Door WereldData · Gepubliceerd op
Zonde kun je uitleggen als het missen van het doel, het breken van de band met God, en het kiezen voor eigen eigenbelang in plaats van liefde voor God en de naaste. Het is een kernbegrip in de godsdienst, maar het kent verschillende lagen.
- een verwijtbare handeling of omissie; - een bewuste overtreding van goddelijke geboden of algemeen aanvaarde zeden; - een vergrijp tegen een maatschappelijke code (Van Dale geeft daarbij de voorbeelden: 'zonde tegen de taal' en 'zonde tegen de goede smaak').
Zonde is een schending van Gods wet. Dit vers vormt de basis voor de definitie van zonde in de Westminster Shorter Catechism: "Zonde is elke afwijking van, of overtreding van, de wet van God" (WSC 14). Zonde is daarom een moreel en juridisch begrip.
Hoofdzonde
De zeven hoofdzonden in het christendom zijn klassieke ondeugden, in de 6e eeuw opgesteld door paus Gregorius de Grote. Ze vormen de spirituele wortels van al het menselijk kwaad.
De grootste zonde is het afwijzen van de redding die Christus voor ons heeft verworven. De reden dat het "onvergeeflijk" wordt genoemd, is dat iemand in die geestesgesteldheid nooit berouw zal hebben van die zonde en daarom nooit vergeving zal ontvangen.
Ze worden niet expliciet in de Bijbel genoemd, maar ontwikkeld binnen de vroegchristelijke theologische traditie, gebaseerd op verschillende Bijbelpassages. In de standaardlijst van de Katholieke Kerk zijn de zeven hoofdzonden: hoogmoed, afgunst, woede, gulzigheid, lust, luiheid en hebzucht.
Jezus zegt dat er een zonde is die niet vergeven kan worden, de zonde tegen de heilige Geest. Wat is deze zonde? In Matteüs 12:31-32 zegt Jezus: 'Daarom zeg Ik u: Elke zonde en elke godslastering kan de mensen worden vergeven, maar wie de Geest lastert kan niet worden vergeven.
Op deze manier stellen we vandaag een hernieuwde aandacht vast voor de traditie van de 'zeven hoofdzonden': hoogmoed, hebzucht, lust, jaloezie, gulzigheid, toorn en luiheid.
We moeten beginnen bij onze natuur, want het antwoord heeft betrekking op de menselijke natuur. We worden als vlees geboren, en zonde, in het enkelvoud, verwijst naar de zondige natuur van dit vlees. Het gevolg van die natuur zijn zonden – zonden zijn, zo u wilt, de vrucht van onze zondige natuur (Efeziërs 4:22; Romeinen 6:6, 8:5; Galaten 5:19-12).
Volgens de Bijbel is zonde in de kern alles wat ingaat tegen Gods wil en Zijn liefdevolle karakter. Het is een breuk in de relatie met God en met andere mensen. In het Oude Testament en Nieuwe Testament betekent het woord letterlijk "het doel missen".
De reden waarom Paulus zegt dat “ alles wat niet uit geloof voortkomt, zonde is ” (Romeinen 14:23) is dat geloof het ontvangen van God in Christus is als onze Redder, Heer en allerhoogste schat. Dat betekent dat daden die niet uit geloof voortkomen, niet voortkomen uit het verheerlijken van God boven alles.
Christendom voor dummies. Zonde is elke opzettelijke handeling, houding of gedachte die tegen God ingaat. Je denkt misschien aan zonde als een overduidelijke daad, zoals moord, overspel of diefstal.
In het christendom is een zonde het overtreden van Gods wetten, het handelen tegen Gods wil of het 'missen van het doel' dat God voor de mens heeft. Dit omvat verkeerd gedrag, foute woorden, slechte gedachten en een gebrek aan liefde voor God en de medemens.
Daarom zeg ik jullie: elke zonde en elke laster kan vergeven worden, maar godslastering tegen de Geest zal niet vergeven worden. Wie kwaad spreekt over de Zoon van de Mens, zal vergeven worden, maar wie kwaad spreekt over de Heilige Geest, zal niet vergeven worden, noch in deze tijd, noch in de toekomende tijd (Matteüs 12:31-32).
De zeven hoofdzonden in het christendom zijn klassieke ondeugden, in de 6e eeuw opgesteld door paus Gregorius de Grote. Ze vormen de spirituele wortels van al het menselijk kwaad.
Volgens de Bijbel is de enige zonde die God niet vergeeft de zonde (of lastering) tegen de Heilige Geest. Dit wordt ook wel de onvergeeflijke of eeuwige zonde genoemd.
“Een trots hart wordt al lang erkend als de zonde die alle andere zonden aanwakkert.” Vervolgens leren we uit Matteüs 12:31 dat er een zonde is die niet vergeven zal worden: de blasfemie tegen de Geest, wat, zoals de context suggereert, te maken heeft met een aanhoudende weigering om Jezus te erkennen (12:24-29).
Spreuken 6:16-19 16 Deze zes dingen haat de Heer, ja, zeven zijn Hem een gruwel: 17 een hoogmoedige blik, een leugenachtige tong, handen die onschuldig bloed vergieten, 18 een hart dat boze plannen smeedt, voeten die snel naar het kwaad rennen, 19 een valse getuige die leugens spreekt, en iemand die tweedracht zaait onder de broeders.
De Bijbel spreekt over overtreding, rebellie, afdwalen, struikelen, ongerechtigheid, ongehoorzaamheid en natuurlijk de term zonde zelf. De meest gebruikelijke manier waarop theologen naar zonde verwijzen, is als een schending van de wet – iets doen, denken of zeggen dat in strijd is met Gods heilige wet (1 Johannes 3:4).
In het christendom wordt de laster tegen de Heilige Geest (ook wel de onvergeeflijke of eeuwige zonde genoemd) beschouwd als de allerzwaarste zonde. Daarnaast worden ongeloof en hoogmoed vaak gezien als de grootste fundamentele fouten tegenover God.
Afvalligheid en godslastering
Volgens deze opvatting is zonde die tot de dood leidt een omarming van zondigheid, en niet een specifieke zonde die God niet zal vergeven. Dit is een bewijs dat de persoon geen "broeder" is. Op deze manier leidt hun zonde tot de dood en zouden ze niet verzekerd moeten zijn van hun redding.
Hoewel alle zonde voor God ernstig is en eeuwige straf verdient, maakt de Schrift onderscheid tussen verschillende gradaties van zonde. In die zin is niet alle zonde gelijk wat betreft de gevolgen, consequenties en mate van straf voor de persoon, anderen, de kerk en de samenleving.
Eén eeuwige of onvergeeflijke zonde (godslastering tegen de Heilige Geest), ook wel bekend als de zonde die tot de dood leidt, wordt in verschillende passages van de synoptische evangeliën genoemd, waaronder Marcus 3:28-29, Matteüs 12:31-32 en Lucas 12:10, evenals in andere passages van het Nieuwe Testament, zoals Hebreeën 6:4-6, Hebreeën 10:26-31 en 1 Johannes 5:16.