De profeet Elia voorspelde dat de honden koningin Izebel (Jezebel) zouden verslinden bij de stadsmuur van Jizreël. Dit staat beschreven in 1 Koningen 21:23.
Elia protesteert tegen Achab: "Zo spreekt de HEER: Hebt u gedood en ook bezit genomen?" (vers 19); hij profeteert dat Achabs mannelijke nakomelingen voortijdig zullen sterven, zijn dynastie zal uitsterven en dat "de honden Izebel zullen verslinden binnen de grenzen van Jizreël " (vers 23).
Toen koningin Izebel wraak wilde nemen, sloeg Elia op de vlucht. Na een reis van veertig dagen en nachten in de woestijn bereikte hij de berg Horeb, waar God aan hem verscheen. Elia werd ten hemel opgenomen. Elia (Hebreeuws: Eliyahu = 'Mijn God is JHWH'; Grieks: Elias) zou zijn opgetreden in de 8ste eeuw v.
Zoals de profeet Elia had voorspeld, werden zowel Joram als Izebel gedood in Jizreël, dezelfde stad als de wijngaard van Naboth en de plaats van zijn executie, en het lijk van de koningin werd door honden opgegeten.
2 Toen stuurde Izebel een boodschapper naar Elia met de volgende boodschap: ‘Zo zullen de goden mij straffen, en nog erger, als ik uw leven niet morgen om deze tijd beëindig zoals dat van een van hen.’ 3 Elia werd bang, stond op en vluchtte voor zijn leven. Hij kwam in Beerseba, dat tot Juda behoort, en liet zijn dienaar daar achter.
De term 'Jezebel' (of Izebel) verwijst naar een beruchte koningin uit het Oude Testament, die symbool staat voor manipulatie en afgoderij. Binnen sommige christelijke stromingen wordt gesproken van een 'Jezebel-geest': een demonische of duivelse invloed die wordt gekenmerkt door verleiding, rebellie en machtswellust.
Op dezelfde manier voelde Elia zich, in plaats van overwinnaar, hopeloos, eenzaam en bang. Hij had een laag zelfbeeld en wilde sterven. Hij wilde slapen en moest worden aangemoedigd om op te staan en zichzelf te voeden. Elia, een profeet, Bijbelse held en gelovige, was ernstig depressief.
Verhalende lectionariumtekst: 2 Koningen 9:30-37
Hij zei: "Gooi haar naar beneden." Dus gooiden ze haar naar beneden; een deel van haar bloed spatte op de muur en op de paarden, die haar vertrapten.
In de christelijke theologie is de 'geest van Izebel' een beeld voor een demonische of manipulatieve kracht. Deze geest staat voor leiderschap gebaseerd op manipulatie, controle, verleiding en afgoderij. De term is gebaseerd op het Bijbelse verhaal van koningin Izebel (1 Koningen) en een waarschuwing in Openbaring.
Toen haar zonen door Jehu werden gedood, werd ook Izebel omgebracht (op bevel van Jehu uit het venster gegooid en vervolgens overreden door Jehu's strijdwagen) en werd haar lijk door de honden opgegeten, zoals tevoren door Elia geprofeteerd was.
Achab vertelde aan zijn vrouw Izebel wat Elia allemaal gedaan had. Hij vertelde haar ook dat Elia alle profeten van Baäl had laten doden. Toen stuurde Izebel een boodschapper naar Elia toe. De boodschapper moest namens haar zeggen: 'Morgen om deze tijd zult u net zo dood zijn als die profeten!
Maar in 1 Koningen 19 gebeurt er iets vreemds met deze man van geloof. Koningin Izebel dreigt Elia te doden. Uit angst vlucht hij de woestijn in, waar hij onder een jeneverbes gaat zitten en zo diep depressief raakt dat hij om de dood bidt. Uitgeput valt hij tweemaal in slaap en een engel geeft hem te eten.
