Door WereldData · Gepubliceerd op
Een aflaat verdienen is het wegwerken van tijdelijke straffen voor zonden in de Rooms-Katholieke Kerk, wat vroeger kon door te bidden, goede werken te doen, op pelgrimstocht te gaan of geld te betalen.
Een aflaat werd door de Rooms-Katholieke kerk gebruikt om iemand of een ander zonden te vergeven. Ook kon je een aflaat 'verdienen' door mee te gaan op een kruistocht naar het Heilige Land of door de kerk op een andere manier te steunen.
Als je tijdens de middeleeuwen een zonde had begaan, kon je deze afkopen door een geldbedrag aan de kerk te betalen. In andere gevallen stond er een dienst tegenover. Je kon bijvoorbeeld op pelgrimstocht gaan. Het bewijs van betalen werd een aflaat genoemd.
De aflaat gold dus als een soort kwijtschelding van straf voor begane zonden. Johann Tetzel Een aflaat (in het Latijn: indulgentia) kon verdiend worden door veel bidden, door goede werken of door deze voor geld te kopen. In de loop van de Late Middeleeuwen nam de verkoop van aflaten steeds grotere vormen aan.
Om een volle aflaat te verdienen dient de gelovige aan de gebruikelijke voorwaarden te voldoen: volledig onthecht zijn van de zonde, ontvangen van de absolutie na het uitspreken van de biecht, ontvangen van de Heilige Communie en bidden voor de intenties van de paus.
De voorwaarden voor zo'n volle aflaat zijn:
Een aflaat van 10 jaren wordt verleend aan hen die tegenwoordig zijn bij een gezamenlijke maandelijkse Recollectie. Aan hen, die gedurende ongeveer een half uur Godsdienstonderricht geven of ontvangen, wordt een aflaat van 100 dagen verleend.
Dit zijn dus de drie fundamentele waarheden, de gemeenschap der heiligen, het beginsel van de plaatsvervangende verzoening en de gemeenschappelijke schatkist van de Kerk, waarop de leer van de toepasbaarheid van aflaten op de zielen van de overleden gelovigen, evenals op anderen onder de levenden, berust.
Heeft de Kerk de aflaten afgeschaft? Nee; hoewel de Kerk een einde heeft gemaakt aan sommige oneerlijke, misbruikende of bijgelovige praktijken met betrekking tot aflaten, blijven aflaten deel uitmaken van de leer en praktijk van de Kerk en passen ze in het gehele begrip van de verlossing dat de Kerk hanteert.
Omdat voor het verkrijgen van een plenaire aflaat het gebruik van de sacramenten vereist is, kunnen gedoopte niet-katholieken onder normale omstandigheden niet voldoen aan de noodzakelijke voorwaarden om de aflaat te verkrijgen.
De drie gewone voorwaarden om een volle aflaat te verdienen zijn: biecht, communie en mondgebed (mondeling gebed, niet inwendig alleen) tot intentie van de paus.
Uitscheiden = 1) Afhaken 2) aflaten 3) Afscheiden 4) Afstappen 5) Afvoeren 6) Afzonderen 7) Belemmeren 8) Beletten 9) Bevatten 10) Beëindigen 11) Eindigen 12) Kappen 13) Lozen 14) Nokken 15) Opgeven 16) Ophouden 17) Poepen 18) Staken ...
Uit heel de wereld pelgrimeren de gelovigen naar de Eeuwige Stad om er de graven van de apostelen te bezoeken. De paus verleent bij gelegenheid van een jubeljaar veelal een bijzondere aflaat. Ook voor dit Heilig Jaar 2025 is met een speciaal decreet bepaald dat het ontvangen van een volle aflaat mogelijk is.
Er bestaan twee soorten aflaten: gedeeltelijke en volledige. Een gedeeltelijke aflaat is de kwijtschelding van een deel van de tijdelijke straf die iemand verdient vanwege zijn zonden. Een volledige aflaat is de kwijtschelding van de volledige tijdelijke straf die iemand verdient vanwege zijn zonden.
Een aflaat is in de Katholieke Kerk een kwijtschelding van straffen die de gelovige in het hiernamaals nog moet uitboeten. Het woord aflaat is afgeleid van het Oudnederlandse en Gotische woord voor 'kwijtschelding'.
Ze worden niet in de Bijbel genoemd. Het was een gebruik dat in de middeleeuwen werd ingevoerd. De praktijk van 'boetedoening' in de katholieke leer kon soms erg moeilijk of langdurig zijn (zelfs jaren). Daarom werden aflaten ingevoerd als een manier om een deel van de boetedoening te omzeilen door middel van betaling.
Maar om eerlijk te zijn, niemand maakt zich druk over de vraag of je knielt of niet. Er zijn geen voorschriften voor leken. Het is een vrome devotie die katholieken beoefenen om het sacrament te eren. Je hoeft niet te knielen, maar je bent vrij om dat te doen als je dat wilt.
Absoluut, je kunt bidden voor de zielen van niet-katholieken. De openbaring die de mensheid heeft ontvangen, zegt dat er geen redding is buiten de Kerk, maar we kennen de grenzen van Gods barmhartigheid niet. Laten we het zo zeggen: het kan zeker geen kwaad.
Maar we kunnen deze aanwezigheid alleen ervaren als we met ogen van geloof kijken. Daarom mogen niet-katholieken geen eucharistie ontvangen tijdens een katholieke mis. Als een niet-katholieke vriend of familielid met u meegaat naar de mis, is het een blijk van vriendelijkheid om hem of haar te vertellen dat hij of zij geen communie mag ontvangen.
In 1517 bood paus Leo X aflaten aan voor degenen die aalmoezen gaven voor de herbouw van de Sint -Pietersbasiliek in Rome. De agressieve marketingpraktijken van Johann Tetzel bij de promotie van dit project brachten Maarten Luther ertoe zijn Vijfennegentig Stellingen te schrijven, waarin hij veroordeelde wat hij zag als de koop en verkoop van het heil.
Het vrome gebruik van aflaten gaat eeuwen terug, tot ver voor het Concilie van Konstanz, tot in de vroege dagen van de Kerk. De principes die aan aflaten ten grondslag liggen, reiken terug tot de Bijbel zelf. Katholieken die zich ongemakkelijk voelen bij aflaten, beseffen niet hoe Bijbels ze zijn.
Johann Tetzel (geboren ca. 1465, Pirna, Saksen [Duitsland] – overleden 11 augustus 1519, Leipzig) was een Duitse dominicaanse monnik wiens preken over aflaten, door veel van zijn tijdgenoten beschouwd als een misbruik van het sacrament van de biecht, de reactie van Maarten Luther uitlokten.
Hoewel het Concilie van Trente de plaats van aflaten in het heilsproces opnieuw bevestigde, veroordeelde het in 1563 "alle oneerlijke winst voor het verkrijgen van aflaten", en paus Pius V schafte de verkoop van aflaten af in 1567. Het systeem en de onderliggende theologie bleven verder intact.
Een volle aflaat wordt verleend wanneer men de Maria-rozenkrans vroom bidt in een kerk of een gebedshuis, of in het gezin, in een religieuze gemeenschap, in een vereniging van gelovigen, en in het algemeen wanneer velen samenkomen voor een eervol doel. … Een gedeeltelijke aflaat wordt verleend onder andere omstandigheden.
Het bevrijdt een ziel ook van tijdelijke straf in het vagevuur, zodat ze eerder naar de hemel kan gaan. Het is van toepassing op één ziel naar keuze, elke keer dat je de normale voorwaarden hieronder vervult.