Vergeving van zonden is dat God iemands fouten of ongehoorzaamheid kwijtscheldt en de breuk in de relatie herstelt. In het christendom gebeurt dit uit genade door het offer van Jezus Christus, en in de islam door oprecht berouw en Gods barmhartigheid.
De vergeving van zonden is het kwijtschelden van schuld door God, wat in het christelijk geloof mogelijk is door het offer van Jezus Christus, door openlijke belijdenis en door oprechte omkeer.
In Matteüs 12:31-32 zegt Jezus: 'Daarom zeg Ik u: Elke zonde en elke godslastering kan de mensen worden vergeven, maar wie de Geest lastert kan niet worden vergeven. En iedereen die iets ten nadele van de Mensenzoon zegt, zal worden vergeven.
De Sayyid al-Istighfar (het meesterwerk der smeekbeden om vergeving) is de meest krachtige dua. Zeg: "Allahoemma anta Rabbie laa ielaha iella anta. Khalaqtanie wa anaoe 'abdoeka wa anaoe 'alaa 'ahdieka wa wa'dieka mastata'toe. A'oedhoe bika min sharri maa san'atoe. Aboe'oe laka bini'matika 'alayya wa aboe'oe bidhanbie faghfier lie, fa-innahoo laa yaghfieroe adh-dhoenoeaba iella anta."
Volgens de Bijbel is de enige zonde die God niet vergeeft de zonde (of lastering) tegen de Heilige Geest. Dit wordt ook wel de onvergeeflijke of eeuwige zonde genoemd.
Jezus Christus noemde de Heilige Geest 'Geest van de Waarheid' (Johannes 14:17; 15:26; Johannes 16:13) en waarschuwde ons: 'Alle soorten zonden en godslasteringen zullen de mensen vergeven worden, maar de godslastering tegen de Heilige Geest zal de mensen niet vergeven worden' (Matteüs 12:31).
43. Superbia, de Latijnse benaming voor hoogmoed of ijdelheid. Het wordt beschouwd als de ergste van de zeven zonden en eveneens de eerste: alle andere zonden komen uit superbia voort.
In de islam is er slechts één zonde die absoluut niet wordt vergeven als iemand daarmee sterft zonder oprecht berouw: shirk (het toekennen van partners aan Allah). Alle andere zonden, hoe groot ook, kan God vergeven als Hij dat wil.
Ik zoek mijn toevlucht bij U tegen het kwaad dat ik heb gedaan. Ik erken alle zegeningen die U mij hebt geschonken en ik belijd al mijn zonden aan U. Vergeef mij daarom, want niemand vergeeft zonden behalve U. Allahumma anta rabbi la ilaha illa anta, khalaqtani wa ana abduka, wa ana ala ahdika wa wa'dika mastata'tu.
Door belijden vergeven
Het 'belijden' van zonden betekent het 'neerleggen' van onze zonden bij God, door aan Hem te vertellen wat we hebben gedaan en waardoor we van God zijn afgedwaald zijn. Vervolgens mogen wij vergeving vragen in de wetenschap dat God het ons eigenlijk al vergeven heeft door het bloed van Jezus.
In Marcus 3:29 zegt Jezus: "Wie de Heilige Geest lastert, zal nooit vergeven worden; hij is schuldig aan een eeuwige zonde." Het evangelie van Matteüs voegt daaraan toe dat zelfs blasfemie tegen de Mensenzoon vergeven zal worden, maar niet blasfemie tegen de Heilige Geest (Matteüs 12:31-32).
Volgens de Bijbel (Spreuken 6:16-19) zijn er zeven dingen die de Heer haat en die voor Hem een gruwel zijn: hoogmoedige ogen, een leugenachtige tong en handen die onschuldig bloed vergieten. De volledige lijst beschrijft houdingen en daden die breken met Gods karakter van liefde en rechtvaardigheid.
Als we onze zonden belijden, is Hij getrouw en rechtvaardig om ons onze zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid. Dus als Hij zegt dat Hij je vergeven heeft, dan ben je vergeven.
Het krachtigste gebed is volgens de christelijke traditie het Onze Vader (het Gebed des Heren), omdat Jezus Christus dit zelf aan zijn volgelingen heeft geleerd. Daarnaast worden ook Psalm 91 en een oprecht gebed vanuit een diep geloof als zeer krachtig beschouwd.
Berouw is veel meer dan het erkennen van fouten of het zeggen van spijt. Het is een verandering van denken en hart, waarbij we ons afkeren van de zonde en ons tot God wenden voor hulp en vergeving.
De Sayyid al-Istighfar (het meesterwerk der smeekbeden om vergeving) is de meest krachtige dua. Zeg: "Allahoemma anta Rabbie laa ielaha iella anta. Khalaqtanie wa anaoe 'abdoeka wa anaoe 'alaa 'ahdieka wa wa'dieka mastata'toe. A'oedhoe bika min sharri maa san'atoe. Aboe'oe laka bini'matika 'alayya wa aboe'oe bidhanbie faghfier lie, fa-innahoo laa yaghfieroe adh-dhoenoeaba iella anta."
Zeg: "O Mijn dienaren die tegen zichzelf gezondigd hebben, wanhoop niet aan de barmhartigheid van Allah. Voorwaar, Allah vergeeft alle zonden. Voorwaar, Hij is de Vergevende, de Barmhartige." (Koran - 39:53) Het verliezen van hoop en wanhoop aan de barmhartigheid van Allah is de weg naar ongeloof en dwaling.
De Koran en de Soenna geven aan dat Allah alle zonden vergeeft, hoe groot of talrijk ze ook zijn, voor degene die berouw toont.
Samenvatting van het antwoord. De 7 belangrijkste zonden in de islam zijn: 1- shirk (afgoderij); 2- hekserij; 3- het doden van iemand die Allah ons verboden heeft te doden; 4- het verduisteren van het vermogen van wezen; 5- het aannemen van riba (woekerrente); 6- vluchten van het slagveld; en 7- het belasteren van kuise, onschuldige vrouwen.
In de islam is seks binnen een wettig huwelijk volledig toegestaan en wordt het gezien als een mooie vorm van liefde, genot en samenzijn voor zowel de man als de vrouw. De belangrijkste regels hiervbij zijn dat het alleen mag tussen gehuwden, dat wederzijdse instemming en tederheid centraal staan, en dat er een aantal duidelijke verboden gelden.
In de islam herken je negatieve invloeden of 'negatieve energie' niet als een zweverig concept, maar als specifieke geestesgesteldheden en ontastbare invloeden zoals al-'ayn (het boze oog), hasad (jaloezie) en waswas (fluisteringen van de shaytaan). Deze negatieve krachten verraden zich door herkenbare geestelijke en lichamelijke signalen.
Volgens een bekende volkswijsheid staat de zin "wees niet bang" (of "vrees niet") precies 365 keer in de Bijbel: één keer voor elke dag van het jaar. Instagram
Afvalligheid en godslastering
Volgens deze opvatting is zonde die tot de dood leidt een omarming van zondigheid, en niet een specifieke zonde die God niet zal vergeven. Dit is een bewijs dat de persoon geen "broeder" is. Op deze manier leidt hun zonde tot de dood en zouden ze niet verzekerd moeten zijn van hun redding.
Terwijl het natuurlijke verlangen in zichzelf geen zonde is maar een zegen die God heeft gegeven binnen het huwelijk, maakt de Bijbel duidelijk dat het volgen van dit verlangen buiten het huwelijk om, zonde is, zelfs als het alleen in het gedachteleven is.