Door WereldData · Gepubliceerd op
De Israëlieten werden door Mozes [5.7] en later door Jozua [5.5] naar het beloofde land geleid.
In het boek Genesis, het eerste boek van de Bijbel, belooft God het land Israël aan Abraham, de eerste Jood, en bevestigt die belofte vervolgens aan Abrahams zoon Isaak en kleinzoon Jakob. De naam Israël is in feite een andere naam voor Jakob.
In het tweede Bijbelboek Exodus wordt de uittocht van het volk Israël uit Egypte beschreven. De Israëlieten, die in Egypte als slaven leefden, vluchtten onder leiding van Mozes weg voor de farao. Zij trokken door de Rode Zee op weg naar het Beloofde Land.
Dat God het land Kanaän belooft aan Abraham en zijn nageslacht, staat vooral in het boek Genesis, met als belangrijkste kernverzen Genesis 12:7, Genesis 15:18 en Genesis 17:8. Ook in latere boeken zoals Exodus en Jozua wordt hier vaak aan herinnerd.
Na de dood van Mozes koos God Jozua, de zoon van Nun, uit om de Israëlieten naar het Beloofde Land te leiden. Jozua bereidde het volk voor op de oversteek van de Jordaan naar het land dat hun nieuwe thuis zou worden. Hij droeg het volk op de priesters te volgen die de ark van het verbond zouden dragen.
God had Israël uit de slavernij in Egypte bevrijd, de wet gegeven op de berg Horeb (Sinai) en het volk snel naar de grenzen van het beloofde land geleid (Deuteronomium 1:19-20 ). Volgens het boek Numeri vraagt God Mozes om spionnen uit te sturen om het land te verkennen dat Hij aan de Israëlieten geeft, en Mozes gehoorzaamt (Numeri 13:1-3).
Net zoals Mozes, in zijn rol als profeet, wetgever, bemiddelaar en bevrijder, een voorafschaduwing was van Jezus Christus, zo was Jozua, die Israël naar het beloofde land leidde, ook een voorafschaduwing van Jezus, die alle gelovigen naar het uiteindelijke beloofde land, het hemelse koninkrijk, leidt.
De eerste vermelding van dit beloofde land vinden we in Genesis hoofdstuk 12, wanneer God Abraham opdraagt zijn geboorteplaats te verlaten en naar een nieuw land te reizen dat God hem belooft te tonen. Vijf verzen later krijgt dat land een naam: Kanaän. God verschijnt vervolgens aan Abraham en belooft dat land aan zijn nakomelingen.
Je mag de naam JHWH (Jahweh) niet uitspreken uit diep respect voor de heiligheid van God en uit angst om het derde gebod te overtreden. In de joodse en christelijke traditie wordt de naam daarom vermeden en vervangen door een andere term.
Volgens de Bijbel speelt Israël in de eindtijd een centrale rol die wordt gekenmerkt door het herstel van het Joodse volk in het land, grote wereldwijde spanningen rondom Jeruzalem en uiteindelijk een geestelijke omkeer bij de wederkomst van de Messias.
Het Joodse volk en het jodendom komen oorspronkelijk uit het Midden-Oosten, in het gebied dat we nu kennen als Israël en Palestina. Volgens de NPO Kennis leefden de Joden daar al meer dan 3500 jaar geleden.
Het is aanzienlijk waarschijnlijker dat Judas de leiding van de Joodse uittocht uit Egypte oorspronkelijk toeschreef aan Jezus Christus zelf, waarbij hij de eigennaam Ἰησοῦς gebruikte, en dat schriftgeleerden vervolgens aarzelden om deze wonderbaarlijke bevrijding aan iemand anders dan הוהי zelf toe te schrijven – zelfs met uitsluiting van de ...
Volgens Joodse religieuze verhalen begint het Jodendom bij Avraham (Abraham). Hij wil het geloof in één God doorgeven. God sluit een verbond met Avraham. Daarin belooft God dat de mensen die van Avraham afstammen zullen uitgroeien tot een groot volk.
Om te begrijpen waarom, moeten we de geografische ligging van het land Kanaän begrijpen. De locatie creëerde een fysiek klimaat van geloof waarin God Abrahams nakomelingen over Zichzelf onderwees en hen opriep om in gehoorzaamheid aan Hem te leven.
Voice-over: Nadat de Britten al toezeggingen hadden gedaan aan Arabische nationalisten en de Franse regering, deden ze in november 1917 nog een belofte met betrekking tot het land in Palestina, ditmaal aan zionisten die een nationale Joodse staat wilden oprichten.
Het originele land van het Joodse volk is Israël, ook wel bekend als het historische land van de Israëlieten, Kanaän of het Beloofde Land. Dit gebied ligt in het Midden-Oosten, aan de oostkant van de Middellandse Zee.
Voor het jodendom is Jezus een historische figuur, maar hij wordt niet erkend als de Messias of de Zoon van God. De meeste joodse teksten beschouwen hem als een leraar of rabbi, en sommige latere geschriften, zoals de Talmoed, noemen hem kritisch of zelfs controversieel.
In de religieuze geschiedenis is er niet één "echte" naam. De benaming verschilt per geloof: in het jodendom en christendom is de eigennaam JHWH (vaak uitgesproken als Jahweh of Jehovah). In de islam is Allah de specifieke naam voor God.
Jehovah is niet Gods echte naam. Hij heeft eigenlijk geen naam, weet je. Om eerlijk te zijn, Jahweh is letterlijk een exacte uitspraak van hoe Gods naam in het Hebreeuws wordt gespeld.
Het Beloofde Land (Hebreeuws: הארץ המובטחת, Ha'Aretz HaMuvtahat) is een religieuze term die is ontleend aan de traditie in de Hebreeuwse Bijbel, zoals beschreven in het boek Genesis, waarin God aan Abram beloofde dat zijn nakomelingen het land Kanaän, zouden bezitten (Genesis 15:1-21; 17:4,5).
Een andere populaire opvatting van Israël als het Beloofde Land komt uit Genesis 17, waar Gods verbond met Abraham en zijn nakomelingen wordt bevestigd en God belooft de God van Abrahams nakomelingen te zijn en hen het land Kanaän te schenken als "eeuwig bezit".
De veertig jaar durende omzwervingen van de Israëlieten staan symbool voor onze eigen persoonlijke reis naar het geloof. Het boek Deuteronomium begint met een treffend vers.
God deelde Mozes mee dat Jozua zijn opvolger zou zijn (Numeri 27:18; Deuteronomium 31:7-8). Hij moedigde zijn leerling aan en sterkde hem, en volgde Gods bevel op om Jozua tot de volgende leider van het volk Israël te maken.
Het concept van het Beloofde Land overlapt grotendeels met het Land van Israël (Zion) of het Heilige Land in bijbelse of religieuze zin, en met Kanaän of Palestina in seculiere of geografische zin.
De totale landoppervlakte van heel Palestina ten westen van de Jordaan onder Brits mandaat bedroeg ongeveer 26 miljoen dunams. De resterende vijf zevende van het bebouwbare land was in handen van Arabieren of werd bestuurd door de Britten en daarvoor door de Ottomanen als staatsgrond of ongebruikt gebied.