Door WereldData · Gepubliceerd op
Geen enkele grote religie kent een absoluut en onvoorwaardelijk verbod in alle denkbare situaties, maar het christendom (vooral de Rooms-Katholieke Kerk) en de islam wijzen abortus in de regel ten zeerste af.
Abortus en geloof
In het christelijk geloof is de overtuiging dat er meteen vanaf het moment dat een eicel is bevrucht nieuw leven is ontstaan, dat moet worden beschermd. Om die reden wordt door veel christenen abortus afgewezen. In de Islam gaat men ervan uit dat 120 dagen na de bevruchting de foetus wordt bezield.
De Bijbel noemt het woord 'abortus' nergens direct en geeft geen kant-en-klaar verbod. Veel christenen en kerken wijzen abortus wel af. Zij baseren dit op teksten waarin staat dat God mensen al kent voordat ze zijn geboren. Andere christenen vinden dat de Bijbel hier geen duidelijke regel over geeft.
In de islam is abortus in de regel niet toegestaan, tenzij er sprake is van strikte noodvoorwaarden zoals gevaar voor het leven van de moeder of ernstige medische redenen in de beginfase van de zwangerschap.
Jodendom en abortus
Volgens de joodse wet is abortus alleen bespreekbaar als er een conflict ontstaat tussen het leven van de moeder en het ongeboren kind. Niet de vrouw, de arts of de joodse Wet, maar de maatschappij (het volk) is dan het meest gezaghebbend in het al dan niet toestemming geven tot abortus.
“Vanaf de eerste eeuw heeft de Kerk voorgehouden dat elke opzettelijke abortus ("abortus provocatus") een moreel kwaad is. Dit onderricht is nooit veranderd.
Het is de vrouw verboden in het huwelijk haar eigen natuurlijke haar te dragen. Een verbod wat ook nu nog in orthodoxe kringen navolging heeft en de reden is waarom sommige orthodoxe Joodse vrouwen tegenwoordig een pruik dragen.
Abortus kan in de islam enkel toegestaan worden beschouwd in uitzonderlijke situaties. In de eerste instantie is het vanuit theologisch perspectief niet toegestaan, vertrekkende vanuit het idee dat de mens niet zelf te beslissen heeft over leven en dood en het enkel aan God is om dat te doen.
Onderzoeken wijzen uit dat 95% tot 99% van de vrouwen na vijf jaar geen spijt heeft van hun abortusevaluatie. Opluchting is veruit de meest overheersende emotie. Een kleine groep (ongeveer 1 tot 5 procent) ervaart langduriger gemengde gevoelens, verdriet of spijt.
Abortus is in grote delen van Afrika, Latijns-Amerika en Azië geheel of grotendeels verboden. In Europa kent Malta het strengste verbod; het is daar onder alle omstandigheden illegaal. Ook in Polen, Andorra, Liechtenstein en Vaticaanstad zijn de wetten zeer restrictief. Wereldwijd wonen miljoenen vrouwen in landen met een totaalverbod.
De ChristenUnie blijft zich inzetten voor de bescherming van het ongeboren leven en minder abortussen. We verzetten ons tegen het verstrekken van de abortuspil in de huisartsenpraktijk: het is geen 'gewone medische zorg'.
De Bijbel spreekt niet expliciet over de medische of emotionele details van een miskraam. Wel leert de Schrift dat het leven al in de moederschoot begint. Teksten als Psalm 139:13 benadrukken dat God een kindje al in de buik vormt en kent. Hierdoor wordt een miskraam in het christelijk geloof gezien als het verlies van een echt, waardevol leven.
Abortus was bekend en werd toegepast in Bijbelse tijden, hoewel de methoden aanzienlijk verschilden van de moderne methoden. De Griekse arts Soranus uit de tweede eeuw beval bijvoorbeeld vasten, aderlaten, krachtig springen en het dragen van zware lasten aan als manieren om een zwangerschap te beëindigen.
De Bijbel noemt het woord abortus niet, maar veel gelovigen en kerken geloven dat God ongeboren leven ziet als waardevol menselijk leven en de schepping al voor de geboorte kent.
Dus in het algemeen, vóór 120 dagen na de conceptie, staat de islam abortus toe onder specifieke voorwaarden. Na 120 dagen beschouwt de islam abortus als moord, tenzij het de enige manier is om het leven van de moeder te redden.
Religieuze demografie van abortus
Van de 70% van de vrouwen die een abortus hebben ondergaan en zichzelf als christen beschouwen, zijn katholiek (27%), protestant (26%), niet-confessioneel (15%) en orthodox (2%). Onder de protestanten identificeren de meesten zich als baptist (33%), methodist (11%), presbyteriaan (10%) of lutheraan (9%).
Sommige onderzoekers stellen dat abortus de geestelijke gezondheid van vrouwen een slag toebrengt, het zou bijvoorbeeld posttraumatische stress opleveren. Andere onderzoekers beschouwen abortus niet als trauma, maar als een levensgebeurtenis.
28-29) die sommige vrouwen na een abortus ervaren; sommige zijn traumasymptomen: nachtmerries over baby's, slapeloosheid, negatieve emoties zoals schuldgevoel, woede, waardeloosheid en schaamte, het 'verdringen van de ervaring', het vermijden van dingen die herinneringen aan de abortus oproepen, 'zich bezighouden met zelfbestraffend gedrag zoals middelenmisbruik...'
De meeste abortussen vinden plaats in de leeftijdsgroep 30 t/m 34 jaar (abortuscijfer 15,5 op de 1.000 vrouwen), gevolgd door de leeftijdsgroep 25 t/m 29 jaar (15,9 op de 1.000 vrouwen).
In de islam wordt een miskraam gezien als een zware beproeving. Geleerden maken onderscheid op basis van de zwangerschapsduur en de ontwikkeling van de foetus. Dit bepaalt of er sprake is van kraambloed (nifaas) en of het kindje speciale islamitische uitvaartrituelen krijgt.
Vooral het christendom (met name de Rooms-Katholieke Kerk en orthodoxe of bevindelijk gereformeerde stromingen) en de islam kennen sterke religieuze bezwaren tegen abortus, waarbij het ongeboren leven als beschermwaardig wordt gezien. Binnen andere wereldreligies zoals het hindoeïsme, boeddhisme en jodendom wisselen de opvattingen sterk per stroming en is er vaak meer ruimte voor medische of sociale uitzonderingen.
In Nederland en veel andere landen is een abortus na 12 weken wel degelijk toegestaan, wettelijk gezien zelfs tot 24 weken zwangerschap (de grens van levensvatbaarheid). Wel verandert de medische en praktische aanpak na 12 weken aanzienlijk.
Ja, seks is in het Jodendom niet alleen toegestaan, maar het wordt gezien als een heilige plicht en een gave van God binnen het huwelijk. Het is geen zonde of iets vies, en het dient zowel voor de voortplanting als voor wederzijdse liefde en plezier.
Hoe verloopt een Joodse besnijdenis? In de joodse gemeenschap worden jongetjes 8 dagen na de geboorte besneden. Dat gebeurt met een metalen plaatje dat boven de eikel over de voorhuid wordt geschoven. De voorhuid die boven het plaatje uit komt, wordt weggesneden.
Polygamie in het Jodendom werd verboden door een geleidelijk proces. In de late oudheid, zo blijkt uit rabbijnse teksten, was het hebben van meerdere vrouwen door mannen iets dat gebeurde, maar niet bijzonder vaak. Er is geen echte manier om het zeker te weten.