Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (EUG) stijgt het hormoon hCG vaak trager of onregelmatig, en is de waarde meestal lager dan bij een gezonde zwangerschap. Er is geen vaste 'foute' waarde; het gaat vooral om het verloop in het bloed en de combinatie met een echo.
Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kan de hCG-concentratie op hetzelfde niveau blijven of heel langzaam stijgen, maar dat kan alleen worden vastgesteld door met een bloedonderzoek vast te stellen hoeveel hCG je in je bloed hebt. Meestal wordt dit gedaan in een dokterspraktijk of ziekenhuis.
Er is een grensgebied voor transvaginale (TV) echografie vastgesteld bij 1000 tot 2000 mIU/mL, waarbinnen een intra-uteriene vruchtzak altijd detecteerbaar moet zijn 6, 11, 12. Een niet-diagnostische TV-echografie bij een patiënt met een kwantitatieve B-hCG-waarde boven dit niveau wijst sterk op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Het hCG-hormoon bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap
Als de hCG-waarde eerder aan de lage kant is en niet stijgt zoals bij een gezonde zwangerschap, maar ook niet daalt zoals bij een zwangerschapsverlies, dan kan er sprake zijn van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Bij 4 weken zwangerschap ligt de normale hoeveelheid hCG in je bloed heel breed tussen de 5 en 426 IU/L. Elke vrouw en elke zwangerschap is uniek, waardoor het getal erg kan verschillen.
Het hormoon hCG (humaan choriongonadotrofine) daalt na een miskraam. Het duurt gemiddeld 9 tot 35 dagen (met een mediaan van 19 dagen) voordat het hormoon volledig uit je lichaam is. Tot die tijd kun je een positieve zwangerschapstest krijgen. Pas als de test weer helemaal wit is, is je lichaam fysiek gereset.
Een lager dan verwacht hCG-niveau na vijf weken betekent niet automatisch dat er iets mis is. Veel gezonde zwangerschappen beginnen met lagere waarden. Het belangrijkste is of het hCG-niveau bij een nieuwe test weer op de juiste manier stijgt.
Je merkt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap meestal tussen de vijfde en twaalfde week van de zwangerschap, doordat je klachten krijgt zoals erge buikpijn en bloedverlies. In de allereerste weken (week 4 tot 5) voel jevaak nog niets afwijkends, behalve een positieve zwangerschapstest.
In werkelijkheid detecteren zwangerschapstesten het hormoon HCG in de urine, ongeacht waar de vruchtzak zich innestelt. Daarom kunt u, zelfs in het geval van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, nog steeds typische zwangerschapssymptomen ervaren en zal de test waarschijnlijk twee streepjes laten zien.
Klachten bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap
Als de eileider scheurt kan ineens erge buikpijn ontstaan. Vaak heb je ook schouderpijn en het gevoel dat je moet poepen, terwijl er niets komt. Dit komt door bloed in de buikholte. Ook misselijkheid, braken, snelle pols, zweten en flauwvallen komen voor.
Uit de bevindingen blijkt dat ongeveer evenveel vrouwen met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap een stijging als een daling van het hCG-gehalte zullen vertonen. Vrouwen met een stijgend hCG-profiel presenteren zich op een eerder moment in de zwangerschap met lagere hCG-waarden.
Wanneer de zwangerschap niet in de baarmoederholte te zien is, wordt bij verdenking op een EUG de hoeveelheid zwangerschapshormoon (hCG) in het bloed bepaald. Een normaal ontwikkelde zwangerschap in de baarmoeder is op een echo te zien, vanaf een hCG-gehalte van 1000 IU/L.
Tijdens een miskraam stopt het lichaam met de aanmaak van hCG. Hierdoor dalen de hCG-waarden continu totdat ze het niveau van vóór de zwangerschap bereiken, wat tot wel 6 weken kan duren. De exacte hCG-waarden die je tijdens een miskraam kunt verwachten, hangen af van hoe hoog de hCG-waarden vlak voor het verlies waren.
Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kan het hCG-niveau in 48 uur met minder dan 66% stijgen. Er is enige overlap tussen de mogelijke trends in hCG-niveaus bij normale en buitenbaarmoederlijke zwangerschappen. Als het hCG-niveau echter langzaam stijgt of daalt, kan dit erop wijzen dat er sprake is van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap wordt ontdekt via een vroege echo en bloedonderzoek, omdat artsen merken dat de baarmoeder leeg is terwijl het hormoon HCG wel stijgt. Vrouwen merken dit vaak door buikpijn aan één kant, vreemd bloedverlies of schouderpijn.
Met 5 weken zwangerschap ligt de indicatieve hCG-waarde in je bloed tussen de 18 en 7.340 IU/l. Omdat deze marge extreem breed is en per persoon verschilt, zegt één enkele meting weinig. Belangrijker is dat het hormoon in het begin ongeveer elke 48 tot 72 uur verdubbelt.
Een negatieve zwangerschapstest op urine (dus niet zwanger) betekent nog niet dat je geen extra-uteriene zwangerschap hebt: bij twijfel gebeurt er een bloedname door een arts. Van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kun je soms heel weinig last hebben, maar evengoed zeer ernstige symptomen ondervinden.
In het begin merk je misschien geen symptomen. Sommige vrouwen met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ervaren echter wel de gebruikelijke vroege zwangerschapssymptomen, zoals een gemiste menstruatie, gevoelige borsten en misselijkheid. Een zwangerschapstest zal dan positief zijn. Toch kan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zich niet normaal ontwikkelen.
Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kun je niet opsporen met een speciale thuistest, omdat een normale urine-zwangerschapstest altijd positief uitslaat. Om vast te stellen of een vruchtje buiten de baarmoeder zit, is medisch onderzoek door een arts, verloskundige of gynaecoloog noodzakelijk.
Symptomen van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ontwikkelen zich meestal tussen de 4e en 12e week van de zwangerschap. Sommige vrouwen hebben in eerste instantie geen symptomen. Ze komen er mogelijk pas achter dat ze een buitenbaarmoederlijke zwangerschap hebben wanneer een vroege echo het probleem aan het licht brengt of wanneer ze later ernstigere symptomen ontwikkelen.
De eerste symptomen van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zijn vaginaal bloedverlies en pijn in de onderbuik, die vaak optreden tussen week 5 en 12 van de zwangerschap. Deze beginnende klachten lijken vaak op een normale menstruatie of een miskraam.
Eerste signalen buitenbaarmoederlijke zwangerschap rond week 4 tot 6
Een traag stijgend hCG-gehalte (minder dan 66% stijging in 48 uur) in de vroege zwangerschap kan wijzen op een niet-levensvatbare zwangerschap (dreigende miskraam) of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het is echter geen harde diagnose; sommige zwangerschappen ontwikkelen zich alsnog normaal, omdat de stijging per persoon verschilt.
2.2 Miskraam
Soms kunnen lage hCG-waarden erop wijzen dat een vrouw een miskraam heeft gehad of een verhoogd risico daarop loopt. Een miskraam vindt meestal plaats vóór de 20e week van de zwangerschap. Omdat hCG door de placenta wordt geproduceerd, zullen de hCG-waarden dalen wanneer de zwangerschap zich niet goed ontwikkelt.
Dus, wat waren je HCG-waarden bij een miskraam? Bij een normale zwangerschap ligt de HCG-waarde tussen de 50 en 500 IE/L. Een zwangerschap met een miskraam wordt beschouwd als een "zwakke zwangerschap", dus de HCG-waarden bij een miskraam liggen onder de 50.