In religieuze en christelijke zin bestaan er geen aanvaardbare zonden, omdat elke overtreding van Gods wet in de kern gelijk staat aan het verbreken van de relatie met God. Wel maken geloven en culturen onderscheid in de zwaarte van misstappen en de sociale acceptatie van kleine menselijke tekortkomingen.
Iedereen kent wel de 7 zonden – die ook wel de zeven hoofdzonden worden genoemd. Hoogmoed, hebzucht, lust, jaloezie, onmatigheid, woede en gemakzucht. Hoofdzonde is een term die zijn oorsprong vindt in de rooms-katholieke kerk. In de vierde eeuw werd dit 'systeem' van zeven zonden door geestelijken al gebruikt.
Volgens de Bijbel is de enige zonde die God niet vergeeft de zonde (of lastering) tegen de Heilige Geest. Dit wordt ook wel de onvergeeflijke of eeuwige zonde genoemd.
De zeven hoofdzonden (ook wel de zeven dodelijke zonden genoemd) zijn hoogmoed, hebzucht en lust, aangevuld met afgunst, gulzigheid, woede en luiheid. In de christelijke traditie zijn dit geen losse daden, maar diep gewortelde menselijke neigingen die tot ander kwaad kunnen leiden.
De zeven hoofdzonden – hoogmoed, hebzucht, lust, afgunst, gulzigheid, woede en luiheid – zijn veel meer dan religieuze waarschuwingen uit vervlogen tijden. Ze vormen een verrassend actueel analysemodel voor menselijk gedrag, van persoonlijke zelfkennis tot maatschappelijke diagnose.
Hoofdzonde
In dit hoofdstuk worden ze beschreven als 'de zeven zonden van het geheugen': vergeten, onoplettendheid, blokkeren, misattributie, suggestibiliteit, bias en perseveratie.
De grootste zonde is het afwijzen van de redding die Christus voor ons heeft verworven. De reden dat het "onvergeeflijk" wordt genoemd, is dat iemand in die geestesgesteldheid nooit berouw zal hebben van die zonde en daarom nooit vergeving zal ontvangen.
De zeven zonden zijn al eeuwen oud, maar nog altijd hebben ze geen goede naam: ijdelheid, luiheid, hebzucht, wellust, jaloezie, gulzigheid en woede.
Jehovah's Getuigen geloven in een almachtige God, Jehovah. Voor het Wachttorengenootschap is Jezus Christus het grootste voorbeeld. Hij is de eerste die de medemens bekeerd heeft en is de grootste Getuige, maar hij is geen goddelijkheid.
Zij die zich schuldig hebben gemaakt aan de onvergeeflijke zonde van het verloochenen van de Heilige Geest en de onvergeeflijke zonde van het vergieten van onschuldig bloed, moeten Gods gerechtigheid onder ogen zien. Zij moeten de volle straf van de gerechtigheid ondergaan.
Volgens de Bijbel (Spreuken 6:16-19) zijn er zeven dingen die de Heer haat en die voor Hem een gruwel zijn: hoogmoedige ogen, een leugenachtige tong en handen die onschuldig bloed vergieten. De volledige lijst beschrijft houdingen en daden die breken met Gods karakter van liefde en rechtvaardigheid.
Diefstal. Moord. Dit zijn de verboden zonden, de eerste op de lijst van wat christenen niet mogen doen. Andere voor de hand liggende zonden zijn godslastering, vloeken, het misbruiken van Gods naam, seksuele zonde en het toebrengen van schade aan anderen.
In de katholieke theologie zijn doodzonden ernstige, opzettelijke overtredingen die de band met God verbreken en iemands ziel de hemel kunnen kosten. Vaak worden ze verward met de zeven klassieke hoofdzonden (ondeugden waaruit andere zonden voortkomen), maar strikt genomen is een 'doodzonde' een daad die aan drie voorwaarden voldoet:
In de Bijbel is zonde alles in gedachten, woorden of daden dat ingaat tegen Gods wil en wet. Het betekent letterlijk 'het doel missen' of afdwalen van het rechte pad. De Bijbel stelt dat alle mensen zondigen en dat dit de relatie met God verstoort.
De zeven hoofdzonden (ook wel de zeven dodelijke zonden genoemd) zijn hoogmoed, hebzucht en lust, aangevuld met afgunst, gulzigheid, woede en luiheid. In de christelijke traditie vormen deze slechte eigenschappen de wortel van al het andere kwaad.
Eén eeuwige of onvergeeflijke zonde (godslastering tegen de Heilige Geest), ook wel bekend als de zonde die tot de dood leidt, wordt in verschillende passages van de synoptische evangeliën genoemd, waaronder Marcus 3:28-29, Matteüs 12:31-32 en Lucas 12:10, evenals in andere passages van het Nieuwe Testament, zoals Hebreeën 6:4-6, Hebreeën 10:26-31 en 1 Johannes 5:16.
Wat is deze zonde? In Matteüs 12:31-32 zegt Jezus: 'Daarom zeg Ik u: Elke zonde en elke godslastering kan de mensen worden vergeven, maar wie de Geest lastert kan niet worden vergeven.
De zeven hoofdzonden in het christendom zijn klassieke ondeugden, in de 6e eeuw opgesteld door paus Gregorius de Grote. Ze vormen de spirituele wortels van al het menselijk kwaad.
Op deze manier stellen we vandaag een hernieuwde aandacht vast voor de traditie van de 'zeven hoofdzonden': hoogmoed, hebzucht, lust, jaloezie, gulzigheid, toorn en luiheid.
In Nederland worden de Oud Gereformeerde Gemeenten en de Gereformeerde Gemeenten in Nederland (vaak de 'zwarte kousenkerken' genoemd) algemeen beschouwd als de strengste geloofsrichtingen. Deze bevindelijk gereformeerde stromingen hanteren strikte leefregels, zoals zondagsrust, sobere kleding (waaronder het dragen van een hoedje door vrouwen) en het afwijzen van moderne media.
Mensen onthouden maar 10% van wat ze horen. Van wat ze lezen 20%, van wat ze doen 50% en van wat ze zelf ontdekken 100%
Ze worden vaak in de volgorde "PWELGAS" weergegeven (d.w.z. trots, woede, afgunst, lust, gulzigheid, hebzucht, luiheid), maar andere interessante ezelsbruggetjes met hun initialen zijn " LEG-PAWS, WASP-LEG, PAW-LEGS en PEW-SLAG "! In veel lijsten worden de woorden "woede" (in plaats van "toorn") en "hebzucht" (in plaats van "hebzucht") gebruikt.
In de christelijke en westerse cultuur wordt het begrip 'zonde' het meest specifiek gemaakt door de zeven hoofdzonden. Deze neigingen en gedachten (door paus Gregorius I in de zesde eeuw opgesteld) worden gezien als de bron van alle andere zonden: