Nee, in de christelijke traditie zijn er precies zeven hoofdzonden, zoals hoogmoed, hebzucht en lust. Deze zeven zijn echter de 'bron' van waaruit andere, kleinere misdragingen ontstaan.
De zeven hoofdzonden (in de volksmond ook wel de zeven dodelijke zonden genoemd) zijn hoogmoed, hebzucht en lust, aangevuld met afgunst, gulzigheid, woede en luiheid. In de christelijke traditie zijn dit geen losse daden, maar diepe menselijke neigingen die tot ander fout gedrag leiden.
Volgens de standaardlijst van de Katholieke Kerk zijn de zeven hoofdzonden: hoogmoed, afgunst, woede, gulzigheid, wellust, luiheid en hebzucht. In het katholicisme is de indeling van de hoofdzonden in zeven groepen ontstaan bij Tertullianus en voortgezet door Evagrius Ponticus.
De zeven hoofdzonden in het christendom zijn klassieke ondeugden, in de 6e eeuw opgesteld door paus Gregorius de Grote. Ze vormen de spirituele wortels van al het menselijk kwaad.
De grootste zonde is het afwijzen van de redding die Christus voor ons heeft verworven. De reden dat het "onvergeeflijk" wordt genoemd, is dat iemand in die geestesgesteldheid nooit berouw zal hebben van die zonde en daarom nooit vergeving zal ontvangen.
De acht gedachten waren gulzigheid, hebzucht, lusteloosheid, droefheid, wellust, toorn, ijdelheid en hoogmoed. Deze acht gedachten werden door Paus Gregorius I (540-604) gebruikt om de zeven zonden te formuleren.
Iedereen kent wel de 7 zonden – die ook wel de zeven hoofdzonden worden genoemd. Hoogmoed, hebzucht, lust, jaloezie, onmatigheid, woede en gemakzucht. Hoofdzonde is een term die zijn oorsprong vindt in de rooms-katholieke kerk.
Naast de zeven hoofdzonden is er een opsomming van hun tegenhangers: de zeven deugden.
De zeven deugden en zeven hoofdzonden zijn vaste lijsten van goede eigenschappen en slechte neigingen in het christendom. De deugden omvatten wijsheid, rechtvaardigheid en geloof, terwijl de zonden bestaan uit hoogmoed, hebzucht en nijd.
Bijbelse zonden:
Uit onderzoek blijkt dat er in het Oude Testament 500 Bijbelse zonden voorkomen en in het Nieuwe Testament 67. Op de website www.WordofGodInternationalMinistries.org worden 667 zonden met Bijbelse verwijzingen genoemd.
In Marcus 3:29 zegt Jezus: "Wie de Heilige Geest lastert, zal nooit vergeven worden; hij is schuldig aan een eeuwige zonde." Het evangelie van Matteüs voegt daaraan toe dat zelfs blasfemie tegen de Mensenzoon vergeven zal worden, maar niet blasfemie tegen de Heilige Geest (Matteüs 12:31-32).
Deze passages leren ons dat er zonden zijn die door de wet worden gedefinieerd en andere die door het geloof worden gedefinieerd. Men kan zondigen door de wet te overtreden, maar men kan ook zondigen door het geloof te schenden. De Tien Geboden zijn nooit, en zullen nooit, de ENIGE maatstaf zijn voor het definiëren van zonde.
De zeven klassieke deugden zijn voorzichtigheid, rechtvaardigheid en gematigdheid. Ze bestaan uit vier kardinale deugden en drie goddelijke deugden.
In dit hoofdstuk worden ze beschreven als 'de zeven zonden van het geheugen': vergeten, onoplettendheid, blokkeren, misattributie, suggestibiliteit, bias en perseveratie.
De eerste ets dateert van 1888 en verbeeldt de ontucht. Het is pas tien jaar later dat Ensor de reeks vervolledigde met de andere hoofdzonden. De reeks werd door Ensor meerdere malen bijgekleurd.
De zeven hoofdzonden in het christendom zijn klassieke ondeugden, in de 6e eeuw opgesteld door paus Gregorius de Grote. Ze vormen de spirituele wortels van al het menselijk kwaad.
Moord, met uitzondering op het uitvoeren van oorlogshandelingen, het uitvoeren van een wettige doodstraf en zelfverdediging. Woede die leidt tot het opzettelijke verlangen je naaste te doden of ernstig te verwonden. Terrorisme. Zelfmoord.
Ondeugden zijn de innerlijke neigingen tot het slechte. In de christelijke traditie zijn ze geformaliseerd als de zeven hoofdzonden. Deze klassieke ondeugden vormen de basis voor andere zonden:
Volgens de Bijbel is de enige zonde die God niet vergeeft de lastering tegen de Heilige Geest (ook wel de onvergeeflijke of eeuwige zonde genoemd). In de christelijke theologie betekent dit dat iemand bewust, blijvend en met koppigheid de goedheid en de werking van God afwijst, waardoor vergeving niet mogelijk is omdat de persoon er zelf voor kiest om Gods genade niet te ontvangen.
Eén eeuwige of onvergeeflijke zonde (godslastering tegen de Heilige Geest), ook wel bekend als de zonde die tot de dood leidt, wordt in verschillende passages van de synoptische evangeliën genoemd, waaronder Marcus 3:28-29, Matteüs 12:31-32 en Lucas 12:10, evenals in andere passages van het Nieuwe Testament, zoals Hebreeën 6:4-6, Hebreeën 10:26-31 en 1 Johannes 5:16.
In Nederland worden de Oud Gereformeerde Gemeenten en de Gereformeerde Gemeenten in Nederland (vaak de 'zwarte kousenkerken' genoemd) algemeen beschouwd als de strengste geloofsrichtingen. Deze bevindelijk gereformeerde stromingen hanteren strikte leefregels, zoals zondagsrust, sobere kleding (waaronder het dragen van een hoedje door vrouwen) en het afwijzen van moderne media.
De Bijbel spreekt over 'zonde' als mensen ingaan tegen de wil van God. Hieronder valt zowel verkeerd gedrag tegenover God zelf als verkeerd gedrag tegenover mensen. Door zonde wordt de relatie tussen God en de mensen verstoord. Die relatie kan weer hersteld worden als God de zonden vergeeft.
Oorsprong en betekenis van Gods naam "Jehova"
Deze naam komt bijna 7000 keer voor in de Hebreeuwse Geschriften – veel vaker dan welke andere naam of titel dan ook.
Hier volgen de acht ondeugden die in het Nieuwe Testament worden genoemd: Marcus 7:21-22 “Want van binnenuit, uit het hart van de mens, komen boze gedachten, seksuele immoraliteit, diefstal, moord, overspel, hebzucht, boosheid, bedrog, wellust, afgunst, laster, trots, dwaasheid …”