De zeven grote zonden in het christendom, beter bekend als de zeven hoofdzonden volgens de Katholieke Encyclopedie van KRO-NCRV, zijn hoogmoed, hebzucht en wellust.
De zeven hoofdzonden in het christendom zijn klassieke ondeugden, in de 6e eeuw opgesteld door paus Gregorius de Grote. Ze vormen de spirituele wortels van al het menselijk kwaad.
Ouders ongehoorzaam zijn Valse getuigenis / liegen onder ede Magie (Sihr) De Profeet Mohammed (vrede zij met hem) noemde zeven vernietigende zonden, waaronder shirk, magie, moord, het consumeren van rente, het consumeren van het bezit van wezen, vluchten van het slagveld en het belasteren van kuis gelovige vrouwen.
Volgens de standaardlijst van de Katholieke Kerk zijn de zeven hoofdzonden: hoogmoed, afgunst, woede, gulzigheid, wellust, luiheid en hebzucht. In het katholicisme is de indeling van de hoofdzonden in een groep van zeven ontstaan bij Tertullianus en voortgezet door Evagrius Ponticus.
De zeven hoofdzonden zijn:
De grootste zonde is het afwijzen van de redding die Christus voor ons heeft verworven. De reden dat het "onvergeeflijk" wordt genoemd, is dat iemand in die geestesgesteldheid nooit berouw zal hebben van die zonde en daarom nooit vergeving zal ontvangen.
Daarom zeg ik jullie: elke zonde en elke laster kan vergeven worden, maar godslastering tegen de Geest zal niet vergeven worden. Wie kwaad spreekt over de Zoon van de Mens, zal vergeven worden, maar wie kwaad spreekt over de Heilige Geest, zal niet vergeven worden, noch in deze tijd, noch in de toekomende tijd (Matteüs 12:31-32).
De Bijbel spreekt over overtreding, rebellie, afdwalen, struikelen, ongerechtigheid, ongehoorzaamheid en natuurlijk de term zonde zelf. De meest gebruikelijke manier waarop theologen naar zonde verwijzen, is als een schending van de wet – iets doen, denken of zeggen dat in strijd is met Gods heilige wet (1 Johannes 3:4).
Afvalligheid en godslastering
Volgens deze opvatting is zonde die tot de dood leidt een omarming van zondigheid, en niet een specifieke zonde die God niet zal vergeven. Dit is een bewijs dat de persoon geen "broeder" is. Op deze manier leidt hun zonde tot de dood en zouden ze niet verzekerd moeten zijn van hun redding.
Roddelen en lasteren zijn de meest voorkomende zonden, omdat ze zich voordoen als een gesprek, bezorgdheid of steun. Het betekent het verspreiden van geruchten over mensen op een manier die God niet eert en geen liefde voor de naaste toont.
Spirituele Volheid en Voltooiing: In de semitische en Arabische traditie symboliseert zeven volheid, eenheid en voltooiing. Zeven dagen vormen een complete cyclus van de schepping. De zeven rondes rond het Huis van God vertegenwoordigen zo de zoektocht naar spirituele heelheid en de eenwording met het goddelijke gebod.
Aartsengel Gabriël in de Islam
In de Islam is Gabriël, daar Djibriel genoemd, de belangrijkste engel. Door zijn stem openbaart God zich aan de profeet Mohammed en hij begeleidt de profeet op zijn reis naar de hemel.
De zeven deugden en zeven hoofdzonden zijn vaste lijsten van goede eigenschappen en slechte neigingen in het christendom. De deugden omvatten wijsheid, rechtvaardigheid en geloof, terwijl de zonden bestaan uit hoogmoed, hebzucht en nijd.
De acht gedachten waren gulzigheid, hebzucht, lusteloosheid, droefheid, wellust, toorn, ijdelheid en hoogmoed. Deze acht gedachten werden door Paus Gregorius I (540-604) gebruikt om de zeven zonden te formuleren.
In het Nieuwe Testament worden verschillende zaken concreet veroordeeld (maar zelden expliciet zonde genoemd), zoals "boze gedachten, moord, overspel, ontucht, diefstal, valse getuigenissen en laster" (Matteüs 15:18-19), "hebzucht, kwaadaardigheid, bedrog, ...
Hier volgen de acht ondeugden die in het Nieuwe Testament worden genoemd: Marcus 7:21-22 “Want van binnenuit, uit het hart van de mens, komen boze gedachten, seksuele immoraliteit, diefstal, moord, overspel, hebzucht, boosheid, bedrog, wellust, afgunst, laster, trots, dwaasheid …”
Er is een nieuw onderzoek van het Vaticaan verschenen: het lijkt erop dat mannen en vrouwen verschillende zonden belijden. De meest voorkomende zonde die vrouwen belijden is hoogmoed, terwijl bij mannen lust en gulzigheid de boventoon voeren in de biechtstoel.
Jerry Bridges keert terug naar zijn kenmerkende thema van heiligheid en bespreekt een twaalftal clusters van specifieke "aanvaardbare" zonden die we geneigd zijn in onszelf te tolereren - zoals jaloezie, woede, trots, ondankbaarheid en veroordelendheid.
Met deze verklaring noemde Alma voor Corianton de drie meest afschuwelijke zonden in Gods ogen: (1) het verloochenen van de Heilige Geest, (2) het vergieten van onschuldig bloed en (3) het begaan van seksuele zonden. Overspel stond op de derde plaats, na moord en de zonde tegen de Heilige Geest, als afschuwelijke zonden.
Jakobus 4:17 (NBV) zegt: " Als iemand weet wat goed is om te doen en het niet doet, dan begaat hij zonde." 🔎 Wat dit christenen leert: Dit vers benadrukt persoonlijke verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid. Het gaat niet alleen om het vermijden van verkeerde daden, maar ook om het juiste te doen, zelfs als je beter weet.
Op spiritueel niveau is het meest voorkomende gevolg dat we begrijpen geestelijke dood. Je begrijpt wellicht dat zonde onze relatie met God verbreekt, wat ons geestelijk raakt. Daarnaast heb ik veel mannen gezien die zich door hun zonden niet goed genoeg voelen om een relatie met God te hebben.
De zeven zonden, in de christelijke traditie beter bekend als de zeven hoofdzonden, zijn hoogmoed, hebzucht en lust. Paus Gregorius de Grote stelde deze lijst in de zesde eeuw op als de diepere wortels van al het menselijk kwaad.
Leg uit dat zonde ons van God scheidt en dat we alleen toegang tot God kunnen hebben door het reddende geloof in Jezus. Kortom, wanneer we kinderen over zonde vertellen, moeten we het evangelie erbij betrekken. Leren over zonde is zinloos als we niet ook het goede nieuws van de redding en de hoop op de hemel delen.
Het goede nieuws is dat God de zonde vergeeft. Hij stortte Zijn goddelijke toorn over de zonde uit door Zijn eigen Zoon aan het kruis te straffen. "Hij werd doorboord om onze overtredingen, Hij werd verbrijzeld om onze ongerechtigheid" (Jesaja 53:5). De straf voor de zonde – de eeuwige dood – werd volledig betaald toen Jezus als onze plaatsvervanger stierf op Golgotha.