Gods waarschuwing in de Bijbel over koningen en meerdere vrouwen hield in dat deze vrouwen het hart van de koning zouden verleiden en afwenden van God naar andere goden. God had specifiek geboden dat het volk niet met omringende heidense volken moest omgaan om deze afgoderij te voorkomen.
In het Oude Testament van de Bijbel hadden sommige mannen meerdere vrouwen, zoals Abraham, Jakob, David en Salomo. Dit heet polygamie. God greep hier toen niet direct op in, maar het was niet Gods eerste plan voor het huwelijk.
6“Maar als u of uw zonen zich van Mij afkeren en Mijn geboden en voorschriften die Ik u heb voorgehouden niet naleven, maar andere goden gaan dienen en hen aanbidden, 7 dan zal Ik Israël uit het land verdrijven dat Ik hun heb gegeven, en Ik zal het huis dat Ik voor Mij heb gewijd, uit Mijn zicht verbannen…”
Salomo gaat andere goden vereren
Hij begon Astarte te vereren, de godin van het volk van Sidon. En hij ging Milkom vereren, de afschuwelijke god van het volk van Ammon. Salomo deed dingen die de Heer slecht vond. Hij was niet trouw aan de Heer, zoals zijn vader David.
8 Salomo bouwde zulke heiligdommen voor al zijn buitenlandse vrouwen, zodat zij er wierook konden branden en offers konden brengen aan hun goden. 9 De Heer was zeer boos op Salomo, omdat zijn hart zich had afgewend van de Heer, de God van Israël, die tweemaal aan hem verschenen was.
De enige echte vermelding over dit onderwerp was dat zijn vrouwen en concubines hem van God afleidden. Er was geen officiële veroordeling van Salomo voor het hebben van al die vrouwen, maar het commentaar wordt doorgaans gebruikt als kritiek op het feit dat hij buitenlandse, niet-Israëlitische vrouwen om zich heen had.
Artikel. Salomo, de derde koning van Israël (regeerde ca. 968-928 v.Chr.), zou een harem hebben gehad met 700 vrouwen en 300 bijvrouwen (1 Koningen 11:3). Tot zijn vrouwen behoorden naar verluidt de dochter van de farao, evenals vrouwen van Moabietische, Edomitische, Sidonische en Hettitische afkomst (1 Koningen 7:8; 11:1).
1 Koningen 3:16-28 vertelt dat twee moeders, die in hetzelfde huis woonden en beiden moeder waren van een zoontje, naar Salomo kwamen. Een van de baby's was verstikt en elk van hen eiste de overgebleven jongen op als haar eigen kind. Salomo riep om een zwaard en sprak zijn oordeel uit: de baby zou in tweeën worden gesneden, en elke vrouw zou de helft krijgen.
Zo veel vrouwen hebben was waarschijnlijk een statussymbool voor Salomo. Veel van die vrouwen werden waarschijnlijk verkregen als onderdeel van een politieke strategie: denk aan buitenlandse prinsessen die in het huwelijk werden gegeven om vrede of allianties te verzekeren.
Je borsten zijn als twee hertenkalfjes, tweelingen van een gazelle. Je nek is als een ivoren toren. Je ogen zijn de vijvers van Heshbon bij de poort van Bath Rabbim. Je neus is als de toren van Libanon die uitkijkt op Damascus.
Hij had zevenhonderd vrouwen van koninklijke afkomst en driehonderd bijvrouwen, en zijn vrouwen misleidden hem. Toen Salomo ouder werd, brachten zijn vrouwen hem ertoe andere goden te aanbidden, en zijn hart was niet volledig toegewijd aan de Heer, zijn God, zoals het hart van zijn vader David was geweest.
Salomo werd wijsheid, rijkdom, eer en een lang leven beloofd als hij rechtvaardig zou blijven voor de Heer. Die belofte werd vervuld.
Het feit dat de Heer Salomo liefhad (2 Samuel 12:24) en hem tot een van de wijste mannen maakte die de wereld ooit gekend heeft, illustreert een principe dat door de hele Schrift heen wordt bevestigd. God houdt ons niet verantwoordelijk voor de zonden van onze voorouders. Hij besteeg de troon te midden van familieconflicten.
