Door WereldData · Gepubliceerd op
In de Bijbel betekent berouw (in het Grieks metanoia) een diepe verandering van je hart en gedachten. De belangrijkste punten hierover zijn dat het een ommekeer naar God vraagt, onlosmakelijk verbonden is met vergeving, en zichtbaar wordt in een veranderd leven.
Het "gebed van berouw" verschilt afhankelijk van de religieuze context. De meest bekende varianten zijn die uit het katholicisme (de Akte van Berouw) en de islam (Salah at-Tawbah).
God heeft berouw (vss. 11, 35), niet omdat Hij iets verkeerds heeft gedaan, maar omdat Saul iets verkeerds heeft gedaan. Het berouw van God markeert het einde van zijn verkiezend handelen aan Israël via Saul.
Psalm 34 is een loflied van koning David over Gods redding, bescherming en de oproep om op Hem te vertrouwen in moeilijke tijden. David schreef de psalm toen hij in levensgevaar was en deed alsof hij gek was om te ontkomen.
Volgens de Bijbel is de enige zonde die God niet vergeeft de lastering tegen de Heilige Geest (ook wel de onvergeeflijke of eeuwige zonde genoemd). In de christelijke theologie betekent dit dat iemand bewust, blijvend en met koppigheid de goedheid en de werking van God afwijst, waardoor vergeving niet mogelijk is omdat de persoon er zelf voor kiest om Gods genade niet te ontvangen.
Hoofondeugd/Hoofdeugd:
43. Superbia, de Latijnse benaming voor hoogmoed of ijdelheid. Het wordt beschouwd als de ergste van de zeven zonden en eveneens de eerste: alle andere zonden komen uit superbia voort.
Psalm 130 gaat over schuld, vergeving en hopen op God. Het is een bekend gebed waarin iemand vanuit de diepste nood roept om genade, erop vertrouwend dat er bij God vergeving is en uitziet naar een nieuw begin.
Psalm 51 is het bekendste boetelied uit de Bijbel waarin koning David diep berouw toont, schuld belijdt en God smeekt om vergeving en een nieuw, rein hart.
Psalm 42 is een aangrijpend lied over geestelijke dorst, vertwijfeling en intens verlangen naar God. De dichter (een Leviet) bevindt zich in ballingschap of op de vlucht, ver van de tempel in Jeruzalem, en zucht onder de schijnbare afwezigheid van God.
Eenvoudig gezegd: bekering is van gedachten veranderen over iets. "Pas u niet aan de wereld aan, maar laat u veranderen door de vernieuwing van uw gezindheid, zodat u door beproeving kunt onderscheiden wat de wil van God is, wat goed en aanvaardbaar en volmaakt is." - Romeinen 12:2.
Het belangrijkste verschil is dat spijt een reactie is op de uitkomst van een gebeurtenis (het is jammer dat het zo is gelopen), terwijl berouw een moreel schuldbesef is dat gepaard gaat met het verlangen om het anders of beter te doen.
De christelijke Bijbel noemt in Matteüs 24 verschillende tekenen die voorafgaan aan de wederkomst van Jezus, waaronder valse profeten, oorlogen en hongersnoden. Hoewel de Bijbel geen vaste lijst van exact zeven unieke eindtijdtekenen geeft, worden in de christelijke traditie en profetische uitleg vaak deze zeven kenmerkende tekenen onderscheiden.
De leer van bekering: De drie C's van bekering: 1. Overtuiging 2. Belijdenis 3. Bekering. Er zijn vier belangrijke stappen naar bekering.
(Joël 2:12) Kies voor het leven, kies voor Christus, kies vandaag nog voor bekering, voordat het te laat is. Mijn gebed: Heer Jezus, ik geef mijn hart volledig aan U over. Vergeef mijn zonden, reinig mij met Uw bloed en verbreek elke keten van ongerechtigheid in mijn leven. Geef mij de kracht om mij af te wenden van de duisternis en in Uw licht te wandelen.
Echt berouw toon je door de fout toe te geven en concreet actie te ondernemen. Dit doe je door direct te stoppen met het verkeerde gedrag, oprechte excuses aan te bieden zonder excuses te verzinnen, gemaakte schade te herstellen en consequenties te accepteren.
Psalm 52 gaat over de strijd tussen kwaad en goed, de hoogmoed van slechte mensen en het vaste vertrouwen op Gods goedheid.
Bij ernstige ziekte worden vaak Psalm 41, Psalm 23 en Psalm 103 gelezen omdat deze psalmen woorden van troost, nabijheid en genezing geven.
Psalm 42 is een pelgrimspsalm. Het is er echter een die geschreven is door iemand die niet mee kon op pelgrimstocht. Misschien was hij ziek, of werd hij door vijanden gevangengehouden. Het is een gebed voor ons allen die het gemeenschappelijke gebed zo erg hebben gemist.
Psalm 77 is een intense klaagpsalm van Asaf waarin de dichter worstelt met diepe twijfel en het gevoel door God verlaten te zijn. Hij vindt geen troost, schreeuwt het uit en piekert. De ommekeer komt wanneer hij Gods grote daden uit het verleden (de uittocht uit Egypte) gedenkt en beseft dat Gods wegen soms ondoorgrondelijk zijn, maar altijd leiden.
De psalm is het gebed van een man die onophoudelijk lijdt. Hij klaagt over de vreselijke, harde verdrukking die hem aan de rand van de dood brengt. Toch heeft hij dag en nacht de HEERE aangeroepen. In de toepassing van deze psalm op Christus zien we het lijden dat Hij vanwege de vloek van de wet ondergaat.
In Psalm 71 zien we hoe het overblijfsel nieuwe kracht put uit het verwachten van de HEERE (vgl. Js 40:30-31). We zien ook in deze psalm de geest van Christus. Veel ervan is op Hem van toepassing.
Psalm 89 is een loflied op Gods trouw dat verandert in een indringende klaagzang over het lijden. De psalm bestaat uit twee contrasterende delen: de lof over Gods verbond met koning David en de noodklok over de harde werkelijkheid waarin die belofte verbroken lijkt.
Psalm 104 is een groots loflied op God als Schepper en Onderhouder van het universum. De psalm benadrukt dat de natuur geen onafhankelijk systeem is, maar volledig afhankelijk van Gods zorg en aanwezigheid. De mens is hierin niet de hoofdrolspeler, maar slechts één van de vele schepselen die leeft door Gods hand.
Psalm 37 is een wijsheidspsalm van koning David die oproept om niet jaloers te zijn op slechte mensen, maar te vertrouwen op God en rustig af te wachten wat Hij doet. De kern van de psalm is dat het tijdelijk lijkt alsof slechte mensen winnen, maar dat wie goed doet en op God bouwt een zekere toekomst heeft.