Door WereldData · Gepubliceerd op
Psalm 2 is een koninklijk lied dat de opstand van aardse volken tegen God beschrijft, de aanstelling van Gods koning op de Sion, en een oproep om deze koning te eren. Het verhaal kent vier delen: de opstand van de wereldleiders, de reactie van God in de hemel, de woorden van Gods gezalfde koning (de Zoon), en de waarschuwing aan de koningen om ontzag te tonen. ·De Nieuwe Psalmberijming
Psalm 2 is een profetische koningspsalm die de wereldwijde strijd beschrijft tussen de opstandige mensheid en Gods heerschappij, met Jezus als de ultieme Koning. De psalm roept op tot gehoorzaamheid aan Hem om het oordeel te ontlopen en Zijn zegen te ontvangen.
Psalm 2 wordt algemeen erkend als een messiaanse profetie, die de kroning beschrijft van een koning die met goddelijk gezag zal regeren. Dit artikel belicht de messiaanse thema's in Psalm 2 en de profetische betekenis ervan door de tekst en de historische context te onderzoeken.
In deze psalm gaat het steeds over Gods Zoon. De Heere Jezus is de Zoon van God. Hij is God en werd mens toen Hij geboren werd uit Maria. Alleen zo kan Hij de Redder van zondaren zijn.
Er wordt in de brontekst geen auteur gegeven bij de psalm, hoewel de psalm traditioneel wordt toegeschreven aan koning David. In de Vulgaat begint de psalm met de tekst Quare fremuerunt gentes, "Waarom woeden de heidenen".
Deze psalm werd geschreven door koning David en richt zich op de troonbestijging van Gods koning (Handelingen 4:25). Het wordt echter al snel duidelijk dat deze psalm over meer gaat dan alleen een aardse koning; de aandacht van de lezer wordt gevestigd op Gods gezalfde zoon.
"U zult hen verbrijzelen met een ijzeren staf; u zult hen verbrijzelen als aardewerk." Hoewel David een groot koning was, erfde hij niet alle volken en veroverde hij niet de uiteinden der aarde tijdens zijn leven. Daarom was het nodig dat de ware Koning zou opstaan: Jezus Christus.
(Psalm 2:10-12) De heersers van de volken wordt opgedragen de zoon te kussen, dat wil zeggen, eer te betuigen aan de Davidische Koning – de Zoon van David, die ook bekend zal staan als de Zoon van God (2 Samuel 7:12-15).
Ze laat Jezus geboren worden in een Esseense nederzetting bij Qumran aan de Dode Zee. Daar zou ook een Bethlehem hebben gelegen. Jozef en Maria waren lid van deze Esseense gemeenschap. Jezus trouwde later met Maria Magdalena. Ze kregen een dochter en na de kruisiging twee zoons.
In het Hebreeuws van het Oude Testament heten de psalmen tehillim, dat betekent: lofliederen. Deze benaming is afgeleid van het woord halal – dat we herkennen in de uitroep 'halleluja' – en het betekent zoiets als: juichen, jubelen, prijzen en loven.
Het is duidelijk dat de schrijvers van het Nieuwe Testament geloofden dat Psalm 2 een voorafschaduwing of voorafbeelding van Jezus was en dat zij de psalm daarom gebruikten om de vervulling in Christus aan te tonen. Meer specifiek pasten de schrijvers van het Nieuwe Testament Psalm 2 toe op Jezus als de Messias, de uiteindelijke en ultieme koning.
Toepassing | Hoe is Psalm 2 vandaag de dag van toepassing? We moeten kiezen tussen twee paden: we kunnen God trotseren en ten onder gaan, of ons aan Hem overgeven en gezegend worden.
God spreekt Zijn Zoon aan als Zijn eniggeborene. Deze passage voorspelt dat de gezalfde Koning – de Messias – de opstandige volken met een ijzeren staf zal verpletteren. De psalmist spoort de koningen en heersers van de aarde aan zich te onderwerpen aan de heerschappij van de Zoon en een vriendschappelijke relatie met Hem aan te gaan.
