Ezechiël 37:5 betekent dat God nieuwe levensadem en hoop geeft in schijnbaar hopeloze situaties, specifiek symboliserend het herstel en de terugkeer van het volk Israël uit de ballingschap. De kern van de tekst draait om Gods belofte van leven, de kracht van Zijn Geest, en een aards en geestelijk begin van een nieuw bestaan.
5 Alzo zegt de Heere HEERE tot deze beenderen: Ziet, Ik zal den geest in u brengen, en gij zult levend worden. 6 En Ik zal zenuwen op u leggen, en vlees op u doen opkomen, en een huid over u trekken, en den geest in u geven, en gij zult levend worden; en gij zult weten, dat Ik de HEERE ben.
Ezechiël 37 beschrijft een jammerklacht over een uitzichtloze toestand: 'Onze beenderen zijn verdord en onze hoop is vergaan, wij zijn afgesneden! ' (vers 11). Velen denken bij deze woorden aan de Holocaust. Bij Yad Vashem, het Holocaust Herdenkingscentrum in Jeruzalem, staat dit vers ook bij de ingang te lezen.
De betekenis van de Vallei van de Droge Beenderen
Ezechiël 37 beschrijft een visioen waarin God Ezechiël meeneemt naar een dal vol dorre beenderen. Dit visioen symboliseert de hopeloosheid en geestelijke dood van de Israëlieten, die ver van God waren afgedwaald.
De centrale boodschap van het bijbelboek Ezechiël is Gods heiligheid, de onvermijdelijke straf voor ontrouw (de val van Jeruzalem), en de uiteindelijke belofte van herstel en vernieuwing voor het volk.
In het hele boek Ezechiël verschuift de focus voortdurend tussen Gods heiligheid en barmhartigheid, zijn glorie en zijn genade, zijn rechtvaardige vijandigheid jegens de zonde van zijn volk en zijn door een verbond bekrachtigde liefde voor hen.
Volgens de christelijke traditie was de duivel (Satan) oorspronkelijk een machtige aartsengel met de naam Lucifer. Zijn naam betekent "lichtdrager". Vanwege zijn grote schoonheid en wijsheid werd hij hoogmoedig. Hij wilde net zo machtig worden als God, kwam in opstand en werd na een verloren hemelse strijd uit de hemel gestort.
De profetie van de 'droge beenderen' in Ezechiël 37 leert ons dat God de macht heeft om leven en hoop te herstellen, zelfs in de meest hopeloze situaties. Het benadrukt het belang van geloof, Gods soevereiniteit en de transformerende kracht van Zijn woord en Geest.
In Ezechiël 37:15-28 krijgt de profeet Ezechiël de opdracht om twee ‘stokken’ (Hebreeuws) te graveren, één voor Juda en één voor Jozef, en deze te verenigen in een visuele weergave die Gods voornemen symboliseert om de voormalige koninkrijken Juda en Israël te herenigen.
Dit is Gods preek tot de profeet en vervolgens tot de ballingen via de profeet, omdat God nu klaar is om de verwijzingen in deze uitgebreide visuele metafoor te verduidelijken: "deze beenderen," zegt God, "zijn het hele huis van Israël" (vers 11a).
Volgens de vroege kerkvaders is zevenendertig een symbool van Christus. Volgens de gematria is de numerieke waarde van de woorden "Ik ben" zevenendertig, net als die van ALEA, wat "Woord van God" betekent.
Volgens Ezechiël komt Israël alleen tot vernieuwing door het werk van de Geest. Volgens Paulus wordt het beeld van Christus in ons zichtbaar door het werk van de Geest. De Geest brengt de liefde van God in ons hart. En de vrucht van de Geest is ook liefde.
Overal in het dal lagen botten op de grond. Ze waren helemaal kaal en verdroogd. 3 De Heer zei tegen mij: "Mensenzoon, kunnen deze botten weer levend worden?" 4 Ik zei: "Heer, alleen U weet dat." Toen zei Hij tegen mij: "Profeteer tegen deze botten: Luister, verdroogde botten, naar wat de Heer zegt.
