De eerste zonde van de mens is de ongehoorzaamheid van Adam en Eva [5.8] in de hof van Eden [5.5], toen zij van de verboden vrucht aten [5.8] van de boom van de kennis van goed en kwaad [5.8]. Volgens de KRO-NCRV wordt dit ook wel de zondeval genoemd [5.4].
De eerste zonde – ongehoorzaamheid.
43. Superbia, de Latijnse benaming voor hoogmoed of ijdelheid. Het wordt beschouwd als de ergste van de zeven zonden en eveneens de eerste: alle andere zonden komen uit superbia voort.
In het eerste verhaal van de Bijbel leidde de zonde van hoogmoed tot rebellie. De innerlijke houding van hoogmoed kwam tot uitdrukking in een uiterlijke daad van rebellie. Deze eerste zonde vond niet plaats op aarde, maar in de hemel.
Volgens de Bijbel is de enige zonde die God niet vergeeft de lastering tegen de Heilige Geest (ook wel de onvergeeflijke of eeuwige zonde genoemd). In de christelijke theologie betekent dit dat iemand bewust, blijvend en met koppigheid de goedheid en de werking van God afwijst, waardoor vergeving niet mogelijk is omdat de persoon er zelf voor kiest om Gods genade niet te ontvangen.
Daarom zeg ik jullie: elke vorm van zonde en laster kan vergeven worden, maar godslastering tegen de Geest zal niet vergeven worden.
De zeven hoofdzonden (ook wel de zeven dodelijke zonden genoemd) zijn hoogmoed, hebzucht en lust, aangevuld met afgunst, gulzigheid, woede en luiheid. In de christelijke traditie vormen deze slechte eigenschappen de wortel van al het andere kwaad.
De twee grote zonden die in het Oude Testament worden benadrukt, zijn tekortkomingen ten opzichte van de twee grote geboden: God liefhebben en elkaar liefhebben. De twee grootste zonden zijn tekortkomingen in de liefde. Kortom, je kunt de geboden niet naleven als je God niet liefhebt en als je anderen niet liefhebt.
Afvalligheid en godslastering
Volgens deze opvatting is zonde die tot de dood leidt een omarming van zondigheid, en niet een specifieke zonde die God niet zal vergeven. Dit is een bewijs dat de persoon geen "broeder" is. Op deze manier leidt hun zonde tot de dood en zouden ze niet verzekerd moeten zijn van hun redding.
De zeven hoofdzonden in het christendom zijn klassieke ondeugden, in de 6e eeuw opgesteld door paus Gregorius de Grote. Ze vormen de spirituele wortels van al het menselijk kwaad.
Hier volgen de acht ondeugden die in het Nieuwe Testament worden genoemd: Marcus 7:21-22 “Want van binnenuit, uit het hart van de mens, komen boze gedachten, seksuele immoraliteit, diefstal, moord, overspel, hebzucht, boosheid, bedrog, wellust, afgunst, laster, trots, dwaasheid …”
In dit hoofdstuk worden ze beschreven als 'de zeven zonden van het geheugen': vergeten, onoplettendheid, blokkeren, misattributie, suggestibiliteit, bias en perseveratie.
Er is niet één eerste mens op aarde, omdat de mens langzaam is ontstaan uit eerdere diersoorten in een lang proces. De moderne mens, de Homo sapiens, loopt al zo'n 200.000 tot 300.000 jaar rond. De allereerste vroege mensachtigen (Homo habilis) leefden al veel eerder, ongeveer 2,4 miljoen jaar geleden in Afrika.
De kinderen van Kaïn
Hij noemde die stad ook Henoch, net zoals zijn zoon heette. Henoch kreeg een zoon, Irad. Dat was de vader van Mechujaël, en die was de vader van Metusaël, en die was weer de vader van Lamech. Lamech had twee vrouwen.
Omdat 'Eva' een algemene naam is, kan het zijn dat je een van de bekendere personen bedoelt:
Hoogmoed staat bekend als hubris (van het Oudgriekse ὕβρις) of ijdelheid; het wordt beschouwd als de oorspronkelijke en ergste van de zeven hoofdzonden – de meest demonische – op bijna elke lijst. Hoogmoed wordt ook gezien als de bron van de andere hoofdzonden. Hoogmoed wordt beschouwd als het tegenovergestelde van nederigheid.
Eén eeuwige of onvergeeflijke zonde (godslastering tegen de Heilige Geest), ook wel bekend als de zonde die tot de dood leidt, wordt in verschillende passages van de synoptische evangeliën genoemd, waaronder Marcus 3:28-29, Matteüs 12:31-32 en Lucas 12:10, evenals in andere passages van het Nieuwe Testament, zoals Hebreeën 6:4-6, Hebreeën 10:26-31 en 1 Johannes 5:16.
In de kern plaatsen we onszelf, door te zondigen uit hoogmoed, boven God en tonen we onze zelfzuchtigheid. In het volgende hoofdstuk van Genesis, vlak na de zondeval, ontdekken we de tweede grote zonde. In het verhaal van Kaïn en Abel zien we afgunst ontstaan en de haat die opbloeit wanneer die afgunst niet beteugeld wordt.
Bijbelse zonden:
Uit onderzoek blijkt dat er in het Oude Testament 500 Bijbelse zonden voorkomen en in het Nieuwe Testament 67. Op de website www.WordofGodInternationalMinistries.org worden 667 zonden met Bijbelse verwijzingen genoemd.
De eerste ets dateert van 1888 en verbeeldt de ontucht. Het is pas tien jaar later dat Ensor de reeks vervolledigde met de andere hoofdzonden. De reeks werd door Ensor meerdere malen bijgekleurd.
De acht gedachten waren gulzigheid, hebzucht, lusteloosheid, droefheid, wellust, toorn, ijdelheid en hoogmoed. Deze acht gedachten werden door Paus Gregorius I (540-604) gebruikt om de zeven zonden te formuleren.
In Matteüs 12:31-32 zegt Jezus: 'Daarom zeg Ik u: Elke zonde en elke godslastering kan de mensen worden vergeven, maar wie de Geest lastert kan niet worden vergeven. En iedereen die iets ten nadele van de Mensenzoon zegt, zal worden vergeven.
'Voorwaar, Ik zeg u: alle zonden zullen de mensen vergeven worden, ook alle godslasteringen die zij uitspreken; maar wie de Heilige Geest lastert, zal nooit vergeving ontvangen, maar is onderworpen aan eeuwige verdoemenis,' omdat zij zeiden: 'Hij heeft een onreine geest.'
Zij die zich schuldig hebben gemaakt aan de onvergeeflijke zonde van het verloochenen van de Heilige Geest en de onvergeeflijke zonde van het vergieten van onschuldig bloed, moeten Gods gerechtigheid onder ogen zien. Zij moeten de volle straf van de gerechtigheid ondergaan.