De oorspronkelijke vertaling van het Oude Testament is de Septuaginta, een Griekse vertaling gemaakt tussen 250 en 100 v.Chr. De Bijbel is niet in één taal begonnen; de oorspronkelijke grondtalen zijn Hebreeuws, Aramees en Grieks.
De Bijbel is oorspronkelijk geschreven in drie talen: Hebreeuws, Aramees en Grieks. Omdat de Bijbel bestaat uit twee delen, is de verdeling per deel verschillend.
Het oudst bewaard gebleven complete manuscript van de gehele Bijbel in het Latijn, bestaande uit één enkel deel, is de Codex Amiatinus, een Latijnse Vulgaat-editie die in de 8e eeuw in Engeland werd vervaardigd in het dubbelklooster van Wearmouth-Jarrow.
De eerste vertaling die met zekerheid 'Nederlands' te noemen is, is de Zuid-Nederlandse evangelievertaling. Deze is alleen aangetroffen in vier 14e-eeuwse handschriften, maar dateert waarschijnlijk van rond het jaar 1200.
De Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) is een vertaling in hedendaags, natuurlijk Nederlands. Het is een interconfessionele vertaling, uitgebracht door het Nederlands Bijbelgenootschap (NBG) en de Katholieke Bijbelstichting (KBS), in samenwerking met Vlaamse partnerorganisaties. De Bijbel is een boek met een unieke betekenis.
Er is geen enkele absolute 'meest betrouwbare' Bijbelvertaling, omdat alle grote Nederlandse vertalingen zorgvuldig zijn gemaakt vanuit de oude grondtalen (Hebreeuws, Aramees en Grieks). De betrouwbaarheid hangt vooral af van de vertaalmethode: een letterlijke vertaling of een betekenisgerichte vertaling. Je kunt online verschillende versies met elkaar vergelijken op de Nationale Bijbelwebsite.
De meest letterlijke vertaling: De NASB (New American Standard Bible), die het dichtst bij de oorspronkelijke grammatica ligt; zeer academisch. De beste academische allrounder: De ESV (English Standard Version), uiterst nauwkeurig maar leest ook prachtig voor dagelijkse overdenkingen en lezingen vanaf de kansel.
De Engelse King James Version, ook wel "Authorized Version" genoemd, die in 1611 werd gepubliceerd, is een van de meest omstreden Engelse Bijbelvertalingen.
Er is niet één 'originele Bijbel'; de Bijbel is een verzameling van losse boeken die in de loop van eeuwen door vele verschillende mensen is geschreven in het Hebreeuws, Aramees en Grieks. De originele losse handgeschreven rollen en brieven zijn allang verdwenen.
De Naam in de Bijbel: De persoonlijke naam van God in de Hebreeuwse Bijbel wordt weergegeven door vier Hebreeuwse medeklinkers יהוה, bekend als het Tetragrammaton. Deze naam komt bijna 7000 keer voor in de Hebreeuwse Geschriften – veel vaker dan welke andere naam of titel dan ook.
De eerste gedrukte teksten zijn in het Latijn, de taal van kerk van die dagen. Maar dan, in 1477, rolt in de Delftse drukkerij van Jacob Jacobszoon van der Meer en Mauricius Yemantszoon de eerste Nederlandse tekst van de pers, de Delftse Bijbel.
De Codex Sinaiticus (/sɪˈnaɪtɪkəs/; Plaatscode: Londen, British Library, Add MS 43725), ook wel de Sinaïbijbel genoemd, is een christelijk manuscript uit de vierde eeuw van een Griekse Bijbel, dat het grootste deel van het Griekse Oude Testament bevat, inclusief de deuterocanonieke boeken, en het Griekse Nieuwe Testament, met zowel de brief van ...
Geschreven in het Ge'ez, een oude dode taal van Ethiopië, bijna 800 jaar ouder dan de King James-versie en bevat 88 boeken in vergelijking met 66.
Ja, Jezus sprak zeer waarschijnlijk Aramees als zijn moedertaal, omdat dit in zijn tijd de omgangstaal was voor het gewone volk in Galilea en Judea. Zelf was hij echter een Joodse man en geen etnische Arameeër.
Je mag de naam JHWH (vaak uitgesproken als Jahweh) niet uitspreken uit diepe eerbied, angst voor misbruik en een oud gebod. De belangrijkste redenen zijn respect voor de heiligheid van God, het voorkomen van ongeluk of zonde, en het feit dat de juiste uitspraak door de tijd heen verloren is gegaan.
Er is deels bewijs voor de historische en geografische juistheid van de Bijbel, maar veel religieuze en bovennatuurlijke beweringen zijn niet wetenschappelijk te bewijzen. Er is geen hard absoluut bewijs dat het hele boek de letterlijke waarheid is.
In de Bijbel is de persoonlijke en echte naam van God JHWH (het tetragrammaton), meestal uitgesproken als Jahweh of vertaald als Jehova en 'de HEER'. Daarnaast wordt de naam in de islam aangeduid als Allah en in de joodse traditie vaak omwille van de heiligheid vervangen door Adonai (Heer).
Methuselah, de oudste persoon in de Bijbel, was de grootvader van Noach. Zijn vader leefde zo dicht bij God dat God hem tot zich nam. Methuselah stierf in hetzelfde jaar als de zondvloed en werd 969 jaar oud. Noach, de laatste van de langlevende patriarchen van voor de zondvloed, leefde nog 350 jaar na de zondvloed.
Jehovah (/dʒɪˈhoʊvə/) is een latinisering van het Hebreeuwse יְהֹוָה Yəhōwā, een van de klinkers van het Tetragrammaton יהוה (YHWH), de eigennaam van de God van Israël in de Hebreeuwse Bijbel / het Oude Testament. Het Tetragrammaton wordt beschouwd als een van de zeven namen van God in het jodendom en als een vorm van Gods naam in het christendom.
Volgens een bekende volkswijsheid staat de zin "wees niet bang" (of "vrees niet") precies 365 keer in de Bijbel: één keer voor elke dag van het jaar. Instagram
De Bijbel is aanzienlijk ouder dan de Koran. Het oudste deel van de Bijbel, het Oude Testament (de Hebreeuwse Bijbel), werd al honderden jaren voor het begin van de jaartelling geschreven. De Koran ontstond pas in de 7e eeuw na Christus.
De boeken van de Bijbel werden oorspronkelijk met de hand geschreven en gekopieerd op papyrusrollen. Er zijn geen originelen bewaard gebleven. De ouderdom van de oorspronkelijke teksten is daarom moeilijk vast te stellen en onderwerp van veel discussie.
Hoewel ze absoluut niet gelijkwaardig zijn aan de Nieuwe Wereldvertaling, zijn er twee andere Bijbelvertalingen die ik over het algemeen zou afraden: The Message-vertaling van Eugene Peterson en The Passion Translation, een recentere versie van Bethel en uit meer pinksterkringen.
De Basisbijbel (BB) is een Bijbel die globaal de tekst van de Statenvertaling volgt, maar dan wel in hedendaags en gemakkelijk Nederlands.
Sectarische vertalingen zijn vertalingen die meer dan de natuurlijke vooringenomenheid bevatten die inherent is aan de poging van een persoon of groep om iets zo complex te doen als het vertalen van de Bijbel.