In de Bijbel symboliseert het getal 2 vaak bevestiging, getuigenis en verbinding, maar het staat ook voor dualiteit (onderscheid). Het geeft aan dat iets onherroepelijk vaststaat of dat twee entiteiten elkaar versterken.
Psalm 2 beschrijft hoe de heersers van aardse volken zich verzetten tegen Gods Gezalfde, Gods uitverkoren koning, maar Gods uitverkoren koning kan niet verslagen worden. Hij regeert in superioriteit boven alle andere koningen. Zijn bondgenoten vinden hun toevlucht bij hem. Zijn vijanden zullen in hem ten onder gaan.
Psalm 2:7 is een bekend Bijbelvers uit de Psalmen. De tekst luidt in de vertaling: "Ik zal het besluit bekendmaken: De Heer heeft tot Mij gezegd: ‘Jij bent Mijn Zoon, heden heb Ik Je verwekt.’"
Maria Magdalena. Maria Magdalena of Maria van Magdala (Hebreeuws: מרים המגדלית, Oudgrieks: Μαρία Μαγδαληνή) was volgens het Nieuwe Testament een leerlinge van Jezus. Lucas 8:2 introduceert haar als "Maria, genaamd Magdalena" (Statenvertaling) of "Maria uit Magdala" (NBV).
Nee, volgens de officiële evangeliën in de Bijbel was Maria Magdalena niet de vrouw van Jezus. Ze wordt daarin wél beschreven als een van zijn belangrijkste en trouwste volgelingen. De gedachte dat zij zijn vrouw zou zijn, komt voort uit latere speculaties en bepaalde gnostische geschriften.
Ja, volgens het christelijk geloof is Jezus de Zoon van God. Verschillende religies denken hier echter verschillend over: christenen geloven dat Hij Gods Zoon en God zelf is, moslims zien Hem als een belangrijke profeet, en het jodendom beschouwt Hem niet als de Messias of Gods zoon.
12 Kus de Zoon, opdat Hij niet toornig wordt en u op de weg omkomt, want Zijn toorn ontbrandt snel. Zalig zijn allen die hun toevlucht tot Hem nemen. Hoe kan ik al mijn vijanden (zonde, dood en de duivel) in één keer overwinnen?
Deze passage voorspelt dat de gezalfde Koning – de Messias – de opstandige volken met een ijzeren staf zal verpletteren. De psalmist spoort de koningen en heersers van de aarde aan zich te onderwerpen aan de heerschappij van de Zoon en vrede met Hem te sluiten.
De Schrift waarschuwt ons als zondaren om de Zoon te kussen, opdat Hij niet toornig wordt – om te buigen voor de Koning der Koningen – en in Hem te geloven en in Zijn vermogen om ons te beschermen tegen de toorn van God die wij allen verdienen.
Het boek Psalmen maakt deel uit van de Ketuvim (Geschriften) – het derde deel van de Hebreeuwse Bijbel – en is een boek van het christelijke Oude Testament. Psalm 2 vermeldt de auteur niet met een opschrift, maar in Handelingen 4:24-26 van het christelijke Nieuwe Testament wordt deze toegeschreven aan koning David.
In Psalm 2, een van de meest geciteerde passages uit de Hebreeuwse Bijbel, reageert Jahweh op de samenzwerende, gewelddadige naties door een koning (die hij zijn Zoon noemt) in Israël aan te stellen. Jezus en de apostelen gebruiken vaak de taal van Psalm 2 om Jezus' goddelijke identiteit en unieke relatie met God de Vader te beschrijven.
‘” (Lucas 24:27, 44) Op de Pinksterdag, toen de Heilige Geest op de apostelen neerdaalde, predikte Petrus het evangelie en verklaarde uitdrukkelijk dat David wist dat hij over Christus sprak.