De belangrijkste alarmsignalen van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zijn ernstige eenzijdige buikpijn, abnormaal vaginaal bloedverlies en tekenen van shock zoals duizeligheid of flauwvallen. Raadpleeg bij deze klachten direct een arts, verloskundige of de Thuisarts.nl.
Je merkt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap meestal tussen de vijfde en twaalfde week van de zwangerschap, doordat er buikpijn en bloedverlies ontstaan. In de allereerste weken voelt het vaak als een normale zwangerschap of merk je nog helemaal niets.
Symptomen. In het begin is het mogelijk dat je geen klachten ervaart. Later kan je vaginaal bloedverlies en/of pijn aan één kant of onderin de buik krijgen. Deze klachten kunnen voelen als een abnormale of late menstruatie of doen denken aan een miskraam.
Wat merk je bij een zwangerschap buiten je baarmoeder?
Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap wordt ontdekt via een vroege echo en bloedonderzoek, omdat artsen merken dat de baarmoeder leeg is terwijl het hormoon HCG wel stijgt. Vrouwen merken dit vaak door buikpijn aan één kant, vreemd bloedverlies of schouderpijn.
Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zit de pijn meestal links of rechts onderin de buik, en kan het ook uitstralen naar je schouder of pijn doen bij het bewegen. Bel direct je huisarts, verloskundige of de spoedpost bij ernstige klachten.
Symptomen van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ontwikkelen zich meestal tussen de 4e en 12e week van de zwangerschap. Sommige vrouwen hebben in eerste instantie geen symptomen. Ze komen er mogelijk pas achter dat ze een buitenbaarmoederlijke zwangerschap hebben wanneer een vroege echo het probleem aan het licht brengt of wanneer ze later ernstigere symptomen ontwikkelen.
Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap nestelt een bevrucht eitje zich op een andere plaats dan in de baarmoeder. De aandoening kan levensbedreigend zijn. Een vroege diagnose en snelle beëindiging van de zwangerschap is dus cruciaal.
Ja, je test altijd positief bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap omdat je lichaam het zwangerschapshormoon hCG aanmaakt. Een thuistest kan echter geen onderscheid maken tussen een normale zwangerschap en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap komt voor bij ongeveer 1 op de 100 tot 2 op de 100 zwangerschappen (minder dan 1% tot 2%). In de meeste gevallen (95%) nestelt de bevruchte eicel zich vast in een eileider.
Je schouder voelt dan stekend of scherp, terwijl de bron in de buik ligt. Die combinatie—onderbuikpijn, bloedverlies én schouderpijn—moet direct een belletje doen rinkelen.
Deze schouderpijn kan aanvoelen alsof iemand je stevig knijpt langs je bh-bandje of in je nek, of het kan pijnlijk zijn om op je rechterzij te liggen.
Eerste signalen buitenbaarmoederlijke zwangerschap rond week 4 tot 6
Vaak zijn de eerste waarschuwingssignalen van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap licht vaginaal bloedverlies en bekkenpijn. Als er bloed uit de eileider lekt, kunt u schouderpijn of aandrang voelen om naar het toilet te gaan. Uw specifieke symptomen hangen af van waar het bloed zich verzamelt en welke zenuwen geïrriteerd zijn.
Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kan de hCG-concentratie op hetzelfde niveau blijven of heel langzaam stijgen, maar dat kan alleen worden vastgesteld door met een bloedonderzoek vast te stellen hoeveel hCG je in je bloed hebt. Meestal wordt dit gedaan in een dokterspraktijk of ziekenhuis.
Na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is het advies om minstens één normale menstruatie af te wachten, of drie maanden te wachten als je medicijnen hebt gehad. Dit geeft je lichaam de tijd om goed te herstellen.
De eerste symptomen van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zijn vaginaal bloedverlies en pijn in de onderbuik, die vaak optreden tussen week 5 en 12 van de zwangerschap. Deze beginnende klachten lijken vaak op een normale menstruatie of een miskraam.
Als u test op de eerste dag van uw verwachte menstruatie, kunt u ook een negatieve uitslag krijgen – zelfs wanneer u wel zwanger bent – indien: Uw test niet gevoelig genoeg is om te gebruiken voor vroeg testen. U niet de eerste urine van de dag hebt gebruikt; dan was de hCG-concentratie in uw urine niet hoog genoeg.
Uit onderzoek naar buitenbaarmoederlijke zwangerschappen is gebleken dat de β-hCG-spiegel mogelijk niet stijgt zoals verwacht en lager kan blijven dan bij normale zwangerschappen [3,8,11-13]. Beeldvormend onderzoek omvat transvaginale echografie (TVUSS), waarmee de meeste vrouwen met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gediagnosticeerd kunnen worden.
Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ontstaat doordat de bevruchte eicel niet op de juiste plek in de baarmoeder komt, vaak door een vertraging of blokkade in de eileider. De belangrijkste risicofactoren zijn beschadigde eileiders door eerdere ontstekingen, eerdere buitenbaarmoederlijke zwangerschappen of littekenweefsel. U kunt betrouwbare informatie bekijken op Thuisarts.
Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (EUG) is levensbedreigend en kan niet voldragen worden; het zwangerschapsweefsel moet daarom altijd worden verwijderd of afgebroken. Dit gebeurt via afwachten (als het hormoon HCG laag is en het lichaam het zelf oplost), medicatie (methotrexaat) of een operatie.
Hoe gaat het herstel van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap?
Klinisch beeld. Patiënten met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap presenteren zich doorgaans met pijn en vaginaal bloedverlies tussen de 6e en 10e week van de zwangerschap. Dit zijn echter veelvoorkomende symptomen in het begin van de zwangerschap; een derde van de vrouwen ervaart enige pijn en/of bloedverlies.
Symptomen van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap
Vaginale spotting of bloeding. Duizeligheid of flauwvallen. Zwakte. Pijn in de rechter schouder, vooral bij het liggen.
Omdat het zo onverwacht en urgent is, kan het diagnose- en behandelproces stressvol en soms traumatisch zijn. De langetermijnreacties op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap verschillen sterk per persoon. Sommige vrouwen ervaren langdurig verdriet, angst, depressie, posttraumatische stressstoornis en suïcidale gedachten.