Boeken werden niet uit de Bijbel verwijderd door een enkele samenzwering, maar protestantse hervormers in de 19e eeuw (en eerder na de Reformatie) kozen ervoor om de apocriefe/deuterocanonieke boeken niet langer als volwaardig gezaghebbend te beschouwen. De belangrijkste redenen hiervoor waren het ontbreken van een Hebreeuwse origineel, twijfels over de goddelijke inspiratie en historische onnauwkeurigheden.
Het is echter waar dat protestanten in de 19e eeuw een aantal apocriefe boeken uit de Bijbel hebben verwijderd. Hun argument was dat de boeken niet in de juiste taal door Joden uit de juiste Joodse cultuur waren geschreven – in plaats van in het Hebreeuws, waren deze boeken in het Grieks geschreven door hellenistische Joden.
Boeken die de Bijbel niet hebben gehaald zijn de apocriefe boeken en vroege christelijke geschriften, zoals het Evangelie van Thomas, het Boek van Henoch en het Evangelie van Petrus. Deze teksten werden om verschillende redenen niet opgenomen toen de officiële lijst van bijbelboeken (de canon) in de vroege kerk werd vastgesteld.
De zeven boeken zijn 1 en 2 Makkabeeën, Tobit, Judith, Sirach, Wijsheid en Baruch. Daarnaast zijn de boeken Daniël en Esther iets langer in bijbels die gebruikt worden door leden van de Rooms-Katholieke, Oosters-Katholieke en Orthodoxe Kerk. Waarom?
De meeste mensen in de vroege kerk lazen de joodse heilige boeken in de Griekse vertaling. Daar hoorden dus ook de extra boeken die alleen in die vertaling voorkomen. De protestantse kerken kozen er later voor om alleen die boeken te erkennen die in de oorspronkelijke Hebreeuwse Bijbel stonden.
Het woord apocrief komt van het Griekse woord apokrufos, wat 'verborgen' betekent. De gedachte was dat de meeste Bijbelse boeken voor iedereen bedoeld waren. Maar de inhoud van sommige boeken was 'verborgen', alleen bestemd voor ingewijden. Die boeken werden 'apocriefe boeken' genoemd.
Hoewel ze absoluut niet gelijkwaardig zijn aan de Nieuwe Wereldvertaling, zijn er twee andere Bijbelvertalingen die ik over het algemeen zou afraden: The Message-vertaling van Eugene Peterson en The Passion Translation, een recentere versie van Bethel en uit meer pinksterkringen.
(1) Hoewel de Septuagint bestond in de tijd van het Nieuwe Testament en beschikbaar was voor de schrijvers van het Nieuwe Testament (het boek Hebreeën citeert uit de Septuagint), zijn er geen directe citaten uit de Apocryphen in het Nieuwe Testament, noch verwijst het Nieuwe Testament naar apocriefe boeken als onderdeel van de Schrift.
De Naam in de Bijbel: De persoonlijke naam van God in de Hebreeuwse Bijbel wordt weergegeven door vier Hebreeuwse medeklinkers יהוה, bekend als het Tetragrammaton. Deze naam komt bijna 7000 keer voor in de Hebreeuwse Geschriften – veel vaker dan welke andere naam of titel dan ook.
De protestanten verwierpen de boeken om verschillende redenen, waarvan we er hier twee nader zullen toelichten. De eerste was een "problematische" passage in 2 Makkabeeën, en de tweede was hun verlangen om "terug te keren naar de bronnen"—ad fontes—wat voor hen betekende dat ze dezelfde boeken wilden gebruiken die de Joden hadden gekozen.
Volgens een bekende volkswijsheid staat de zin "wees niet bang" (of "vrees niet") precies 365 keer in de Bijbel: één keer voor elke dag van het jaar.
Met meer dan 200 miljoen verkochte exemplaren, 600 talen en dialecten, 1300 verschillende edities… Het is niet Harry Potter, maar De Kleine Prins van Antoine de Saint Exupéry, het meest gelezen en vertaalde niet-religieuze boek ter wereld (alle categorieën samen, na De Bijbel en De Koran).
Het “Evangelie van Thomas” was bijvoorbeeld een vervalsing die in de 3e of 4e eeuw na Christus werd geschreven, maar die beweert door de apostel Thomas te zijn geschreven. Het boek werd niet door Thomas geschreven. Het evangelie van Thomas werd bijna universeel door de vroege kerkvaders als ketterij afgewezen.
