In Psalm 42 blikken we in het hart van het overblijfsel. We zien daarin hoezeer ze ernaar verlangen om bij God in Jeruzalem te zijn en ook hun vertrouwen in Hem. In Psalm 43 zien we de oorzaak van hun ellende: de antichrist, de man van bedrog en onrecht (Ps 43:1).
Laten we nooit denken dat de God van ons leven, de Rots van onze redding, ons vergeten is, als we zijn genade, waarheid en macht tot onze toevlucht hebben gemaakt . Zo streed de psalmist tegen zijn moedeloosheid: uiteindelijk behaalden zijn geloof en hoop de overwinning.
De psalmist gebruikt de metafoor van een hert dat dorstig is en naar water zoekt. Hij verlangt wanhopig naar God, net zoals een dorstig dier wanhopig naar een slok water verlangt . Er zijn zelfs mensen om hem heen die suggereren dat zijn God nergens te bekennen is.
Psalm 42 1. Als een uitgeputte hinde die naar stromend water smacht, zo verlang ik U te vinden, God, mijn levensbron, mijn kracht. Ik heb dorst, mijn hart lijdt pijn: Wanneer zal ik bij Hem zijn? Wanneer zal ik Hem ontmoeten, zal zijn glimlach mij begroeten?
De psalmist doet dit door tot zichzelf te spreken: "Waarom ben je zo neerslachtig, mijn ziel?" vraagt hij. En hij zegt tegen zijn ziel wat ze moet doen: "Vertrouw op God, want ik zal Hem nog steeds prijzen, mijn Redder en mijn God." In dit leven is er hoop voor onze ziel in de levende God. Een hoop die alleen in Christus te vinden is.
Hij heeft dorst naar God en verlangt naar meer van God, net zoals jij verlangt naar een slok water als je moe en dorstig bent. Dit vers herinnert ons eraan dat God ons verfrist en herstelt wanneer we tijd met Hem doorbrengen , net zoals water ons verfrist en herstelt wanneer we het warm hebben en dorstig zijn.
Psalm 42:5-8.
In veel situaties weten we dat onze gevoelens en ons hart ons kunnen bedriegen . De psalmist vraagt God waarom zijn hart zo bedroefd is en waarom hij een tijd van onderdrukking door zijn vijanden moet doorstaan. God vraagt ons nooit om begrip, maar om gehoorzaamheid en om Hem daarmee te verheerlijken.
In de psalm beschrijft David de mate waarin hij niet alleen verbannen was, maar zich ook verbannen voelde. Hij schreef over zijn gebrek aan eetlust vanwege zijn verdriet, over hoe zijn vijanden hem bespotten en vroegen waar zijn God was, en over hoe hij zich soms zelfs afvroeg waar God was .
Korte samenvatting van Psalm 42:
David strijdt voor zijn vreugde in God te midden van aanvallen van zijn vijanden, die hem bespotten vanwege zijn vertrouwen in het goddelijke . David haalt herinneringen op aan vroegere aanbiddingservaringen terwijl hij vecht voor zijn geloof, en kiest er uiteindelijk voor om "op God te hopen" voor zijn verlossing.
Veel mensen die geloven dat David de werkelijke auteur is, suggereren dat deze psalm geschreven is tijdens Davids vlucht voor Absalom . In elk geval lijkt het duidelijk dat de auteur schreef in een tijd van vervolging en persoonlijk lijden, wellicht omdat hij niet in staat was om God in Zijn tabernakel te aanbidden.
In Psalm 42:1-2 drukt de psalmist een diep verlangen naar Gods aanwezigheid uit, en vergelijkt dit met een hert dat naar water snakt. Net zoals een hert water nodig heeft om te overleven en te gedijen, verlangt onze ziel naar de verfrissende aanwezigheid van God.
Psalm 42 is een psalm in Psalmen uit de Hebreeuwse Bijbel. Volgens het opschrift van de psalm is deze geschreven door de Korachieten, Israëlitische zangers in de Joodse tempel, afstammelingen van Korach, uit de stam Levi.
