In de christelijke traditie is er slechts één zonde die niet kan worden vergeven, namelijk de lastering tegen de Heilige Geest (ook wel de onvergeeflijke of eeuwige zonde genoemd).
Volgens de Bijbel is de enige zonde die God niet vergeeft de zonde (of lastering) tegen de Heilige Geest. Dit wordt ook wel de onvergeeflijke of eeuwige zonde genoemd.
Daarom zeg ik jullie: elke zonde en elke laster kan vergeven worden, maar godslastering tegen de Geest zal niet vergeven worden. Wie kwaad spreekt over de Zoon van de Mens, zal vergeven worden, maar wie kwaad spreekt over de Heilige Geest, zal niet vergeven worden, noch in deze tijd, noch in de toekomende tijd (Matteüs 12:31-32).
De zeven hoofdzonden (ook wel de zeven dodelijke zonden genoemd) zijn hoogmoed, hebzucht en lust, aangevuld met afgunst, gulzigheid, woede en luiheid. In de christelijke traditie vormen deze slechte eigenschappen de wortel van al het andere kwaad.
In de islam is er slechts één zonde die absoluut niet wordt vergeven als iemand daarmee sterft zonder oprecht berouw: shirk (het toekennen van partners aan Allah). Alle andere zonden, hoe groot ook, kan God vergeven als Hij dat wil.
Samenvatting van het antwoord. De 7 belangrijkste zonden in de islam zijn: 1- shirk (afgoderij); 2- hekserij; 3- het doden van iemand die Allah ons verboden heeft te doden; 4- het verduisteren van het vermogen van wezen; 5- het aannemen van riba (woekerrente); 6- vluchten van het slagveld; en 7- het belasteren van kuise, onschuldige vrouwen.
De grootste zonde in de islam is shirk. Dit is het toekennen van deelgenoten aan Allah, zoals het aanbidden van iets of iemand anders dan Hij. Binnen de islam wordt dit gezien als de enige onvergeeflijke zonde als men hier niet oprecht berouw voor toont tijdens het leven.
6) Gulzigheid-Matigheid
Gulzigheid uit zich in buitensporig en ongecontroleerd eet- en drinkgedrag. Het enige doel van dit gedrag is lustbevrediging. Een vraatzuchtig mens is te vergelijken met een varken.
In het Nieuwe Testament worden verschillende zaken concreet veroordeeld (maar zelden expliciet zonde genoemd), zoals "boze gedachten, moord, overspel, ontucht, diefstal, valse getuigenissen en laster" (Matteüs 15:18-19), "hebzucht, kwaadaardigheid, bedrog, ...
Een doodzonde is een zeer zware zonde of een heel grote fout. Het woord komt uit de godsdienst, maar wordt ook in het dagelijks leven gebruikt.
Het radicaal en tegen beter weten in afwijzen van Jezus is een onvergeeflijke zonde. Als iemand zich bewust en definitief afkeert van God is er geen weg terug, omdat hij zijn hart dan verhardt. Dan sluit hij zich af voor de mogelijkheid van vergeving. Dat leidt tot een onvoorwaardelijke veroordeling in het hiernamaals.
Godslastering tegen de Geest – de onvergeeflijke zonde – is een voortdurende verharding van je hart tegen de Heilige Geest, die je probeert te leiden tot bekering van je zonden en geloof in Christus. Bovendien is het een kwestie van het hart die zich manifesteert in je woorden.
Volgens de Bijbel is zonde in de kern alles wat ingaat tegen Gods wil en Zijn liefdevolle karakter. Het is een breuk in de relatie met God en met andere mensen. In het Oude Testament en Nieuwe Testament betekent het woord letterlijk "het doel missen".
43. Superbia, de Latijnse benaming voor hoogmoed of ijdelheid. Het wordt beschouwd als de ergste van de zeven zonden en eveneens de eerste: alle andere zonden komen uit superbia voort.
Zij die zich schuldig hebben gemaakt aan de onvergeeflijke zonde van het verloochenen van de Heilige Geest en de onvergeeflijke zonde van het vergieten van onschuldig bloed, moeten Gods gerechtigheid onder ogen zien. Zij moeten de volle straf van de gerechtigheid ondergaan.
Exodus 20. Maak geen godenbeelden, geen enkele afbeelding van iets dat in de hemel hierboven is of van iets beneden op de aarde of in het water onder de aarde. Kniel er niet voor neer en vereer ze niet, want Ik, de HEER, uw God, duld geen ontrouw.
De zeven hoofdzonden (vaak de dodelijke zonden genoemd) zijn hoogmoed, hebzucht en lust. Ze vormen samen met afgunst, gulzigheid, woede en luiheid de christelijke lijst van menselijke zwakheden.
In de Bijbel staat het getal 777 symbool voor goddelijke volmaaktheid, de volheid van God en de Heilige Drie-eenheid.
Volgens een bekende volkswijsheid staat de zin "wees niet bang" (of "vrees niet") precies 365 keer in de Bijbel: één keer voor elke dag van het jaar. Instagram
De zeven hoofdzonden in het christendom zijn klassieke ondeugden, in de 6e eeuw opgesteld door paus Gregorius de Grote. Ze vormen de spirituele wortels van al het menselijk kwaad.
In dit hoofdstuk worden ze beschreven als 'de zeven zonden van het geheugen': vergeten, onoplettendheid, blokkeren, misattributie, suggestibiliteit, bias en perseveratie.
De acht gedachten waren gulzigheid, hebzucht, lusteloosheid, droefheid, wellust, toorn, ijdelheid en hoogmoed. Deze acht gedachten werden door Paus Gregorius I (540-604) gebruikt om de zeven zonden te formuleren.
In de islam is er slechts één zonde die absoluut niet wordt vergeven als iemand daarmee sterft zonder oprecht berouw: shirk (het toekennen van partners aan Allah). Alle andere zonden, hoe groot ook, kan God vergeven als Hij dat wil.
Allah de Almachtige vergeeft alle zonden, behalve één onvergeeflijke zonde: Shirk. Shirk betekent iemand gelijkstellen aan Allah de Almachtige, ofwel een partnerschap aangaan. Het is het tegenovergestelde van de eenheid van Allah (SWT), oftewel Tawheed.
Grote Zonden in de Islam