Izebel is de vrouw van koning Achab. Ze moedigt Achab aan om de vruchtbaarheidsgod Baäl te dienen in plaats van de God van Israël.
Er werd voorspeld dat Izebel door honden zou worden verslonden, wat wordt geïnterpreteerd als iemand die zwaar vervloekt is. We weten niet precies waarom, maar in andere delen van de Schrift lezen we dat het merkteken van het beest op de hand en op het voorhoofd zal staan. Misschien is er hier een verband.
Jezebel wordt meer dan 22 keer in de Bijbel genoemd, voornamelijk in 1 Koningen 18, maar ook in Openbaring 2. In andere gedeelten van de Schrift worden angst en zwaarte geesten genoemd, maar de Bijbel noemt Jezebel niet rechtstreeks een geest. Want God heeft ons geen geest van vrees gegeven, maar een geest van kracht, van liefde en van een gezond verstand.
Jezebel wordt in het Bijbelse verhaal geïntroduceerd als een Fenicische prinses, de dochter van Ithobaäl I, koning van Tyrus (1 Koningen 16 zegt dat ze "Sidonisch" was, een Bijbelse term voor Feniciërs in het algemeen).
De naam Jezebel heeft zijn oorsprong in het Hebreeuws, waar het "Baal zal verheffen" betekent. De naam is afgeleid van "Izevel", wat in de bijbelse context wordt geassocieerd met een fenicische prinses en koningin van Israël, die leefde in de 9e eeuw voor Christus.
Jehu doodde Jehoram op het terrein van Naboth en ging vervolgens naar het paleis van Jezebel. Omdat ze hem verwachtte, maakte ze zich mooi voor de gelegenheid. Vanuit haar raam keek ze hem bespotend aan, waarop Jehu haar eunuchen beval haar uit het raam te gooien.
De dochter van koningin Izebel is Atalja (ook wel geschreven als Athalia). Zij was een Fenicische prinses en koningin van het zuidelijke rijk Juda.
De historische Jezebel – Izebel in het Nederlands – was de vrouw van een Israëlitische koning, die ze bekeerde tot afgoderij. Ze liet de profeten van Jahweh vermoorden. Het was een sluwe, machtsgeile slet. Nu ja, in één Bijbelpassage wordt ze van “hoererij en hekserij” beschuldigd door Jeru.
"Jezebel" (vaak gespannen als Izebel) is een bijbelse naam die synoniem is geworden met een immorele, manipulatieve of opstandige vrouw. Het wordt gebruikt als scheldwoord of symbool voor iemand die haar seksualiteit inzet of intriges smeedt om haar zin te krijgen.
In het jodendom is de Heilige Geest de goddelijke kracht en invloed van God over het universum en zijn schepselen. In het christendom wordt de Heilige Geest beschouwd als de Geest van God, de Derde Persoon die samen met God de Vader en de Zoon van God de Drie-eenheid vormt.
Na die verachtelijke daad beloofde God Achab via de profeet Elia: "Op de plaats waar de honden het bloed van Naboth hebben opgelikt, zullen de honden ook jouw bloed oplikken" (1 Koningen 21:19). Naast de aan Achab beloofde vergelding verklaarde God ook dat Izebel door honden zou worden verslonden.
Zelfs na haar dood blijft Jezebel echter een machtige figuur. Hoewel ze vertrapt wordt door paarden en aangevreten door wilde honden, blijven haar schedel, voeten en handen onaangeroerd. Zulke overblijfselen zouden kunnen worden geïnterpreteerd als een teken van oneer, maar het hoofd, de handen en de voeten waren in de antieke wereld symbolen van macht en zeggenschap.
Degene die op 777-jarige leeftijd stierf, is Lamech, de vader van Noach. Deze informatie is te vinden in het boek Genesis, meer specifiek in Genesis 5:31, waar staat dat Lamech in totaal 777 jaar oud werd voordat hij stierf.