Volgens de Bijbel is Kemos de belangrijkste en nationale god van Moab, en wordt daarnaast Baäl-Peor genoemd als een lokale godheid van het volk.
Met Moabieten worden de bewoners van het land Moab aangeduid. Hun gebied lag tussen de rivieren Arnon en Zered, in het westen van het huidige Jordanië. Zij waren nauw verwant aan de Israëlieten.
Eglon was volgens Rechters 3:12-26 in de Hebreeuwse Bijbel een koning van de Moabieten.
De Heer straft Moab
De Heer zegt: 'Er komt een eind aan de macht van de Moabieten. Hun sterke leger wordt vernietigd. Ik zal hen straffen, want ze deden alsof ze machtiger waren dan ik. Ze lachten mijn volk uit, ze bespotten het.
De naam Moab kent meerdere betekenissen, afhankelijk van de context: het betekent "van mijn vader" of "uit vader voortgekomen" in de Bijbel, het verwijst naar een historische landstreek in het huidige Jordanië, en het is een militaire afkorting voor een zware bom.
“Moab is mijn wastobbe.” – Psalm 60:8. Moab, dat Israël had bedreigd, moest zo volledig onderworpen worden en zo volkomen verachtelijk worden dat het vergeleken kon worden met een wastobbe of bassin waarin men zijn voeten wast.
De naam Moab is van Hebreeuwse oorsprong en betekent letterlijk "van mijn vader" of "zaad van de vader". De naam is afgeleid van het Oudhebreeuwse woord me-abi.
Moab was de zoon van Lot en zijn oudste dochter. De Ammonieten werden regelmatig gewaarschuwd voor afgoderij en immorele seksuele praktijken. De reden waarom de Moabieten vervloekt werden, is dat een van hun koningen probeerde de Israëlieten te vervloeken.
Mesa (koning van Moab) Mesa was de koning van de Moabieten, die aan Israël schatplichtig gebleven was gedurende het leven van Achab, de koning van het tienstammenrijk Israël, maar na diens dood, waarschijnlijk door de overwinning der Syriërs bemoedigd, dat juk afgeworpen heeft. Hij leefde in de 9e eeuw vóór Christus.
Historisch gezien verwijst Moab naar een biblicale natie die werd genoemd in de Hebreeuwse Bijbel. Het gebied dat nu bekendstaat als Moab, ligt in het huidige Jordanië, aan de oostelijke oever van de Dode Zee.
Salomo gaat andere goden vereren
Hij begon Astarte te vereren, de godin van het volk van Sidon. En hij ging Milkom vereren, de afschuwelijke god van het volk van Ammon. Salomo deed dingen die de Heer slecht vond. Hij was niet trouw aan de Heer, zoals zijn vader David.
Volgens het boek Rechters was Eglon (Hebreeuws: עֶגְלוֹן 'Eglon) een koning van Moab die Israël onderdrukte. Afbeelding van de moord op koning Eglon door de Israëlitische rechter Ehud, Speculum Humanae Salvationis, 1360.
Ehud doodt de koning
Koning Eglon stond op van zijn troon. Hij was heel dik. Op dat moment pakte Ehud met zijn linkerhand het zwaard dat hij op zijn rechterheup verstopt had. Hij stak het in de buik van de koning.
De Moabieten waren een West-Semitisch volk dat de hooglanden ten oosten van de Dode Zee bewoonde, in wat nu west-centraal Jordanië is. Ze waren nauw verwant aan de Israëlieten en kwamen vaak met hen in conflict.
leefde in het gebied ten oosten van de Dode Zee in wat nu Jordanië is. Het land dat de Moabieten bewoonden werd Moab genoemd. Moab werd in het noorden begrensd door het koninkrijk van de Ammonieten, Ammon. Ten zuiden van Moab lag Edom.
Moab (/ˈmoʊæb/) was een oud koninkrijk in de Levant, waarvan het grondgebied tegenwoordig in het zuiden van Jordanië ligt. Het land is bergachtig en ligt langs een groot deel van de oostelijke oever van de Dode Zee.
Het verhaal van Ehud laat ons zien dat de Heer Eglon kracht gaf en vervolgens Ehud liet opstaan om hem te verslaan. Door list en militaire sluwheid doodde Ehud Eglon met een verborgen dolk en leidde vervolgens de Israëlieten naar de onderwerping van de Moabieten (vv. 15-30).
Koning Mesa van Moab was schapenfokker. Hij moest aan de koning van Israël jaarlijks honderdduizend lammeren afstaan en honderdduizend ongeschoren rammen. Maar na de dood van Achab kwam de koning van Moab tegen de koning van Israël in opstand.
In de Bijbel is Moab de zoon van Lot, de stamvader van het volk de Moabieten, en de naam van het land ten oosten van de Dode Zee. Christipedia
Helaas stierven ook Naomi's beide zoons nadat ze tien jaar in Moab had gewoond. Toen ze hoorde dat de hongersnood in Bethlehem voorbij was, besloot Naomi dat ze naar huis wilde terugkeren. Haar schoondochters, Orpa en Ruth, begeleidden haar naar Juda, zodat ze naar Bethlehem kon terugkeren.
Samenvatting: Moab vertrouwde tevergeefs op hun eigen kracht en valse goden. Omdat ze zich tegen de Heer verhieven, werden ze vernietigd. Maar in Zijn genade beloofde God hun gevangenen terug te brengen.
William Pierce, een van de nieuwkomers, besloot de nieuwe nederzetting "Moab" te noemen, ofwel "land aan de overkant van de Jordaan", een Bijbels land waar Semitische verwanten van de Hebreeën woonden.
Moab betekent zaad van de vader, voortkomend uit de vader, van zijn vader, en hoewel Moab het lichaam en de meest uiterlijke levensomstandigheden vertegenwoordigt, is er iets goeds in te vinden, of in ieder geval een mogelijkheid tot het goede.
Het zout van de Paradox-formatie vormde een uitstulping (ook wel een anticline genoemd) in het gebied dat nu de Moab-vallei is, waardoor een koepel ontstond in de bovenliggende gesteentelagen. Uiteindelijk hielp water het zout in de koepel op te lossen, waardoor het gesteente erboven langzaam instortte langs lange breukzones die door de gesteentelagen heen sneden.
De naam Moab vindt zijn oorsprong in de Hebreeuwse Bijbel en is afgeleid van de Hebreeuwse uitdrukking me-abi, wat 'van mijn vader' of 'van mijn vader' betekent. Deze naam wordt geassocieerd met het Bijbelse verhaal van Moab, de zoon van Lot en zijn oudste dochter.