Ongeveer 10 procent van de volwassenen in Nederland heeft geen contact meer met de ouders. Uit oud en nieuw demografisch onderzoek blijkt dat dit cijfer stabiel rond de één op de tien ligt.
Er is geen exact landelijk totaalcijfer bekend, maar onderzoek toont aan dat ongeveer 20% van de volwassen kinderen geen contact meer heeft met de vader en circa 5% niet met de moeder. Na een scheiding ziet ongeveer één op de vijf kinderen (jaarlijks zo'n 16.000 kinderen) een van beide ouders helemaal niet meer. Facebook·Villa Pinedo
In de VS is ruim een kwart (26%) van de mensen ouder dan 15 jaar vervreemd van hun vader, en 1 op de 20 (6%) is vervreemd van hun moeder [1]. Vervreemding is wanneer we weinig of geen contact hebben met een ouder – een onderwerp dat de laatste jaren online aan populariteit heeft gewonnen.
De gevolgen van geen contact met je moeder zijn vaak een mix van opluchting, verdriet en sociale spanningen. Het breken van het contact brengt zowel positieve als moeilijke veranderingen met zich mee.
Geschat wordt dat 5 tot 14 procent van de ouders spijt heeft van hun beslissing om kinderen te krijgen en achteraf liever kinderloos was gebleven. De onderzoekers ontwikkelden de Parenthood Regret Scale en ontdekten dat spijt vaak samengaat met depressie en burn-out.
Waarschijnlijk bedoel je de 2-2-3-regeling (soms verward aangeduid als een 3-2-2 of 3-2-2-3 verdeling): een vast verblijfsschema voor jonge kinderen van gescheiden ouders waarbij het kind de zorgtijd afwisselend verdeelt. Het is een co-ouderschasschema waarbij de wisselende blokken van dagen ervoor zorgen dat een jong kind niet te lang van één van beide ouders gescheiden is.
De meeste onderzoeken tonen aan dat, misschien verrassend genoeg, mensen zonder kinderen over het algemeen gelukkiger zijn of meer levensvoldoening ervaren. En als je er goed over nadenkt, is het logisch. Kinderloos zijn verlicht je financiële lasten en geeft je meer tijd voor vrienden, romantiek, hobby's, reizen, avonturen en je carrièreambities.
Feiten over familievervreemding
Van de volwassen kinderen die het contact verbreken, noemt 80% emotioneel misbruik, manipulatie of aanhoudende grensoverschrijdingen als belangrijkste redenen. 70% van de volwassen kinderen die het contact verbreken, geeft aan zich schuldig of verdrietig te voelen, zelfs als ze ervan overtuigd zijn dat het de juiste beslissing was voor hun welzijn.
Ouderverstoting kent acht vaste kenmerken volgens de theorie van Richard Gardner: een afwijzingscampagne, zwakke redenen, geen twijfel, de 'onafhankelijke denker'-reflex, partijdigheid, geen schuldgevoel, geleende taal en het betrekken van de hele familie.
De zwaarste periode van het ouderschap verschilt per ouder, maar de babytijd (0-1 jaar) en de puberteit (12-14 jaar) worden door de meeste ouders en onderzoeken als het meest uitdagend ervaren. HLN
Er is een groeiende trend van verbroken familiebanden, met name doordat volwassen kinderen alle contact met hun ouders verbreken. Dit is wellicht een van de pijnlijkste ervaringen die je je kunt voorstellen. De cijfers zijn opvallend. Schattingen wijzen erop dat één op de vier ouders door een kind is afgesneden, en dit aantal neemt toe over alle generaties heen.
Kinderen verbreken het contact met hun ouders meestal als uiterste redmiddel voor hun eigen mentale gezondheid en welzijn. Dit gebeurt niet zomaar, maar is vaak het gevolg van een langdurige opeenstapeling van patronen, zoals emotionele verwaarlozing, narcistisch gedrag, manipulatie of onverwerkt trauma uit de jeugd.
