Leren accepteren is het stoppen van de strijd tegen de werkelijkheid. Je kunt dit oefenen door de feiten te erkennen, emoties toe te staan en je focus te verleggen naar wat je wel kunt doen. Accepteren betekent niet dat je alles leuk vindt, maar wel dat je stopt met vechten tegen wat al zo is.
De 5 fasen van acceptatie en rouw (volgens het model van Elisabeth Kübler-Ross) zijn ontkenning, woede en onderhandelen, gevolgd door depressie en aanvaarding. Dit is geen vaste rechte lijn; mensen springen vaak heen en weer tussen deze stappen.
Waarom is acceptatie zo moeilijk? Acceptatie is moeilijk wanneer de werkelijkheid botst met jouw wensen, verwachtingen, identiteit of toekomstbeeld. Je hoofd kan iets al begrijpen, terwijl jouw gevoel nog tijd nodig heeft.
Leren loslaten en accepteren begint met te stoppen met vechten tegen wat je niet kunt veranderen. De belangrijkste stappen zijn het erkennen van je emoties, het scheiden van wel en niet te beïnvloeden zaken, en het verplaatsen van je aandacht naar het hier en nu.
Angst accepteer je door te stoppen met vechten. Stop met het wegduwen van de emotie en onderzoek juist de lichamelijke sensaties. Laat het er simpelweg zijn en merk op dat de angst na een piek vanzelf weer afneemt. Zo doorbreek je de vicieuze cirkel van angst voor de angst.
De 5-4-3-2-1-methode is een eenvoudige zintuiglijke oefening (ook wel grounding genoemd) die je helpt om te kalmeren bij acute stress, angst of paniek. Je gebruikt hierbij je vijf zintuigen om je aandacht te verleggen naar het hier en nu.
Onder angst zitten vaak de diepere emoties verdriet, machteloosheid en onzekerheid. Angst is een primaire beschermende reactie, maar functioneert psychologisch regelmatig als een schild voor zachtere of pijnlijke gevoelens.
Een van de dingen die acceptatie moeilijk maakt , is de misvatting dat accepteren betekent dat je er vrede mee hebt. Dat is niet zo. Je kunt een situatie diep oneerlijk vinden, wensen dat het anders was, en toch accepteren dat het bestaat. Acceptatie gaat over het erkennen van de realiteit zoals die is – niet over het goedkeuren ervan.
Verdriet loslaten uit je lichaam doe je door het fysiek te doorvoelen, te ademen en te bewegen, wat je kunt ondersteunen door te huilen, te schudden en te ontspannen. Emoties zetten zich vast als spanning in je borst, keel of buik, en door ze niet te onderdrukken geef je je zenuwstelsel de kans om te ontladen.
De vijf fasen – ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en acceptatie – worden vaak beschreven alsof ze in een vaste volgorde plaatsvinden. Je hoort mensen bijvoorbeeld zeggen: 'Oh, ik ben de ontkenningsfase voorbij en ik denk dat ik nu in de woedefase zit'.
Dingen loslaten waar je geen invloed op hebt, begint met het erkennen van de situatie, het inzetten van de cirkel van invloed en het richten van je energie op je eigen reactie [0.15]. Dit geeft je rust in je hoofd.
Sta even stil en besef dat je een keuze hebt, zelfs met betrekking tot iets waar je geen controle over hebt. Neem je voor om de realiteit te accepteren zoals die is, in het huidige moment. Blijf ervoor kiezen om te accepteren, steeds opnieuw. Bedenk wat je zou kunnen helpen bij die acceptatie op dit moment.
Het ligt voor de hand dat je een sterke Innerlijke Criticus hebt ontwikkeld, die jou laat weten wat er mis met je is. Kortom, angst voor afwijzing en niet geaccepteerd te worden, sociale druk en zelfkritiek zijn belangrijke redenen waarom je jezelf nu moeilijk kunt accepteren.
Er zijn zeven fasen in het rouwproces: shock, ontkenning, woede, onderhandelen, depressie, beproeving en acceptatie. Dit proces helpt mensen te herstellen na een verlies. De symptomen van rouw verdwijnen meestal na 1-2 jaar.
De zeven stappen (of fasen) van verdriet en rouw zijn ongeloof, ontkenning, woede, onderhandelen, schuldgevoel, depressie en acceptatie. Dit is een uitbreiding op het bekendere model van vijf fasen.
Als je beter wilt worden in loslaten is het essentieel dat je erkent dat je bepaalde nare gevoelens en gedachten hebt en dat deze je leven beïnvloeden. Sta jezelf toe om echt te voelen wat je voelt. Dit is belangrijk omdat je iets pas echt kunt loslaten als je het volledig hebt doorvoeld.
Inzicht is de eerste stap naar acceptatie, en alleen met acceptatie kan er herstel plaatsvinden.
Het gaat om het actief en bewust kiezen om ruimte te maken voor onaangename gedachten, gevoelens en ervaringen zonder ze te vermijden, te controleren of te onderdrukken. Acceptatie houdt in dat je bereid bent om alles wat bij het menselijke leven hoort te omarmen, inclusief het ongemak dat daar (soms) bij hoort.
Leren accepteren begint met bewuste aandacht. We kijken eerst naar de situatie of het gevoel dat ons pijn doet en confronteren het rechtstreeks. Vervolgens laten we onze gevoelens toe, wat ze ook zijn.
Ja, je kunt fysiek en mentaal letterlijk en figuurlijk kapotgaan van verdriet, doordat extreme stress zorgt voor lichamelijke klachten, hartproblemen en een verzwakte afweer.
De universele functie van verdriet is om op de een of andere manier hulp te vragen. Dit kan een signaal zijn aan anderen dat we troost nodig hebben, of aan onszelf om even de tijd te nemen en ons verlies te verwerken.
Iemand loslaten die je elke dag ziet, vraagt om strenge grenzen, emotionele afstand en een ijzersterke focus op jezelf. Pas deze drie stappen toe: begrens het contact, verleg je aandacht en accepteer de pijn. Je kunt hiervoor ook steun vinden via Mentaal Beter voor handige oefeningen.
Sta regelmatig stil, kom tot jezelf en accepteer je leven zoals het is. Dit kun je doen door te mediteren, door van je af te schrijven of door bewust en in het moment te zijn. Het gevoel van acceptatie maakt je tijdelijk vrij van je verlangens, en dus vrij van vrijwel al het lijden.
Sommige mensen vinden het moeilijk om situaties te accepteren omdat ze het gevoel hebben dat acceptatie hetzelfde is als instemmen met wat er is gebeurd of zeggen dat het oké is. In andere gevallen willen mensen de pijn die met acceptatie gepaard gaat, niet erkennen.
Je herkent wellicht eigenschappen van een 'empath', vanwege je aangeboren vermogen om de energie van anderen te voelen en erdoor beïnvloed te worden. In sociale situaties kun je intuïtief de emoties van anderen aanvoelen en het gevoel hebben dat je hun fysieke en mentale klachten 'absorbeert', tot het punt dat je overweldigd raakt.