Het blijkt dat de passage uit Matteüs 17:21 niet voorkomt in de recentere Bijbelvertalingen, noch in de katholieke, noch in de protestantse, omdat de oudere en betere manuscripten van Matteüs deze passage niet bevatten. De twee beste manuscripten, de Codex Sianaiticus en de Codex Vaticanus, bevatten het vers niet.
Deze apocriefe boeken vormden het einde van het Oude Testament en omvatten de volgende boeken: • 1 Esdras • 2 Esdras • Tobit • Judith • De rest van Esther • De Wijsheid van Salomo • Ecclesiasticus • Baruch met de brief Jeremia • De liederen van de drie heilige kinderen • De geschiedenis van Susanna • Bel en de draak • De ...
Er zijn veel geschriften die niet in de huidige Bijbel zijn opgenomen. Deze vallen uiteen in twee hoofdgroepen: deuterocanonieke boeken (wel in de katholieke Bijbel, niet in de protestantse) en apocriefe boeken (door geen enkele hoofdstroming als Bijbels gezien).
De meeste protestantse bijbels bevatten deze hoofdstukken niet, omdat de meeste protestantse kerken geloven dat deze hoofdstukken apocrief zijn. De toevoegingen aan Daniël zijn niet te vinden in de Hebreeuwse of Aramese tekst van Daniël. Deze verhalen staan in de Griekse Septuagint en een vertaling van de schrijver Theodotion.
Het is een veelvoorkomende misvatting dat Maarten Luther bepaalde boeken uit de Bijbel heeft verwijderd; Luther verzamelde de apocriefe boeken en plaatste ze aan het einde van het Oude Testament, in plaats van ze tussen de andere boeken te laten staan. Hoewel ze als niet-canoniek werden beschouwd, bleven de apocriefe boeken deel uitmaken van de Bijbel.
De katholieke versie is niet "de originele". Ook deze heeft in de loop der tijd enkele kleine variaties ondergaan en werd pas in de 16e eeuw in Trente echt geformaliseerd. Protestanten vonden bepaalde boeken niet geschikt en deze werden in de loop der tijd eerst "gedegradeerd" en uiteindelijk uit de tekst zelf verwijderd.
In de Bijbel is de persoonlijke en echte naam van God JHWH (het tetragrammaton), meestal uitgesproken als Jahweh of vertaald als Jehova en 'de HEER'. Daarnaast wordt de naam in de islam aangeduid als Allah en in de joodse traditie vaak omwille van de heiligheid vervangen door Adonai (Heer).
Methuselah, de oudste persoon in de Bijbel, was de grootvader van Noach. Zijn vader leefde zo dicht bij God dat God hem tot zich nam. Methuselah stierf in hetzelfde jaar als de zondvloed en werd 969 jaar oud. Noach, de laatste van de langlevende patriarchen van voor de zondvloed, leefde nog 350 jaar na de zondvloed.
De meeste geleerden zijn van mening dat de naam Jehovah (ook getranslitereerd als Yehowah) een hybride vorm is, ontstaan door de Hebreeuwse letters יהוה (YHWH, later in het Latijnse alfabet weergegeven als JHVH) te combineren met de klinkers van Adonai.
Er zijn tien boeken van het Oude Testament die niet in het Nieuwe Testament worden geciteerd: Rechters, Ruth, Ezra, Esther, Prediker, Hooglied, Klaagliederen, Obadja, Jona en Zefanja.
In de apocriefe geschriften van het Nieuwe Testament wordt Maria Magdalena genoemd. Sommige van deze geschriften werden door vroege christenen als Schrift beschouwd. Ze zijn echter nooit opgenomen in de canon van het Nieuwe Testament. De katholieke, oosters-orthodoxe en protestantse kerken beschouwen deze geschriften over het algemeen niet als onderdeel van de Bijbel.
Maar aangezien je ernaar vraagt, hier is een voorbeeld waarin de Griekse evangeliën Jezus de Septuagint laten citeren: In Marcus 7:6-7 citeert Jezus de Septuagint van Jesaja 29:13 wanneer hij zegt: "Jesaja heeft terecht over jullie hypocrieten geprofeteerd, zoals geschreven staat: 'Dit volk eert Mij met de lippen, maar hun hart is ver van Mij; tevergeefs doen zij...'"