Ja, een christen kan zondigen en toch naar de hemel gaan, omdat de redding niet afhangt van een foutloos leven, maar van Gods genade, het offer van Jezus en vergeving van zonden.
Zonde in je leven als christen zal je niet buiten de hemel houden, maar het schaadt wel je vriendschap met God. Om de zaken weer recht te zetten, zegt de Bijbel: "Als wij onze zonden belijden, is Hij [God] getrouw en rechtvaardig en zal Hij ons onze zonden vergeven en ons reinigen van alle ongerechtigheid" (1 Johannes 1:9).
De apostel Johannes schrijft heel duidelijk: “Wie de zonde doet, is uit de duivel” en “Ieder die uit God geboren is, doet de zonde niet, want Zijn zaad blijft in hem; en hij kan niet zondigen, omdat hij uit God geboren is.” 1 Johannes 3:8-9.
We komen niet in een volgend leven terug, om weer te sterven en weer terug te komen. Je krijgt geen kans om je leven over te doen en jezelf op te werken tot in een hemel. Volgens de Bijbel hoeft dat ook helemaal niet. In plaats daarvan ontvangen we Gods genade via Jezus.
Ook na je bekering zul je blijven zondigen. Na de bekering doorloopt de gelovige een proces dat heiliging heet, waarbij de Heilige Geest in zijn of haar hart werkt en ervoor zorgt dat hij of zij de zonde steeds meer verafschuwt. We zullen pas ophouden met zondigen wanneer we fysiek sterven.
Als je met je verstand en je hart zegt: "Ja, ik geloof in Christus en aanvaard wat Hij voor mij heeft gedaan"—dat Hij voor mijn zonden is gestorven—dan heb je eeuwig leven. Geloof betekent dus overgave en toewijding aan de beloften van Christus. Het betekent zonde erkennen en je tot Christus wenden.
Het antwoord is dat, hoewel de straf voor de zonde is betaald en de macht van de zonde is overwonnen, de aanwezigheid van de zonde in het leven van elke gelovige blijft bestaan. En tot dit leven voorbij is, zal de zonde ons blijven verleiden.
Na de dood ga je volgens de wetenschap nergens heen, omdat het bewustzijn stopt wanneer de hersenen niet meer werken. Verschillende religies en geloven zeggen echter dat je naar een andere plek of toestand gaat, zoals de hemel, de hel, of dat je herboren wordt via reïncarnatie.
Eén eeuwige of onvergeeflijke zonde ( godslastering tegen de Heilige Geest), ook wel bekend als de zonde die tot de dood leidt, wordt in verschillende passages van de synoptische evangeliën genoemd, waaronder Marcus 3:28-29, Matteüs 12:31-32 en Lucas 12:10, evenals in andere passages van het Nieuwe Testament, zoals Hebreeën 6:4-6, Hebreeën 10:26-31 en 1 Johannes 5:16.
Christelijke argumenten tegen crematie richten zich voornamelijk op de theologische betekenis van het lichaam. De belangrijkste bezwaren zijn:
43. Superbia, de Latijnse benaming voor hoogmoed of ijdelheid. Het wordt beschouwd als de ergste van de zeven zonden en eveneens de eerste: alle andere zonden komen uit superbia voort.
God straft ons niet langer voor onze zonden; Jezus heeft die straf op zich genomen. God tuchtigt ons echter wel voor onze zonden. Wanneer God tuchtiging toepast, is die corrigerend. Gods tuchtiging is altijd preventief en niet straffend van aard.
Vergeving van zonden is mogelijk door het offer van Jezus. Als iemand niet gelooft dat Jezus dit heeft gedaan, kan hij niet vergeven worden. Iemand luistert dan niet naar de heilige Geest, die overtuigt van zonde. Iemand die doelbewust tegen de heilige Geest ingaat, en zich niet bekeert, beledigt God zelf.