Zoals deze verzen heel duidelijk aantonen, was monogamie vanaf het moment van de schepping inherent aan Gods plan voor de mensheid. Je hebt natuurlijk gelijk als je erop wijst dat verschillende patriarchen en koningen uit het Oude Testament meerdere vrouwen hadden. Wat je echter over het hoofd ziet, is dat de Bijbel deze praktijk nooit echt goedkeurt.
Dit citaat, bekend als "Hetgeen dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet", komt uit de Bijbel (Matteüs 19:6). Het is een uitspraak van Jezus over het huwelijk, waarin Hij stelt dat de verbintenis tussen man en vrouw door God is gewild en daarom onverbroken zou moeten blijven.
De mogelijkheid tot hertrouwen
Hertrouwen is voor de trouwe partner alleen toegestaan als de scheiding op bijbelse gronden is gebaseerd. Het doel van een bijbelse scheiding is immers om duidelijk te maken dat de trouwe partner vrij is om te hertrouwen, maar alleen in de Heer (Romeinen 7:1-3; 1 Korintiërs 7:39).
Naamah, een prinses van Ammon (een deel van het huidige Jordanië), die op veertienjarige leeftijd in Jeruzalem aankomt om met koning Salomo te trouwen en van al zijn vrouwen de enige is die zijn hart verovert en de moeder van zijn dynastie wordt, is de vertelster van de roman van Aryeh Lev Stollman, uitgegeven door Aryeh Nir/Modan (Tel Aviv) in het Hebreeuws.
In het Oude Testament van de Bijbel hadden sommige mannen meerdere vrouwen, zoals Abraham, Jakob, David en Salomo. Dit heet polygamie. God greep hier toen niet direct op in, maar het was niet Gods eerste plan voor het huwelijk.
Koning Salomo had een harem van 300 vrouwen (door erfprinsessen te huwen stelde hij de veroverde gebieden veilig) en liet ook andere goden dan Jahwe toe in de tempel te Jeruzalem. Bijvoorbeeld: de god Baäl en de godin Astarte uit de Kanaänitische godsdienst.
Het hebben van zoveel echtgenotes was waarschijnlijk een statussymbool voor Salomo. Veel van deze echtgenotes werden vermoedelijk verkregen als onderdeel van een politieke strategie: denk aan buitenlandse prinsessen die werden uitgehuwelijkt om de vrede of bondgenootschappen te verzekeren. Ze werden waarschijnlijk ondergebracht op verschillende locaties die werden beheerd door eunuchen en ambtenaren.
“Ik ontdekte dat een verleidelijke vrouw een valstrik is, bitterder dan de dood. Haar hartstocht is een strik en haar zachte handen zijn ketenen. Wie God behaagt, zal aan haar ontkomen, maar zondaars zullen in haar valstrik verstrikt raken.” We weten dat de Bijbel Salomo de wijste man noemt die ooit geleefd heeft (1 Koningen 4:30-34).
Koning Salomo had volgens de BasisBijbel in totaal duizend vrouwen, bestaande uit 700 hoofdvrouwen (prinsessen) en 300 bijvrouwen.
Waarom stond God bijvrouwen toe in de Bijbel? In de Bijbel was een bijvrouw een vrouw die door een man als tweede echtgenote werd genomen. Haar doel was om een mannelijke erfgenaam te leveren in het geval van een onvruchtbare vrouw, om in het algemeen meer kinderen te krijgen om de arbeidskracht en rijkdom van het gezin te vergroten, en om de seksuele verlangens van de man te bevredigen.
De rol van de vrouw: Ondersteunen in kracht
God heeft de vrouw de verantwoordelijkheid gegeven om, gedreven door de liefde van God, de rol als helper van het goede haar man en gezin te dienen. “Ook zei de HEERE God: Het is niet goed dat de mens alleen is; Ik zal een hulp voor hem maken als iemand die bij hem past.”
Hooglied 2:3-4
Zoals een appelboom tussen de bomen van het woud, zo is mijn geliefde onder de zonen. Ik zat met groot genoegen in zijn schaduw, en zijn vruchten waren zoet voor mijn smaak. Hij bracht mij naar het feestmaal, en zijn banier boven mij was liefde.