Jezus is gekruisigd vanwege een combinatie van religieuze en politieke spanningen in die tijd, en vanuit het christelijk geloof om de mensheid te redden. De belangrijkste redenen zijn de religieuze bezwaren van Joodse leiders, de angst voor de Romeinse macht en Gods liefde voor de mens.
Jezus werd gekruisigd om u met God te verzoenen.
Deze beslissing leidde tot de verbanning van de mensheid uit het paradijs en bracht de zonde in de wereld. De Bijbel zegt dat alle mensen gezondigd hebben (Romeinen 3:23). Zonde – actieve rebellie of passieve onverschilligheid jegens God – zorgt ervoor dat ieder mens van God gescheiden raakt (Romeinen 6:23).
Als onderdeel van de samenzwering om Jezus Christus te doden, leveren de Joodse leiders Jezus over aan Pontius Pilatus, de Romeinse stadhouder. Pilatus geeft Jezus over om gegeseld en gekruisigd te worden. Jezus ondergaat lijden en dood om de wil van zijn Vader te volbrengen.
Hij was de enige die de dood niet had verdiend, niet lichamelijk en niet geestelijk. Maar Jezus gaf zichzelf als vrijwillig offer en vervulde daarmee het doel waarvoor Hij op aarde was gekomen. Hij werd gekruisigd als het ultieme, onberispelijke Lam van God, de verzoening voor de gehele mensheid.
In de christelijke theologie moest Jezus aan het kruis sterven om de mensheid te verlossen van de zonde. Volgens de Bijbel bracht Hij daarmee het ultieme offer: Hij nam de straf op zich die mensen verdienden voor hun fouten, waardoor de relatie tussen God en de mens werd hersteld.
De zes uur die Christus aan het kruis doorbracht , symboliseren het feit dat Hij stierf om de gevolgen van de zonde voor de hele schepping ongedaan te maken. Dankzij het kruis zal er ooit een nieuwe hemel en een nieuwe aarde zijn. Bovendien waren de zes uur aan het kruis verdeeld over drie uur licht en drie uur duisternis.
Joden geloven niet in Jezus als de Messias of Zoon van God vanwege drie hoofdredenen: het uitblijven van de vervulling van messiaanse profetieën, strikt monotheïsme, en een andere invulling van de verlossing. Volgens de joodse Otheo traditie heeft Jezus de verwachte wereldvrede en de volledige bevrijding van Israël niet gebracht.
We zouden allemaal ten onder gaan. Jezus redde ons door mens te worden en te sterven, zodat Hij kon afdalen naar de plek waar dode mensen heengaan. Eenmaal daar (in de hel/Hades) brak Hij de poorten open, bevrijdde de gevangenen en verschafte door Zijn lichaam een schakel, een weg, waardoor wij van de dood naar het eeuwige leven kunnen overgaan.
Soms werden de benen van de gekruisigde gebroken. Dat was geen extra straf, maar een manier om het lijden te verkorten. Als het lichaam vrij aan de armen hing, hield de ademhaling al snel op. Kruisiging was een zware straf, volgens de Romeinse redenaar Cicero zelfs 'de wreedste en meest walgelijke' die er bestond.
Pilatus gaf zijn soldaten de opdracht om Jezus te kruisigen.
Antwoord: Maria is de Moeder van God, het vleesgeworden Woord, Jezus Christus. Bijgevolg ontving Jezus zijn DNA van de Heilige Moeder, Maria, en bij uitbreiding van haar directe voorouders. Het is biologisch correct dat Maria geen Y-chromosoom kon hebben geleverd voor de conceptie van Jezus.
Binnen het jodendom wordt Jezus niet gezien als de Messias, de Zoon van God of God zelf, maar in de moderne tijd soms wel als een historische joodse leraar.
Waarom? Om te herstellen wat gebroken was (onze gevallen, gebroken natuur). Hij moest sterven zodat hij de dood en de macht van de dood over ons leven kon overwinnen. In die zin "stierf hij voor onze zonden", wat betekent dat hij stierf omdat wij gezondigd hadden, maar door zijn dood hebben wij nu leven.
Binet-Sanglé diagnosticeerde Jezus als lijdend aan religieuze paranoia: Kortom, de aard van de hallucinaties van Jezus, zoals beschreven in de orthodoxe evangeliën, laat ons concluderen dat de stichter van het christendom leed aan religieuze paranoia.
Historici en theologen zijn het erover eens dat de historische Jezus rond het jaar 30 of 33 na Christus in Judea is gekruisigd onder prefect Pontius Pilatus. Dit wordt niet alleen beschreven in het Nieuwe Testament, maar ook bevestigd door niet-christelijke bronnen uit de oudheid.
Het is een eenvoudig onderdeel van het paasverhaal: de Romeinse gouverneur Pontius Pilatus liet Jezus van Nazareth door zijn soldaten doden. Hij legde een straf op die Romeinse rechters vaak toepasten op sociale rebellen: kruisiging.
Onvoorwaardelijke liefde
Jezus koos ervoor om alle schuld op zich te nemen. Hij had ons zo lief en wilde zó graag de kloof tussen jou en God herstellen, dat Hij aan het kruis stierf voor jou en mij. En zo kunnen wij vergeving ontvangen en weer een relatie met Hem hebben.
Zo hing Jezus aan drie spijkers (mogelijk hebben ze zijn lichaam met touwen aan het kruis gebonden om voorovervallen te verhinderen).
Jezus was al dood toen de Romeinse soldaten zijn benen wilden breken, en ze staken hem neer om er zeker van te zijn dat hij gestorven was (Johannes 19:32-34).
Volgens de Bijbel sprak Jezus aan het kruis zeven laatste zinnen, die samen bekendstaan als de zeven kruiswoorden. Dit zijn de zeven uitspraken, verzameld uit de vier evangelieën:
Tijdens zijn zes uren aan het kruis zou Jezus verschillende uitspraken hebben gedaan, die de kruiswoorden genoemd worden; de evangeliën spreken elkaar tegen welke precies. Om drie uur 's middags hoorden omstanders Jezus hard roepen (niet volgens Johannes, waarin hij gewoon sprak), waarna hij stierf.
Na de zweepslagen en de tocht naar de plek waar de executies plaatsvonden, kwam de kruisiging. Jezus kwam aan een kruis te hangen en kon niet goed ademen, wat leidde tot een onregelmatige hartslag. Uiteindelijk: een hartstilstand. Een Romeinse soldaat stak daarna met een speer in zijn zij.
Ja, seks is in het Jodendom niet alleen toegestaan, maar het wordt gezien als een heilige plicht en een gave van God binnen het huwelijk. Het is geen zonde of iets vies, en het dient zowel voor de voortplanting als voor wederzijdse liefde en plezier.
Degenen die beïnvloed zijn door de Joods gewortelde-filosofie leren nadrukkelijk dat we Jezus bij Zijn Hebreeuwse naam moeten noemen – “Yeshua” of “Yehoshua mashiach” (“masjiach” betekent “de gezalfde” en wordt vertaald als “Christos” in de Griekse Septuaginta).
Joden geloven dat zolang iemand nog leeft, het leven de overhand kan halen op de dood. Ze willen het lot niet tarten door reeds vóór een overlijden iemands begrafenis te regelen.