Door WereldData · Gepubliceerd op
In gelovige zin verandert crematie niets aan het zielenleven of de toekomst van een christen; de ziel gaat naar God en het lichaam verbrandt tot as. Volgens de Kerk van de R.K. Geloof en de meeste protestantse stromingen is crematie toegestaan, al geven sommige orthodoxe of bevindelijke christenen de voorkeur aan begraven.
Christelijke argumenten tegen crematie richten zich voornamelijk op de theologische betekenis van het lichaam. De belangrijkste bezwaren zijn:
Wat er met de ziel gebeurt na een crematie hangt af van je geloofsovertuiging of spirituele levensovertuiging. Er is geen wetenschappelijk antwoord op deze vraag, maar de meeste tradities zijn het erover eens dat de ziel het lichaam al heeft verlaten op het moment van overlijden, ver voordat de crematie plaatsvindt.
Ja, over het algemeen mogen christenen naar een crematie toe. Er is in de Bijbel geen direct en strikt verbod te vinden tegen het bijwonen van een crematie of tegen cremeren zelf. Hoe hiermee wordt omgegaan, verschilt echter per stroming en persoonlijk geweten.
Na een crematie blijven botresten (as), metalen en resten van de kist over. Het overgrote deel van het lichaam verbrandt volledig door de hitte van 800 tot 1000 graden.
In India is een 24-jarige vrouw levend gecremeerd nadat ze in het hospitaal verkeerdelijk was doodverklaard. Dat is althans wat de familie van Rachna Sisodia beweert. Volgens de artsen van het Sharda-hospitaal in Noida was Rachna op 25 februari overleden aan de gevolgen van een longinfectie.
Bij crematie worden niet alle lichaamsdelen vernietigd. Alleen het zachte weefsel wordt verteerd, waardoor botten en delen van de tanden overblijven. Deze botten worden vermalen tot een fijn poeder, dat de gecremeerde resten vormt.
Ongeacht iemands voorkeur, vanuit christelijk perspectief verhindert crematie niet dat men naar de hemel gaat. Dus er is geen reden tot bezorgdheid: als God leven uit stof kan scheppen, kan Hij zeker ook leven uit as herstellen.
De Bijbel geeft geen direct verbod op crematie, maar noemt uitsluitend begraven als de gebruikelijke en respectvolle manier van lijkbezorging. Begraven heeft in de christelijke traditie een diepe symbolische betekenis.
Van christenen wordt verwacht dat zij niet zondigen, wat in de praktijk betekent dat zij handelingen vermijden die indruisen tegen de Bijbelse liefde en de Tien Geboden, waaronder moorden, stelen en afgoden aanbidden. Wat wel en niet mag, verschilt per stroming; er is geen lijst met regels waar elke christen zich exact aan houdt.
Het idee dat de hersenen precies zeven minuten na de dood nog doorgaan met denken of het afspelen van herinneringen is een hardnekkige mythe. In werkelijkheid stoppen bewuste gedachten al binnen enkele seconden nadat het hart stopt en er geen zuurstof meer naar het brein stroomt.
Een overleden lichaam begint door bacteriën en gassen doorgaans binnen 24 tot 48 uur merkbaar te ruiken, afhankelijk van de warmte in de ruimte. Binnen een paar uur na het overlijden ruik je het lichaam zelf nog nauwelijks, al kunnen vrijgekomen lichaamsvloeistoffen wel direct een geur afgeven.
De ziel heeft het lichaam al verlaten toen het lichaam stierf. Crematie is dus toegestaan.
Crematie is niet in strijd met het christelijke geloof in de opstanding. Gods macht om de doden op te wekken wordt niet beperkt door hoe je met de stoffelijke resten omgaat. Christenen geloven dat martelaren die op de brandstapel zijn verbrand en mensen die op zee zijn omgekomen, ook zullen opstaan. De opstanding hangt af van God, niet van de toestand van het individu.
Nadelen begraven
Een graf moet worden onderhouden. Willen de nabestaanden dit? Om de zoveel jaar krijgen nabestaanden te maken met de keuze of zij het graf willen aanhouden of dat zij het willen laten ruimen. Begraven laat een grotere ecologische voetstap achter dan cremeren en is dus minder goed voor het milieu.
Bij een crematie wordt het lichaam van de overledene verbrand. Hierbij komt veel warmte vrij, wat niet bepaald rustgevend is. Daarnaast kan het idee van verbranding bij sommige mensen ook als beangstigend worden ervaren. Daarom wordt er bij een crematie vaak niet meer gesproken van 'rust zacht'.
Het Oude en Nieuwe Testament getuigen van hetzelfde: zij die hun hoop vestigen op Gods beloften, koesteren een vastberaden verwachting van leven na de dood. Crematie drukt uit dat de dood het einde is, terwijl begraven het vertrouwen uitdrukt dat Gods volk, hoewel het sterft, in lichamelijke vorm zal herleven, net zoals Christus.
We komen niet in een volgend leven terug, om weer te sterven en weer terug te komen. Je krijgt geen kans om je leven over te doen en jezelf op te werken tot in een hemel. Volgens de Bijbel hoeft dat ook helemaal niet. In plaats daarvan ontvangen we Gods genade via Jezus.
Nee, de Bijbel zegt niet dat een gecremeerd lichaam niet kan opstaan uit de dood. De Bijbel benadrukt opstanding als een spirituele gebeurtenis. Het is niet verbonden aan de fysieke staat van de stoffelijke resten. Crematie is niet verboden in de Bijbel en is een persoonlijke keuze voor christenen.
Christelijke argumenten tegen crematie richten zich voornamelijk op de theologische betekenis van het lichaam. De belangrijkste bezwaren zijn:
Zoals vermeld in Matteüs 5:4: " Zalig zijn zij die treuren, want zij zullen getroost worden." Kortom, hoewel de Bijbel niet direct ingaat op de onderwerpen crematie en het bewaren van as, kunnen christenen de principes van zorg voor de levenden, mededogen, rechtvaardigheid en empathie wel gebruiken als leidraad bij hun besluitvorming.
Tussen het overlijden van een dierbare en een crematie zitten meestal maar enkele dagen. De overledene mag vanaf 36 uur na overlijden gecremeerd worden en uiterlijk binnen zes werkdagen. Dit zorgt ervoor dat de nabestaanden de tijd hebben om een uitvaart regelen en rustig afscheid kunnen nemen.
Omdat de hersenen voor ongeveer 60 procent uit lipiden bestaan, verbranden ze vrijwel altijd volledig en worden ze tijdens het crematieproces geheel vernietigd. Eenmaal begraven, gedragen de hersenen zich net als de rest van het lichaam en ontbinden ze na verloop van tijd.
Na een crematie blijft er ongeveer 2,5 tot 3,5 kilogram aan crematieresten over. Dit bestaat uit de harde botstructuren van de overledene en de as van de kist. Zachte weefsels en organen verbranden volledig tijdens het proces.
Het aftappen van lichaamsvloeistoffen gebeurt niet vóór crematie. Als een lichaam vóór crematie wordt gebalsemd, worden de lichaamsvloeistoffen tijdens het balsemproces vervangen door chemicaliën.