Door WereldData · Gepubliceerd op
David schreef Psalm 144 om God te danken voor de overwinning in de strijd, zijn koningschap en om te bidden om bescherming tegen vijanden. Hij erkent hierin dat zijn eigen kracht en succes niet van hemzelf komen, maar van God.
In de context van Psalm 144 blikt David terug op zijn leven en herinnert hij zich hoe God hem de verantwoordelijkheid gaf om over het volk te regeren, en hoe die roeping door Gods hand werd vervuld. David verheugt zich over het feit dat God hem heeft gekend en hem heeft geprezen, zelfs al is daar geen aardse reden voor.
Psalm 144 (berijming 1773) Vers 2: Wat is de mens? Wat is in hem te prijzen, Dat Gij, o HEER, hem gunsten wilt bewijzen, Dat Gij hem kent? Wat is des mensen kind, Dat Gij het acht en zo getrouw bemint?
Samen met het brengen van offers waren ze een middel om met God om te gaan. Sommige psalmen zijn bestemd voor iemand alleen en andere voor een grotere groep mensen of voor het volk Israël. De oudste psalmen zou koning David zelf geschreven hebben. Dat zouden er een 73-tal zijn.
Wij zijn slechts een ‘adem… een vluchtige schaduw’ (144:4). Maar toch: ‘Hij is mijn liefdevolle God en mijn vesting, mijn veilige haven en mijn bevrijder.’ De eerste les is dus om te vertrouwen op Gods karakter, niet op onze eigen waardigheid om zijn liefde en kracht te ontvangen. Ten tweede: God is almachtig (144:3-11).
Men neemt aan dat de psalm is geschreven rond de tijd dat David werd erkend als koning over alle stammen van Israël, en de psalm drukt Davids liefde voor het volk uit, zowel in oorlogstijd als in vredestijd.
Het is symbolisch. 12 is een heilig getal. De 12 stammen van Israël, de 12 apostelen, allemaal heilig. 144 is 12 keer 12. Dus als 12 echt heilig is, dan is 144 als het ware twee keer zo heilig.
Als profeet werd David geïnspireerd om over zijn eigen omstandigheden te schrijven, en daarbij ontving hij goddelijke inzichten in het toekomstige leven, de dood en de opstanding van Christus, de man die David in Psalm 110 beschrijft als "zijn Heer".
De bekendste psalm is psalm 23, De Heer is mijn herder. Mij ontbreekt niets. Deze psalm zou geschreven zijn door koning David in een tijd van strijd.
Waarom? Het stond wel in de vroegste Griekse vertalingen van het Oude Testament, maar toen Hiëronymus de Psalmen in de 4e eeuw na Christus in het Latijn vertaalde, gebruikte hij de Hebreeuwse Masoretische tekst van het Oude Testament, waarin Psalm 151 niet was opgenomen.
Psalm 144 van David. Geprezen zij de HEER, mijn Rots, die mijn handen traint voor de oorlog, mijn vingers voor de strijd. Hij is mijn liefdevolle God en mijn vesting, mijn veilige haven en mijn bevrijder, mijn schild, in wie ik mijn toevlucht zoek, die volken onder mij onderwerpt. O HEER, wat is de mens dat U voor hem zorgt, de zoon des mensen dat U aan hem denkt?
David zingt een overwinningslied, waarin hij God prijst voor Zijn bevrijding van deze meedogenloze vijanden. Er hangt een feestelijke sfeer in deze psalm, die ons de ware betekenis van onze overwinning laat ervaren. "Dit is de overwinning die de wereld overwint, namelijk ons geloof."
David tot de Heer: "Verlos mij en bevrijd mij uit de hand van vreemde kinderen, wier mond ijdelheid spreekt en wier rechterhand een rechterhand van leugen is." Psalm 144:11. Het zelfstandig naamwoord "leugen" is, zoals u zich wellicht herinnert, "sheqer". Het betekent " bedrog, misleiding, de intentie om te bedriegen, valsspelen!" Dit is opzettelijke oneerlijkheid!
“Verlos mij en bevrijd mij uit de hand van vreemde kinderen, wier mond ijdelheid spreekt en wier rechterhand een rechterhand van leugen is.” (Psalm 144:11) Deze vreemde kinderen zijn mensen wier rechterhand, die de hand van gemeenschap zou moeten zijn, is veranderd in een rechterhand van leugens en bedrog.
Een psalm van David. 1 Gezegend zij de HEER, mijn kracht, die mijn handen leert strijden en mijn vingers te vechten. 2 Mijn goedheid, mijn vesting, mijn hoge toren, mijn bevrijder, mijn schild, op wie ik vertrouw, die mijn volk onder mij onderwerpt.
Psalm 151. Deze psalm wordt toegeschreven aan David als zijn eigen compositie (hoewel hij buiten het psalmnummer valt), nadat hij in een tweegevecht met Goliath had gestreden.
Drie psalmen (58, 83 en 109) zijn weggelaten uit de psalmenreeks vanwege de vloeken die erin voorkomen; op dezelfde manier zijn er ook verzen weggelaten uit bepaalde psalmen, zoals bovenaan elke psalm is aangegeven.
Psalm 151 maakt geen deel uit van de canon van de Rooms-Katholieke Kerk (of het protestantisme of het jodendom), omdat de meeste geleerden van die geloofsovertuigingen van mening zijn dat deze psalm na de rest van de psalmen is geschreven en dus geen deel uitmaakt van het oorspronkelijke werk. De psalm is niet opgenomen in de oorspronkelijke Vulgaat.
De psalm wordt toegeschreven aan David. De titel van de psalm vermeldt dat deze door David is geschreven na zijn gevecht met Goliath. De psalm veronderstelt bekendheid met andere Bijbelse passages, waaruit hij formuleringen ontleent. Hij is bewaard gebleven in het Latijn, Hebreeuws (DSS), Grieks (LXX) en enkele manuscripten van de Syrische Peshitta.
Koning David had volgens de Bijbelse geschriften acht hoofdovrouwen en daarnaast nog een aantal bijvrouwen. Zijn bekendste en belangrijkste vrouwen waren Michal (zijn eerste vrouw en dochter van koning Saul), Abigaïl en Batseba.
De zeven boetepsalmen zijn een traditionele selectie van psalmen waarin schuld en berouw centraal staan: Psalm 6, 32, 38, 51, 102, 130 en 143.
Psalm 121 biedt dus woorden van zekerheid dat als de gelovigen hun blik gericht houden op de bron van hun ‘hulp’, de Heer, ‘de maker van hemel en aarde’, die ‘niet sluimert’, hen inderdaad ‘zal bewaken, beschermen’ en ‘een schaduw zal zijn’. Als we onze ogen afwenden van de bron van onze zekerheid, wanneer...
Het boek Psalmen werd geschreven over een periode van duizend jaar.
Een groot deel (meer dan 73) van de Psalmen is geschreven door David. Daarnaast hebben Salomo (bijvoorbeeld Psalm 72 en 127), de zonen van Korach, de zonen van Asaf en ook de priester Ezra (psalm 49 en 50) liederen (psalmen) geschreven die in het boek Psalmen zijn opgenomen.
In deze psalm gaan we emoties zien van je verlaten voelen, pijn, verdriet, maar ook vooruitkijkende vreugde. Al deze dingen maakte David mee, daarom schreef hij de psalm, maar al deze dingen hadden ook een grotere en diepere vervulling in Jezus Christus.