Alleen door op Mij en Mij alleen te vertrouwen, zul je de weg naar de hemel vinden. God heeft Zijn liefde voor ons bewezen toen we nog zondaars waren. Hij ging naar het kruis, hing daar en stierf voor onze zonden.
De Bijbel leert dat Jezus Christus' lijden, dood en opstanding de basis vormen voor de redding van hen die in de hemel zijn. Het vereist niet per se expliciet geloof in Jezus vóór Zijn dood. Gods oordeel over individuele zielen, gelovigen of niet, is uiteindelijk aan God.
Bekering is geen voorwaarde waaraan we voldoende moeten voldoen om gered te worden; het is veeleer een vrucht van het reddende geloof. Logischerwijs gaat geloof vooraf aan bekering, hoewel ze gelijktijdig plaatsvinden bij bekering. We moeten eerst geloven dat God bereid is barmhartigheid te tonen voordat we ons werkelijk kunnen bekeren.
Het hele lichaam, met uitzondering van het skelet, verbrandt tijdens de crematie. Zacht weefsel wordt onvermijdelijk verbrand door de extreem hoge temperatuur van de oven. Alleen zouten, mineralen en resten van het skelet blijven over tussen de as.
Je lichaam, of het nu begraven of gecremeerd wordt, keert hoe dan ook terug tot stof (Prediker 3:20). 💡 Onthoud: God is almachtig. 👉God heeft je uit stof gevormd en Hij kan je weer opwekken, wat er ook met je fysieke lichaam gebeurt. 👉Zelfs christenen die zijn omgekomen in branden, oorlogen of op zee zullen door Gods kracht worden opgewekt.
Nadelen begraven
Een graf moet worden onderhouden. Willen de nabestaanden dit? Om de zoveel jaar krijgen nabestaanden te maken met de keuze of zij het graf willen aanhouden of dat zij het willen laten ruimen. Begraven laat een grotere ecologische voetstap achter dan cremeren en is dus minder goed voor het milieu.
In Marcus 3:29 zegt Jezus: "Wie de Heilige Geest lastert, zal nooit vergeven worden; hij is schuldig aan een eeuwige zonde." Het evangelie van Matteüs voegt daaraan toe dat zelfs blasfemie tegen de Mensenzoon vergeven zal worden, maar niet blasfemie tegen de Heilige Geest (Matteüs 12:31-32).
Daarom zeg ik u: elke zonde en elke godslastering zal de mensen vergeven worden, maar de godslastering tegen de Geest zal niet vergeven worden. En wie een woord spreekt tegen de Zoon van de Mens, zal vergeven worden, maar wie spreekt tegen de Heilige Geest, zal niet vergeven worden, noch in deze tijd, noch in de toekomende tijd (Matteüs 12:31-32).
God kan zijn woede om onrechtvaardigheid uiten in straf én vergeving. Dat kun je lezen in Exodus 34:7 en Psalm 99:8. Toch lees je in de Bijbel vooral dat God een God van vergeving is. Zelfs als je steeds weer de fout in gaat.
Het idee dat de hersenen exact zeven minuten na de dood doorgaan met denken of een levensfilm afspelen, is een hardnekkige fabel. In werkelijkheid verliezen mensen binnen twintig seconden het bewustzijn wanneer de zuurstoftoevoer stopt, doven biologische processen langzaam uit, en sterven cellen geleidelijk af.
Ik heb gelezen over de 7 minuten na de dood, wanneer het hart is gestopt met kloppen, maar de hersenen nog actief zijn. Er is een periode van 7 minuten waarin de hersenen, volgens wetenschappers, de verwerking van het zojuist beëindigde leven afronden. Dit zouden we een levensherziening of een flashback kunnen noemen.
Het raam openzetten na een overlijden komt door een oud volksgeloof dat de ziel zo naar buiten kan vliegen, maar het helpt in de praktijk ook om de kamer fris te houden. Het is geen verplichte regel, maar een persoonlijke keuze of gewoonetraditie.