De laatste kus bij een orthodoxe uitvaart is een emotioneel en liturgisch afscheid waarbij nabestaanden en aanwezigen onder het zingen van gezangen één voor één naar de open kist gaan om de overledene te groeten en vergeving te vragen.
Een Grieks-orthodoxe uitvaartdienst bestaat uit drie hoofdonderdelen: de Trisagion-gebedsdienst op de avond ervoor, de uitvaartdienst in de kerk en de begrafenis. De dienst wordt geleid door een priester, met gezongen hymnen, schriftlezingen en een laatste afscheid waarbij de rouwenden de geopende kist naderen.
De Grieks-orthodoxe leer verkondigt dat de ziel drie dagen na de dood het lichaam verlaat. Daarom is er drie dagen na het overlijden een ceremonie voor de nabestaanden bij het graf, geleid door een priester. De rouwperiode begint drie dagen na de dood en duurt veertig dagen.
" Requiemmis " blijft een geschikte titel voor andere missen voor de doden en voor de uitvaartmis zelf (aangezien de juiste antifonen van kracht blijven: Introitus, "Geef de eeuwige rust ... " / "Requiem æternam dona eis Domine "; Offertorium, "Heer Jezus Christus, Koning der heerlijkheid, bevrijd de zielen van alle overleden gelovigen ... " / " ...
Het raam openzetten na een overlijden komt door een oud volksgeloof dat de ziel zo naar buiten kan vliegen, maar het helpt in de praktijk ook om de kamer fris te houden. Het is geen verplichte regel, maar een persoonlijke keuze of gewoonetraditie.
De mond kan je na overlijden dichtdoen en met een handdoek-rolletje onder de kin dichthouden. Maar de mond is de sterkste spier van je lichaam en als de spierstijfheid afneemt, gaat de mond weer open staan.
Laatste fase (minuten voor het overlijden).
In de laatste minuten van het leven wordt de ademhaling oppervlakkiger en kan deze helemaal stoppen. De hartslag vertraagt en stopt uiteindelijk. Het lichaam kan reflexmatige bewegingen maken, zoals kleine spiertrekkingen, maar dit zijn geen tekenen van pijn of nood.
Zinnen als "we herinneren ons", "we koesteren" en "we vieren" dragen bij aan een gevoel van saamhorigheid en gedeelde ervaring, wat troost biedt in tijden van verdriet.
Iemand die een begrafenis regelt, noemen we een uitvaartverzorger (of begrafenisondernemer) als beroep, een opdrachtgever als het gaat om de verantwoordelijke nabestaande, of een executeur als dit in een testament is vastgelegd.
Almachtige God, wij verheugen ons in uw belofte van liefde, vreugde en vrede. Verander in uw barmhartigheid de duisternis van de dood in de dageraad van nieuw leven, en het verdriet van het afscheid in de vreugde van de hemel; door onze Verlosser Jezus Christus, die stierf, opstond en leeft tot in eeuwigheid. Amen.
Grieks-orthodoxe rouwkleding
Mannen wordt aangeraden donkere kleding en, indien mogelijk, een stropdas te dragen, terwijl vrouwen ook donkere kleuren zouden moeten dragen (hoewel zwart niet verplicht is). De kerk adviseert doorgaans dat zowel mannen als vrouwen hun armen en benen bedekken, dus het dragen van onthullende kleding wordt afgeraden.
Je kunt tranen op een begrafenis tijdelijk verminderen door diep adem te halen, je spieren te spannen en je ergens anders op te focussen. Huilen is echter een normale en gezonde reactie op verdriet die je niet altijd hoeft tegen te houden.
De term "Grieks-orthodoxe kerk" wordt gebruikt om alle Kerken van de Byzantijnse ritus aan te duiden. Orthodoxe kerken onderscheiden zich van de zogenaamde Latijnse kerk doordat zij zich baseren op de leer van de zeven eerste oecumenische concilies. Orthodox betekent "volgens de juiste doxa of eredienst".
Het is gebruikelijk om ter nagedachtenis aan de overledene een donatie te doen aan de kerk of een goed doel. Je kunt ook een schaal kollyva (gekookte tarwe) meenemen naar de begrafenis, als symbool van wederopstanding en herinnering.
De Kerk is tegen crematie omdat 1) begraven een manier is om ons geloof in de lichamelijke opstanding te tonen en dat degenen die begraven worden in Christus ontslapen zijn, en 2) het respectloos is ten opzichte van het menselijk lichaam, dat het hoogtepunt van Gods fysieke schepping is.
Het is het beste om bescheiden, donkere kleding te dragen, tenzij de familie anders aangeeft. Mannen kunnen een pak of een overhemd met pantalon dragen, en vrouwen kunnen kiezen voor een bescheiden jurk of een rok met blouse. Dit symboliseert respect, rouw en solidariteit met de nabestaanden, en erkent tegelijkertijd de heiligheid van de gebeurtenis.
De uitvaartdienst wordt doorgaans geleid door een geestelijke of een voorganger, maar iedereen die dicht bij de overledene stond, kan dit doen. Een uitvaartdienst kan bestaan uit een lofrede, uitvaartliederen, lezingen en muziek. Sommige families kiezen er ook voor om een foto- of videopresentatie te laten zien.
De uitvaartverzorger zorgt voor het lichaam van uw familielid of vriend. Hij of zij wast en droogt het lichaam zorgvuldig, sluit de oogleden en de mond. Ook verzorgt de uitvaartverzorger het haar en wast het indien nodig.
In een mortuarium dat 's nachts open is, is het bedekken van het gezicht voordat de kist wordt gesloten een standaardprocedure om de waardigheid en het respect voor de overledene te bewaren. Het draagt ook bij aan een vredige uitstraling en kan deel uitmaken van de voorbereiding door het uitvaartpersoneel of de mortuariummedewerkers.
Tenzij de overledene of diens familie hier specifiek om heeft gevraagd, dient u echter felle kleuren zoals geel, oranje, roze en rood te vermijden.
Wees niet indiscreet.
Een herdenkingsrede is niet het podium om ongepaste herinneringen op te halen of verhalen te vertellen. Laat elke verwijzing naar twijfelachtig gedrag of langdurige wrok achterwege. Een lijkrede is geen gelegenheid om de overledene te "roasten".
Na ongeveer tien tot vijftien jaar bereikt het ontbindingsproces vaak een stadium waarin skeletresten zoals botten, tanden en haar het meest voorkomen. In sommige gevallen kunnen, afhankelijk van de begrafenisomstandigheden en de gebruikte materialen, nog kleine hoeveelheden weefsel of kledingvezels aanwezig zijn.
Er is een periode van "7 minuten" waarin de hersenen, volgens wetenschappers, de verwerking van het zojuist beëindigde leven afronden. Dit noemen we een levensherziening of een flashback.
Niets… Geen enkel deel van het menselijk lichaam blijft “levend” of functioneel 7 dagen na de dood. Hoewel individuele cellen, zoals huidcellen, hoornvliescellen en witte bloedcellen, nog enkele uren tot een paar dagen (tot 3 dagen) na het stoppen van het hart levensvatbaar kunnen blijven, stopt alle biologische activiteit ruim vóór een week.
Verwarring en hallucinaties
Sommige mensen kunnen rusteloos zijn of lijken in nood te verkeren. Ze willen bijvoorbeeld rondlopen, ook al kunnen ze niet uit bed komen, of ze kunnen schreeuwen of agressief reageren. Dit kan ongebruikelijk zijn en verontrustend voor familie en verzorgers.