Gemiddeld bezoeken volwassen Nederlanders hun ouders 1 tot 2 keer per maand. Dit is sterk afhankelijk van de reisafstand, jouw levensfase en de gezondheid van de ouder(s). Voor vitale ouders die dichtbij wonen is 1 tot 3 keer per week gebruikelijk, terwijl dit bij grotere afstanden vaak beperkt blijft tot verjaardagen en feestdagen.
De tekenen van ouderverstoting uiten zich in een plotselinge en onverklaarbare afwijzing van één ouder door het kind, een zwart-witdenken waarin de afgewezen ouder 100% slecht is en de andere ouder 100% goed, en het ontbreken van schuldgevoel bij het kind over deze harde houding.
Eén op de tien gaf aan dat ze niet meer met een ouder of een kind praten. Hier zijn nog meer statistieken uit een onderzoek waarbij volwassen kinderen werden gevraagd naar hun relatie met hun ouders. 6% praat niet meer met hun moeder, 26% niet meer met hun vader.
Emotioneel afwezige ouders herken je aan een gebrek aan echte interesse in jouw gevoelens, het wegwuiven van je verdriet en het geven van een eenzaam gevoel. Ze zijn vaak te druk met zichzelf, bieden geen troost en praten liever niet over diepe emoties.
De leeftijd van 6 jaar was volgens hen beter dan verwacht en de 7-jarige leeftijd omschreven ze als die met de meest intense driftbuien. De leeftijd 8 kwam eruit als het meest uitdagend voor de ouders, ze noemden hem zelfs de 'hateful eights', oftewel de 'haatdragende achten'.
Wat is de 7-7-7-regel? In de kern is de 7-7-7-regel precies wat de naam al zegt: besteed 7 minuten 's ochtends, 7 minuten na school of werk en 7 minuten voor het slapengaan aan een onverdeeld contact met je kind. Tijdens deze korte momenten is het doel niet productiviteit of het oplossen van problemen.
De duurste jaren van een kind zijn de eerste levensjaren (0 t/m 3 jaar) door de kinderopvang, en de leeftijd vanaf 12 tot 21 jaar door de stijgende kosten voor levensonderhoud, school en studie.
Zeg nooit dingen die het zelfvertrouwen van je kind breken, zoals "je doet ook nooit wat goed", "je bent stout" of "waarom ben je niet zoals je broer/zus?". Dergelijke uitspraken geven een kind het gevoel dat het niet goed genoeg is.
Er zijn veel redenen waarom een kind een ouder kan afwijzen en tijd met hem of haar wil weigeren. Deze afwijzing kan een natuurlijk gevolg zijn van ervaringen zoals ouderlijke conflicten voor of na een scheiding, huiselijk geweld, persoonlijkheidskenmerken of een gebrekkige opvoeding.
De tekenen van een toxische relatie met ouders zijn onder andere constante kritiek, emotionele manipulatie en het negeren van jouw persoonlijke grenzen. Dit zorgt vaak voor angst, schuldgevoel en twijfel aan jezelf.
Hoewel jongvolwassenen gemiddeld zo'n vijf jaar geen contact meer hebben met hun ouders, duurt dit bij sommigen slechts een paar maanden. Volwassen kinderen verzoenen zich doorgaans na verloop van tijd met hun ouders, in meer dan 80% van de gevallen met moeders en meer dan 60% met vaders.
Statistiekbureau CBS schat dat ongeveer 40.000 ouders in Nederland geen contact meer hebben met hun volwassen kinderen. Dat gaat specifiek om kinderen met gescheiden ouders. En het Nederlandse Demografisch Instituut stelt dat algemeen contactverlies in Nederland bij zo'n 10 procent van de bevolking voorkomt.
Kinderen nemen afstand van hun ouders om te zorgen voor hun eigen mentale rust, door aanhoudende ruzies of een gevoel van onveiligheid. Vaak is het een laatste stap wanneer contact meer pijn doet dan goed is. Facebook