De staat Palestina werd op 15 november 1988 officieel uitgeroepen door de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) in Algiers.
Palestina: Brits mandaatgebied na de val van het Ottomaanse Rijk. Maar dat was geenszins het geval. In 1946 stond Palestina onder het bewind van het Verenigd Koninkrijk. Dat had aan het einde van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) het Ottomaanse Rijk – dat heeft bestaan van 1299 tot uiteindelijk 1922 – verslagen.
Geleidelijke erkenning sinds 1988
De staat Palestina werd officieel opgericht door de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) in Algiers op 15 november 1988. Algerije was het eerste land dat de nieuwe staat officieel erkende.
De 'Staat Palestina' bestaat officieel sinds 1988, toen deze in ballingschap werd uitgeroepen door de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO). Als we kijken naar het gebied zelf, werd de naam 'Palestina' in de oudheid al gebruikt en kende het vanaf 1920 tot 1948 het Britse Mandaatgebied Palestina.
In 1988 ontstond het land Palestina, zo uitgeroepen door de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie. Yasser Arafat werd de president van het land, door zijn invloed bij de PLO en Fatah. Een land is pas echt een land als het land door andere landen word erkend.
In vroeger tijden werd Palestina bewoond door Semitische volkeren, waarvan de Kanaänieten de vroegste waren. Volgens de traditie kwam Abraham, de gemeenschappelijke voorvader van de Joden en de Arabieren, vanuit Ur naar Kanaän.
Vóór 1948 heette het gebied officieel Palestina (onder Brits mandaat) en daarvoor was het een deel van het Ottomaanse Rijk.
In de Bijbel zijn de Filistijnen de bewoners van de westkust van het gebied dat Kanaän genoemd wordt. Ze bewonen geen land met strak omlijnde grenzen, maar een gebied dat voornamelijk bijeengehouden wordt door vijf steden: Gaza, Gat, Asdod, Askelon en Ekron. Dit vijfstedengebied wordt daarom ook wel pentapolis genoemd.
Vóór 1948 was Palestina een land van bruisende steden zoals Jaffa en Haifa, serene dorpjes, eeuwenoude olijfgaarden en een rijk cultureel en artistiek erfgoed. Beelden uit deze periode bieden een inkijkje in Palestina dat vaak ontbreekt in geschiedenisboeken.
Andere opties waren Palestina of Zion. Uiteindelijk werd toch de Bijbelse naam Israël gekozen. Ook wordt Israël door joden en christenen soms het Beloofde Land of het Heilige Land genoemd. De naam Palestina werd officieel gebruikt nadat de Joodse opstanden tegen de Romeinen waren neergeslagen in 135 na Christus.
De Joden zijn in de oudheid uit het gebied vertrokken door grootschalig geweld, de vernietiging van Jeruzalem en de verbanning door de Romeinen. Dit gebeurde na mislukte opstanden tegen de Romeinse overheersing.
De vroegste schriftelijke vermelding van Palestina als geografische regio is te vinden in de Historiën van Herodotus uit de 5e eeuw v.Chr., waarin het gebied Palaistine wordt genoemd, verwijzend naar het grondgebied dat voorheen in handen was van Filistia, een staat die in dat gebied bestond van de 12e tot de 7e eeuw v.Chr.
Nederland erkent de staat Palestina niet omdat de regering vindt dat diplomatieke erkenning pas het eindresultaat kan zijn van een succesvolle vredesovereenkomst via een tweestatenoplossing, en niet het begin daarvan. Volgens het Ministerie van Buitenlandse Zaken moet er eerst rechtstreeks worden onderhandeld tussen Israël en de Palestijnen.
Arabische landen hebben wel degelijk miljoenen Palestijnse vluchtelingen opgevangen, met name in Jordanië, Libanon en Syrië, maar weigeren grootschalige permanente hervestiging. De belangrijkste redenen hiervoor zijn het behoud van het recht op terugkeer, vrees voor definitieve inname van grond door Israël, en politieke en economische stabiliteit.
Na de invasie van het Mongoolse Rijk aan het einde van de jaren 1250 herenigden de Egyptische Mamlukken Palestina onder hun controle, voordat de regio in 1516 werd veroverd door het Ottomaanse Rijk en tot in de 20e eeuw grotendeels ongestoord als Ottomaans Syrië werd geregeerd.
Nederland stemde op 29 november 2016 met vijf stemmen verschil (71 om 76) tegen de erkenning. Op 22 mei 2024 verklaarden Noorwegen, Spanje en Ierland Palestina officieel te erkennen. Op 4 juni 2024 sloot Slovenië zich daarbij aan en later dat jaar ook Armenië.
In de geschiedenis is Palestina nooit een onafhankelijk land met een eigen regering en internationaal erkende grenzen geweest dat door de lokale bevolking zelf werd bestuurd. Wel was het lange tijd een geografische regio en een bestuursgebied van andere grote rijken.
Pas sedert de creatie van de staat Israël in 1948 wordt het 'Heilige Land' in het Nederlands Israël genoemd. Daarvoor was het meestal Palestina.
De oude Grieken duidden met de naam Palestina de kuststreek aan waar de Filistijnen woonden. De Filistijnen kwamen in de late bronstijd vanuit het gebied rond de Egeïsche Zee.
De geboorteplaats van Jezus: de Geboortekerk en de pelgrimsroute, Bethlehem, Palestina, gelegen 10 km ten zuiden van Jeruzalem op de plek die volgens de christelijke traditie sinds de 2e eeuw wordt beschouwd als de geboorteplaats van Jezus.
De vraag naar de oorspronkelijke bewoners van het gebied van het huidige Israël kent een complexe geschiedenis waarin meerdere bevolkingsgroepen elkaar door de eeuwen heen hebben opgevolgd, beïnvloed en verdrongen. Zowel de Palestijnen als het Joodse volk beroepen zich op historische en inheemse wortels in de regio.
De kern van het conflict tussen Israël en Palestina is de strijd om hetzelfde land, dat beide groepen als hun eigen nationale en historische thuisland zien. Belangrijke oorzaken zijn de opkomst van het zionisme, de stichting van Israël in 1948, en de voortdurende grond- en vluchtelingenproblematiek.
Ja, Joden hebben in de oudheid een eigen land gehad en kregen in 1948 opnieuw een eigen staat: Israël.
De Britse controle over dit gebied duurde van 1923 tot 1948. Gedurende deze periode werden de autoriteiten geconfronteerd met de eisen van zionisten voor Joods zelfbestuur en een groeiende Arabisch-nationalistische beweging die deze Joodse aanwezigheid en nationalistische aspiraties verwierp.
in Mesopotamische teksten en handelsdocumenten uit Ebla en Mari aangeduid als 'Kanaän', terwijl de term 'Palestina' pas in de 5e eeuw v. Chr. in de Historiën van Herodotus voor het eerst voorkomt. Na Herodotus werd de term 'Palestina' gebruikt voor de hele regio die voorheen als Kanaän bekendstond.