Door WereldData · Gepubliceerd op
Goliath is langer dan David. In het Bijbelse verhaal wordt Goliath beschreven als een reus met een lengte van ongeveer 2,06 meter tot bijna 3 meter (afhankelijk van welke oude bron je aanhoudt), terwijl David een jonge herder van normale menselijke lengte was.
David was 30 jaar oud toen hij koning werd in Hebron (2 Sam 5:4), wat betekent dat er minstens een tien jaar leeftijdsverschil was tussen Jonathan en David. David ontmoette Jonathan waarschijnlijk toen hij in Sauls dienst trad, en dat was waarschijnlijk na de strijd tegen Goliath.
De uitdrukking 'David en Goliath' verwijst naar de ongelijke strijd tussen een kleine, zwakkere underdog en een oppermachtige tegenstander, waarbij de underdog onverwacht wint. Het staat symbool voor het verslaan van een gigantisch probleem of een schijnbaar onverslaanbare vijand door slimheid en moed in plaats van brute kracht.
Er was daar nóg een enorme man. Hij had aan elke hand zes vingers en aan elke voet zes tenen. Dus 24 vingers en tenen. Ook hij was een Refaïet.
Er is geen hard bewijs dat de Bijbelse reus Goliath echt heeft bestaan, hoewel de Filistijnse stad waar hij vandaan zou komen (Gat) wel echt heeft bestaan. Het verhaal van David en Goliath is vooral bekend als een symbolisch religieus verhaal.
Dit versterkt de bewering dat David een tiener was ten tijde van zijn gevecht met Goliath. Gezien deze informatie, plus de gegevens van alle zonen van Jesse, kunnen we aannemen dat David tussen de 13 en 15 jaar oud was toen hij tegen Goliath vocht.
De precieze locatie van Davids graf is onbekend, hoewel de Hebreeuwse Bijbel vermeldt dat David begraven werd in de Stad van David. In de 4e eeuw na Christus werd aangenomen dat hij en zijn vader Jesse in Bethlehem begraven lagen. Het idee dat David begraven werd op wat later de berg Zion werd genoemd, dateert uit de 9e eeuw na Christus.
De meeste mensen weten niet dat David daadwerkelijk tegen twee reuzen genaamd Goliath heeft gevochten. Hij heeft in zijn leven ook tegen vele andere reuzen gevochten. In 2 Samuel 21 zien we Israël opnieuw in oorlog met de Filistijnen, en opnieuw zijn er reuzen!
Koning David had volgens de Bijbelse geschriften acht hoofdovrouwen en daarnaast nog een aantal bijvrouwen. Zijn bekendste en belangrijkste vrouwen waren Michal (zijn eerste vrouw en dochter van koning Saul), Abigaïl en Batseba.
De steen trof Goliath tegen zijn voorhoofd, en de reus viel op de grond. De Heer hielp David om Goliath zonder zwaard of wapenrusting te verslaan. Toen de Filistijnen zagen dat Goliath dood was, vluchtten ze bang weg. De Israëlieten wonnen de strijd.
Toch schrijft de Koran David ook verdiensten toe die hem van Salomo onderscheiden: David doodde Goliath (2:251) en ontving een goddelijke openbaring genaamd "de Psalmen" (Koran 17:55 gebruikt een onbepaalde vorm, terwijl 21:105 de bepaalde vorm al-Zabūr gebruikt), vermoedelijk een verwijzing naar de Psalmen of het Psalter (de term Zabūr is ...
Hierop werd hij voorgesteld aan Saul, die hem zijn wapenrusting gaf. Deze was te groot en zwaar voor David, dus hij koos voor zijn slinger, een wapen waarmee hij al leeuwen en beren had gedood die zijn schapen wilden opeten. Hiermee doodde hij Goliat (1 Samuel 17).
Toen stuurde Saul Michal naar Galim om met Palti, de zoon van Laïs, te trouwen. David nam vervolgens vrouwen in Hebron, volgens 2 Samuël 3; zij waren Ahinoam, de Yizre-eliet; Abigaïl, de weduwe van Nabal de Karmeliet; Maächa, de dochter van Talmay, koning van Gesur; Haggith; Abitaal; en Egla.
In de medische literatuur wordt gesuggereerd dat koning David (ca. 1040-970 v.Chr.) in de laatste periode van zijn leven leed aan dementie, osteoporose, hyperparathyreoïdie, de ziekte van Parkinson, autonome neuropathie, ernstige depressie en een kwaadaardige aandoening.
De Bijbelse tekst beschrijft de aard van de relatie tussen David en Jonathan niet expliciet. De traditionele en gangbare religieuze interpretatie van deze relatie is er een van platonische liefde en een voorbeeld van homosocialiteit.
De beste vriend van David uit de Bijbel is Jonatan (ook wel Jonathan genoemd), de zoon van koning Saul.
Koning Salomo had duizend vrouwen, lezen we onder andere in Hooglied 8. Om precies te zijn: 700 vorstinnen en 300 bijvrouwen.
Salomo, de derde koning van Israël (regeerde ca. 968-928 v.Chr.), zou een harem hebben gehad met 700 vrouwen en 300 bijvrouwen (1 Koningen 11:3). Tot zijn vrouwen behoorden naar verluidt de dochter van de farao, evenals vrouwen van Moabietische, Edomitische, Sidonische en Hettitische afkomst (1 Koningen 7:8; 11:1).
Opvallend in dit geslachtsregister is dat er naast Jezus' moeder nog vier vrouwen genoemd worden: Tamar, Rachab, Ruth en Batseba. Deze laatste wordt in vers 6 genoemd als 'die de vrouw van Uria was'.
Toen Goliath David zag, spotte hij met Davids jonge leeftijd. Hij vervloekte en bedreigde hem. David was echter niet onder de indruk en niet bang. Hij zei: " Jij komt naar mij toe met een zwaard, een speer en een schild, maar ik kom naar jou toe in de naam van de Heer der legermachten, de God van de legers van Israël" (1 Samuël 17:45).
De naam van Goliaths derde zoon komt niet voor in de Bijbel, daarom hebben we hem Exadactylus genoemd, omdat er gezegd werd dat ‘hij aan elke hand zes vingers en aan elke voet zes tenen had’ (1 Samuel 21:20-21).
20 In een andere veldslag bij Gath was er een lange man met in totaal 24 vingers en tenen: zes vingers aan elke hand en zes tenen aan elke voet. Ook hij was een afstammeling van Harafah. 20 Bij Gath was er nog een veldslag. Daar was een enorme man met zes vingers aan elke hand en zes tenen aan elke voet – 24 in totaal.
Volgens de Bijbel was David dertig jaar oud toen hij koning werd. Hij regeerde in totaal veertig jaar, waarvan zeven en een half jaar over de stam Juda vanuit Hebron en daarna nog drieëndertig jaar over heel Israël en Juda vanuit Jeruzalem.
Jeruzalem is de hoofdstad van Israël. Dat was 3000 jaar geleden ook al zo. In de tiende eeuw voor Christus veroverde David de centraal gelegen stad Jebus. Hij doopte de stad om tot Jeruzalem en maakte het tot hoofdstad van zijn rijk.
Chr. In 1993 zou er voor het eerst historisch bewijs van het bestaan van David zijn gevonden. Archeologen vonden bij Tel Dan in het noorden van Israël een stenen plaat met een ingekerfde tekst. In het Aramees wordt daar herinnerd aan een militaire overwinning van koning Asa van “het Huis van David”.