God bracht Ezechiël naar een vallei vol droge beenderen en vroeg hem of die beenderen tot leven konden komen. Ezechiël antwoordde dat alleen God het antwoord daarop wist. God zei hem vervolgens dat hij de beenderen moest vertellen dat Hij ze nieuw leven zou inblazen en dat ze weer zouden leven. Beenderen zijn immers een teken van iets dat dood is.
Het visioen van het dal van de droge beenderen werd uitgelegd als een metafoor voor Israëls terugkeer uit de ballingschap (37:11-14). God identificeerde de beenderen als ‘het hele huis van Israël’. En Hij wist dat Israël de hoop had verloren: ‘Zie, zij zeggen: onze beenderen zijn verdroogd en onze hoop is verloren; wij zijn inderdaad afgesneden’ (37:11).
“ Vertrouw je weg toe aan de Heer, vertrouw op Hem, en Hij zal handelen.” - Psalm 37:5. Wanneer we God onze reis toevertrouwen, leidt Hij ons met liefde.
Door het symbolische samenvoegen van twee stokken beloofde God niet alleen het herstel van het onlangs gevallen Zuidelijke Koninkrijk, maar ook de hereniging van het hele volk in hun beloofde land, met een trouwe koning en de Heer zelf in het heiligdom als het centrum van hun aanbidding.
Het zegt: “Onze botten zijn verdord, onze hoop is vervlogen, onze levensdraad is afgesneden.” 12 Profeteer daarom en zeg tegen hen: “Dit zegt God, de HEER: Mijn volk, ik zal jullie graven openen, ik laat jullie uit je graven komen en ik zal jullie naar het land van Israël terugbrengen.
Ezechiël 37:16-20 Betekenis en commentaar
Dit hoofdstuk bevat een profetie over de terugkeer van de Joden uit de ballingschap naar hun eigen land; over de vereniging van de verschillende stammen met elkaar; en over het glorieuze koninkrijk van Christus onder hen.
In Ezechiël 37:18-28 lezen we dat alle stammen van Israël verenigd zullen worden als één volk. Het herenigde huis van Israël zal geleid worden door ‘één koning’ (vers 22) en ‘één herder’ (vers 24) – Jehovah. In deze verzen lezen we dat de Heer beloofde Zijn verbond met het huis van Israël te vernieuwen en hen te heiligen.
Tegen de achtergrond van een ontheemd en hopeloos Israël in ballingschap, ontving Ezechiël het visioen van de 'droge beenderen', dat een eschatologische wederopstanding en opstanding tot leven en herstel naar het land van Jahweh's verbondsvolk voorspelde.
Ezechiël 37:4-5, zoals uitgelegd in de Amplified Bible, brengt een krachtige boodschap van hoop en herstel over. In een visioen van een vallei vol dorre beenderen, draagt God Ezechiël op om leven in deze beenderen te profeteren, en belooft Hij Zijn Geest erin te blazen en ze weer tot leven te wekken.
In de traditionele wereldgodsdiensten zoals het christendom en de islam heeft de duivel (Satan of Lucifer) geen biologische moeder, omdat hij in de leer een geschapen engel is. Wel zijn er in de folklore, fictie en oude mythen verschillende figuren die deze rol krijgen toebedeeld.
Andere Bijbelse namen voor satan of duivel zijn: de boze, de onreine geest, de aanklager, de draak, de (oude) slang, de brullende leeuw, de mensenmoordenaar, de vader van de leugen, de verderver, de tegenstrever van God, de vorst van het rijk van de duisternis, de gevallen engel, de vorst van de demonen, de overste van ...
De naam van de duivel toen hij nog een engel was, is Lucifer, wat "lichtdrager" of "morgenster" betekent.