitische afkomst (1 Koningen 7:8; 11:1).