Wacht op God, want ik zal Hem weer prijzen, mijn redder en mijn God. Mijn ziel is neerslachtig in mij; daarom denk ik aan U, vanuit het land van de Jordaan en de Hermon, vanaf de berg Mizar. Diepte roept tot diepte in het gebrul van uw stromen, en al uw golven en branding spoelen over mij heen.
Psalm 42-43 beschrijft de biddende mens te midden van gelijktijdige wanhoop en hoop, niet ongelijk aan de ervaring van Jezus tijdens de kruisiging ("Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?" Mattheüs 27:46). Te midden van de wanhoop van de crisis is er nog steeds Gods aanhoudende liefde en betrouwbaarheid.
Psalm 68 (of Psalm 67 in de Septuagint en Vulgaat) is "de moeilijkste en meest onduidelijke van alle psalmen". In de Engelse King James Version begint hij met: "Laat God opstaan, laat zijn vijanden verstrooid worden".
Het zijn gebeden en liederen die Gods macht en grootheid aanbidden. Jezus Zelf is het die regelmatig psalmen citeerde in Zijn leven hier op aarde. De psalmen zijn eigenlijk een bron waaruit we hoop, troost en verwachting kunnen putten.
Het verhaal van Jozef laat ons zien dat wanneer we onze blik op God richten en ervoor kiezen op Hem te vertrouwen, zelfs de zwaarste situaties draaglijker kunnen worden . Bedenk dat "God alles laat meewerken ten goede voor wie Hem liefhebben" (Romeinen 8:28).
Deze psalm drukt een intens verlangen uit om God intiem te kennen . De psalmist vergelijkt zijn dorst naar God met de dorst van een hert naar stromend water. De Hebreeuwse term die vertaald is als "hijgen" of "hijgend" duidt op een intense ervaring. Dit is geen gewone dorst, maar een wanhopige behoefte aan iets essentieels.
De psalmist van Psalm 42 beschrijft geestelijke neerslachtigheid, de veelvoorkomende oorzaken ervan en hoe je die kunt overwinnen. We ervaren deze neerslachtigheid vaak in tijden van tegenspoed, wanneer we ogenschijnlijke geestelijke tegenstrijdigheden ervaren, wanneer God ver van ons lijkt te zijn en wanneer mensen en Satan ons geloof bespotten.
De schrijver vraagt zich af waarom hij depressief is.
'Driemaal vraagt hij: Waarom ben je zo neerslachtig, mijn ziel, en waarom ben je zo onrustig in mij? (Psalm 42:5, 11; Psalm 43:5). De dichter doet, als hij over zijn gevoelens spreekt, niet wat veel depressieve mensen doen: hij probeert zijn emotionele leed niet te verbergen.
Psalm 42. In de eerste plaats laat David zien dat toen hij door de wreedheid van Saul gedwongen werd te vluchten en in ballingschap leefde, het hem vooral bedroefde dat hij de toegang tot het heiligdom werd ontzegd; want hij verkoos de dienst aan God boven elk aards voordeel.
Het is geschreven door een groep mannen die bekendstaan als de zonen van Korach . Het waren waarschijnlijk Levieten die tijdgenoten waren van David in de 11e en/of 10e eeuw voor Christus. Maar ik wil dat je eens kijkt naar wat ze schreven in vers 5 en 11 van Psalm 42. Zoals je kunt zien, zijn die verzen precies hetzelfde.
Laten we nooit denken dat de God van ons leven, de Rots van onze redding, ons vergeten is, als we zijn genade, waarheid en macht tot onze toevlucht hebben gemaakt . Zo streed de psalmist tegen zijn moedeloosheid: uiteindelijk behaalden zijn geloof en hoop de overwinning.
In Psalm 25:16-18a uitte koning David zijn gevoelens van eenzaamheid toen hij bad: ‘Keer u tot mij en heb medelijden met mij, want ik ben alleen en in diepe nood. Mijn problemen worden steeds erger. O, red mij van al die problemen! Voel mijn pijn en zie mijn ellende’ (NLT).
Psalm 42 is een pelgrimspsalm. Het is er echter een die geschreven is door iemand die niet mee kon op pelgrimstocht. Misschien was hij ziek, of werd hij door vijanden gevangengehouden. Het is een gebed voor ons allen die het gemeenschappelijke gebed zo erg hebben gemist .